Fidelio

 Η πίστη...

..η πίστη δεν είναι θέμα επιλογής ούτε κάτι το οποίο μπορεί να επιβάλει κάποιος στον εαυτό του..

Η πίστη , η αγαπη, ο πόθος, η αφοσίωση είναι απόλυτα συναισθήματα που δεν επιδέχονται συμβιβασμό, μόνα τους γεννιούνται μέσα μας και μας πλημμυρίζουν, εκείνα μας επιβάλλονται και όχι το αντίθετο, κανένας ποτέ δεν μπόρεσε ούτε θα μπορέσει να επιβάλει στον εαυτό του είτε να ποθήσει, είτε να αγαπήσει κάποιον.

Αν νιώσεις έλξη πόθο, και αν αυτά εξελιγκτούν σε κάτι δυνατότερο απλά θα συμβεί, χωρίς να το έχεις επιλέξει, με πλήρη ισχύ και δεν μπορεις να κανεις τιποτα γι αυτό

Κάπως έτσι η αγαπη σε διδάσκει την εξουσία της

Δε σε κάνει πιστό όταν δεν επιλέγεις κάποιαν άλλη

Αλλα όταν δεν μπορεις να διανοηθεις κάποιον άλλη να παίρνει τη θέση της, θεωρείς ανίερο και αηδιαζεις στη σκέψη ενός ξένου αγγιγματος, δε σε αφορά το τι περνα μπροστά σου, δε σε εντυπωσιάζει καμια , δεν μπορεις καν να φανταστείς άλλη ακόμα κι όταν εισαι μόνος

ούτε πιστή είσαι γιατί κοιμάσαι δίπλα του

πιστή είσαι όταν είτε κοιμάσαι είτε δεν κοιμάσαι δίπλα του, δεν μπορείς να κοιμηθείς δίπλα σε άλλον
όταν δεν μπορείς να ανεχτείς στη σκέψη κάποιου άλλου να σε αγγίζει, κάποιον άλλο να σε φιλά, έστω να σε φλερτάρει, ο οποιοσδήποτε άλλος σου φαίνεται αστείος, ασήμαντος, μηδαμινός

Ολα αυτα η τα νοιώθεις η δεν τα νοιώθεις γι αυτό μην το ψάχνεις πολυ

Δεν εχει ουτε πως, ούτε γιατί, ούτε για ποσο , η πίστη είναι μια αορίστου χρόνου καταδίκη που αυτοεπιβαλλεται, αν η καρδιά σου είναι αφοσιωμένη σε έναν και μόνον άνθρωπο, τότε έτσι θα είναι και μόνον η καρδιά σου ξέρει το γιατί και για πόσο. Όταν πάψει να υφίσταται θα εισαι ο πρώτος που θα το ξέρεις η η πρώτη και υπάρχει και η πιθανότητα να έχουν αλλάξει τα δικά σου συναισθήματα και να μην το αντιλαμβάνεσαι καν και αντί αυτού να νομίζεις ότι είναι τα συναισθήματα του άλλου που έχουν αλλάξει, γιατί είναι πιο εύκολο να κατηγορείς εκείνον/ην από το να παραδεχτείς ότι είναι μέσα σου το θέμα..

Πόσες φορές δεν στάθηκες απέναντι σε κάποιον και τον κατηγορείς "δε μ' αγαπάς πια" και μετά όταν μένεις μόνος σου σε κοιτάζει η αλήθεια κατάματα. Εσύ είσαι αυτός που δεν αγαπάς πια.

Θα είναι τότε που θα κλείνεις τα μάτια και θα αρχίζει η φαντασία να κανει δοκιμές σε αλλα πρόσωπα μέχρι να βρει το καταλληλο για να λειτουργησεις.

Στην πορεία της ζωής μας θα αρέσουμε και θα μας αρέσουν, όπως θα απορρίψουμε και θα μας απορρίψουν. Είναι η φυσική πορεία της ζωής, Και όσο πιο νωρίς καταλάβεις ότι δεν κάνουν όλοι για όλους, τόσο ευκολότερα προχωράς με τη ζωή σου.

Να είσαι επιεικής με τους ανθρώπους, γιατί οι άνθρωποι είναι συναισθήματα και τα συναισθήματα είναι ένας βυθός που δεν θα μπορέσουμε να εξερευνήσουμε ποτέ ούτε και στον ίδιο μας τον εαυτό

Που ξεκινα η αγαπη; που ξεκινα η πίστη; μέσα μας .. και μόνο μέσα μας , γι αυτό μην ορκιζεσαι για το που θα ρέει αύριο το νερό.

Και ο άλλος ; μπορεί να ζει στον δικο του βυθό.

Γι αυτό από τους ανθρώπους δεν μπορείς να απαιτείς το "πάντα", ούτε και από τον εαυτό σου.

Σε αυτό στο οποίο μπορείς να δεσμευτείς απέναντι στον εαυτό σου και απέναντι στον σύντροφο σου, είναι να είσαι αληθινός, αυτό και μόνο, τόσο αληθινός τόσο την ώρα που τελειώνει όσο και την ώρα που άρχιζε και όταν θα τελειώσει αυτό που νομιζες πως θα κρατούσε για πάντα, να χεις τα μάτια να το δεις, τα θάρρος να το παραδεχτείς και τη δύναμη ψυχής να απελευθερώσεις και να απελευθερωθείς.

Σε αυτό στο οποίο μπορείς να προσβλέπεις στη σχέση σου από το σύντροφο σου είναι στην κοινή πρόθεση. Πρόθεση, διάθεση και αφοσίωση να κάνει ο ένας τον άλλο ευτυχισμένο.

Και πρόθεση για ειλικρίνεια και να έχει την ίδια δύναμη όπως όταν σου έλεγε το σ' αγαπώ να σου το πει και αν πάψει να το νιώθει.

Η πίστη δεν είναι όρκος μονογαμίας ούτε συναισθηματικής δέσμευσης.

Είναι η ηθική δέσμευση να είμαι αληθινός απέναντι στον άλλο για ότι συμβεί στην μεταξύ μας σχέση.

Να μην υποκρίνομαι και να μην υποκρίνεσαι ποτέ και για τίποτε.

να έρχεσαι με αξιοπρέπεια και αν έρθει η ώρα να φύγεις να φεύγεις με αξιοπρέπεια και σεβασμό για ότι έζησες και ένα από καρδιάς ευχαριστώ, για όλες τις όμορφες αληθινές στιγμές,  πάντα με αγάπη ♥

MS 16 Ιουλ 2018, 9:15 π.μ.

φωτό Ξωκλήσι Προφήτη Ηλία στα Νέα Δήμματα, Πάφος Αύγουστος 2020

Redemption

And if soul exists not
What are our eyes the mirror of ?
And why do we see and what do we see ?
And Is there a chance that there are things we can not see?
Things that can only be felt ?
upclose like the energy transferred by a warm loving hand ?
Or from miles away like when you re in pain and I can feel the stabbing in my head ?
And why nothingness is not an option
A moment is never enough
An hour is never enough
A day a month a year is not even enough
For love needs an eternity to justify
And this life is not enough
So there better be a soul
For those having every right denied
For those suffering day and night
For those who need one to be
So there better be heaven for those
Who's life in this hole was nothing but hell
I promise you nothing but this
Redemption is the only reason of hope

MS 

Και αν η ψυχη δεν είναι υπαρκτή
ποιανός καθρέφτης είναι οι οφθαλμοί;
Και γιατί βλέπουμε ότι βλέπουμε;
Και υπάρχει πιθανότητα να υπάρχουν πράγματα που δεν βλέπουμε;
πράγματα που μπορούμε μονο να νιώσουμε;
από απόσταση αναπνοής όπως το ζεστό άγγιγμα ενός χεριού;
η από χιλιόμετρα όπως όταν πονάς και νιώθω εγώ τη μαχαιριά;
Και γιατί το μηδέν δεν είναι η δική μου επιλογή;
Μια στιγμή δεν είναι αρκετή
Μια ώρα δεν είναι ποτέ αρκετή
Μια μέρα, ένας μήνας, ένας χρόνος δεν είναι καν αρκετός
Γιατί η αγάπη χρειάζεται μια αιωνιότητα να ικανοποιηθεί
γι αυτό σου λέω μια ζωή δεν είναι αρκετή
Γι αυτό καλά κάνει να υπάρχει ψυχή
Γι αυτούς που τους έχει αυτή η ζωή κάθε δικαίωμα αρνηθεί
Γι αυτούς που υποφέρουν μέρα και νύχτα
Γι αυτούς που χρειάζονται μια να υπάρξει
Γι αυτό καλά κάνει να υπάρχει παράδεισος
Γι αυτούς που η ζωή τους σ αυτήν την τρύπα είναι κόλαση
Σου υπόσχομαι τίποτα άλλο από αυτό
Η δικαίωση είναι η μόνη μας ελπίδα

Marina S.

αποσπάσματα

 Όχι, δεν σου λείπει η αγάπη αυτού που φεύγει.

Σου λείπει όμως αυτή η αγάπη που ποτέ δεν έριξε άγκυρα στην ψυχή σου. Που ποτέ δεν στέριωσε μέσα σου.

Σου λείπει αυτό το κομμάτι του εαυτού που δεν γνώρισες, δεν σχετίστηκες με επίγνωση μαζί του.
Δεν σου λείπει αυτός και αυτό που έφαγες με το κουτάλι. Δεν νιώθεις στέρηση γι αυτόν και αυτό που χόρτασες.
Συχνά σου λείπει ο πόνος που η καρδιά σου από δισταγμό προσπέρασε.
Η νοσταλγία της βαθιάς χαρακιάς που ακόμα δεν ψηλάφισες με τις άκρες των δαχτύλων σου...

Δρ Γρηγόρης Βασιλειάδης

Δυική θεωρία

έπρεπε να σε χάσω για να κοιτάξω την αιωνιότητα εντός μου

έπρεπε να σε χάσω για να βρω τη δύναμη να σε βρω 

τα χιλιάδες χρώματα, τα ενωμένα μας σώματα 

την κατάφαση του πνεύματος μετά από το τρισδιάστατο μας όχι 

την απόρριψη που ταπεινώνει την αλαζονική μου ύπαρξη 

την ώρα που με εγκαταλείπεις σε καλωσορίζω 

την ώρα που με αποχαιρετάς σε αναγνωρίζω 

είσαι ο καθρέφτης που ξεκαθαρίζει την διαστρεβλωμένη μου εικόνα

είσαι ο πόνος, το ξεγύμνωμα, η απο-κάλυψη

είσαι η ρίζα της δυικής θεωρίας

είσαι η φλόγα που αιώνια καίει εντός 

Μ. 

η θλίψη δεν είναι τίποτε περισσότερο από τον πόνο που νιώθουμε όταν το Εγώ μας κατακερματίζεται όταν μια δύναμη, ανώτερη από εμάς , μας αφαιρεί τον έλεγχο. Ο δρόμος προς την πνευματικότητα είναι ο δρόμος της απώλειας και όταν χάσω τα πάντα θα στραφώ εντός μου, για να βρω τι έχει μείνει Θα βρω εκείνο που υπήρχε πάντα. Μετά την διάσπαση μετά την πλήρη διάλυση μπορεί να επιτευχθεί η πλήρης ένωση, με τον άλλο, με το όλον, με τον οποίο ουδέποτε είμαστε στην ουσία διαχωρισμένοι

δυϊσμός ο : (φιλοσ.) θεωρία σύμφωνα με την οποία ο κόσμος διέπεται από δύο αντίθετες και ανεξάρτητες αρχές, το πνεύμα και την ύλη, το αγαθό και το κακό, την ελευθερία και την αναγκαιότητα. ANT μονισμός.

a small reference to "Love and Will" by Rollo May

Μέρα Δευτέρα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια, με την Αρίθα Φράκλιν να τραγουδά "a change is gonna come" και τον Σκάμπι το κουνόσκυλλο στρογγυλοκαθισμένο στον καναπέ πίσω μου. Αν και ακούγοντας τη φωνή της Αρίθα μου έρχεται να κλείσω μάτια και φώτα και απλά να ξαπλώσω και να την ακούω, θα αντισταθώ στην ιδέα και θα γράψω.

Τον Σκάμπι τον κούρεψα έχει λίγες μέρες και όπως λέει η bff μου έπιασε προαγωγή, έγινε το παραχαιδεμένο του σπιτιού, κοιμάται μέσα, απλώνει κανονικά σε όλους ανεξαίρετα τους καναπέδες, τον σκεπάζουμε με τις κουβέρτες και έχει το κουίλτ του στον καναπέ της κουζίνας και γενικά ζει μια παραδεισένια ζωή. 

Πριν το κούρεμα του κοιμόταν έξω και γενικά ήταν σε μαύρο χάλι και δεν του δίναμε καμιά σημασία. Ήμασταν αδιάφοροι μαζί του και ειδικά εγώ που τον έβλεπα και νευρίαζα μερικές φορές και σκεφτόμουν ότι δεν τον θέλω πια. Το παραδέχομαι έτσι ένιωθα και ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί τον Αύγουστο που μας πέρασε πέθανε το άλλο μου σκυλάκι, η Μπέλλα μου και μετά τον θάνατο της Μπέλλας ένιωσα απέχθεια για τον καημένο τον Σκάμπι..τελοσπάντων  μου πέρασε και αναπληρώνω τις μέρες της αδιαφορίας με έξτρα περιποίηση και αγάπη, επίσης τον αφήνουμε να γλύφει το κουππούδι του παγωτού κάθε Πέμπτη.

Τις συναισθηματικές αντιδράσεις μου σε διάφορα γεγονότα τις εξετάζω συχνά και πολλές είναι οι φορές που αντιλαμβάνομαι μεταχρονολογημένα τα κίνητρα μου.  Δηλαδή πρώτα νιώθω, δρω ή αντοδρώ και αργότερα κάθομαι να εξετάσω τον λόγο, λίγο ή πολύ καιρό μετά, όμως την ώρα που δρω βασίζομαι στο ένστικτο μου και συνήθως οι επεξηγήσεις που δίνω στο μέλλον, επαρκούν για να δικαιολογήσουν την πρώτερη μου πράξη. 

Και φυσικά κάποια στιγμή έκατσα και εξέτασα και τα κίνητρα μου για την συμπεριφορά μου απέναντι στον Σκάμπι. 

Αν αφήσεις ένα σκύλο έξω στην βεράντα μόνο του, παραμελημένο, ακούρευτο για μήνες και το μόνο που κάνεις είναι να του βάζεις φαΐ και νερό μια φορά την ημέρα παίρνει μήνες να καταλάβεις ότι αυτό που έκανες στην ουσία ήταν να δημιουργείς μια απόσταση μεταξύ εσένα και του σκύλου, πως  τον αφήνεις να ασχημίσει και να βρωμεί για να μη σε πλησιάζει, για να τον βλέπεις και να νιώθεις αηδία για να μην έχεις καμιά διάθεση να τον αγκαλιάσεις και να τον αγαπάς λιγότερο, γιατί όταν αγαπάς λιγότερο, πονάς λιγότερο  όταν θα έρθει η ώρα που θα τον χάσεις ή θα πεθάνει, ή φτάνεις στα άλλα άκρα που εύχεσαι κρυφά μέσα σου να τον χάσεις ή παρακαλάς κάποιον να τον πιάσει και να φύγει.

Παίρνει καιρό να καταλάβουμε τι κάνουμε, να καταλάβουμε τα κίνητρα μας, και να καταλάβουμε ότι ο φόβος, ο φόβος της απώλειας, είναι εκείνος ο μεγάλος τοίχος που μας κρατά πίσω από το να συνδεθούμε με άλλα όντα, ανθρώπινα και μη. Υπάρχει εκείνο το όριο που βάζεις στον εαυτό σου για να μη συνδεθείς πολύ και να μην πονέσεις. Το βλέπουμε συχνά σε περιπτώσεις όπου χάνεται ένα μέλος της οικογένειας πχ ένα παιδί οι γονείς αμέσως μετά δημιουργούν ψυχική και συναισθηματική απόσταση από τα υπόλοιπα παιδιά, βυθισμένοι στην θλίψη τους αλλά και αρνούμενοι να επανέλθουν στην πραγματικότητα που λέει ότι παραμένουν γονείς και παραμένουν άλλα παιδιά εν ζωή που τους χρειάζονται. 

Όσον αφορά τους ανθρώπους πάλι έχω μια βαθιά επιθυμία και δίψα για σύνδεση, για βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία, για συζητήσεις τύπου ψυχανάλυσης, λατρεύω να καταδύομαι στα βαθιά νερά του ψυχισμού των ανθρώπων, ίσως και αυτός να είναι ένας λόγος που κάποιοι κάνουν μεταβολή γιατί έχουν μάθει να περιορίζονται σε επιφανειακές συζητήσεις και αποφεύγουν οτιδήποτε προσωπικό για να μη φανούν για οποιοδήποτε λόγο ευάλωτοι, αλλά είναι και κάποιοι άλλοι, που με την πρώτη φορά που θα με συναντήσουν, θα μου πουν την ιστορία της ζωής τους και τους φαίνεται παράξενη η ανάγκη  που τους γεννήθηκε άμεσα αλλά και η άνεση να μιλήσουν και να πουν προσωπικά θέματα σε μένα. 

Και ακριβώς αυτή η δίψα μου για σύνδεση με κάνει αλλεργική σε επιφανειακές συζητήσεις και δε θα με βρεις σε καφέ να μιλώ για τα νύχια μου και να ανταλλάζω συνταγές. Μπαίνουν για λίγο άνθρωποι στη ζωή μου και δεν στεριώνουν ακριβώς αν δεν εντοπίσω αυτή τη σύνδεση μεταξύ μας σε κάποιο άλλο επίπεδο και ουδέποτε είχα την ικανότητα να διατηρήσω επικοινωνία με άτομα για τα οποία δεν είχα γνήσιο και βαθύ ενδιαφέρον ή να αισθανθώ ότι έχουν εκείνοι για μένα. Το θεωρώ χάσιμο πολύτιμου χρόνου 

Είναι ένα επίπεδο πέραν του λεκτικού, όχι απαραίτητα σωματικού, ένα επίπεδο που αφορά την επικοινωνία με λίγα ή καθόλου λόγια, υπάρχει η άνεση να μιλήσεις ή να μη μιλήσεις και ποτέ δεν υπάρχει καμιά ανάγκη να πείσεις.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Rollo May "love and Will"  γράφω τον πρωτότυπο τίτλο γιατί στα ελληνικά η μετάφραση ήταν χάλια και υποβιβάζει το θέμα του βιβλίου που είναι επιστημονικό. Τον Rollo May μου τον σύστησε ο Ίρβιν Γιάλομ στην αυτοβιογραφία του. Ο Γιάλομ, σπουδαίος ψυχοθεραπευτής και πολύ καλός συγγραφέας, από τους αγαπημένους μου, γράφει για τους ψυχολόγους που θαύμαζε και ένας από αυτούς ήταν και ο ΄Ρόλλο Μέι. Εχοντας εμπιστοσύνη στην κρίση του Γιάλομ είπα να δω ποιος είναι αυτός ο Ρόλλο Μέι και γιατί τον θαύμαζε τόσο πολύ. Πήγα και πήρα το βιβλίο το Love and Will και διαβάζω τα αποτελέσματα ερευνών και μελετών της δεκαετίας του 50-60 που αντικατοπρίζουν με απίστευτη ακρίβεια την εποχή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο σελ. 93
τώρα το πρόβλημα δεν είναι καθαυτή η επιθυμία και η ανάγκη ικανοποίησης του συντρόφου, αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη ερμηνεύεται από τα πρόσωπα της ερωτικής συνεύρεσης μόνο τεχνικά - ανάγκη για φυσικό αισθησιασμό. 

Αυτό που παραλείπεται, ακόμη και από το ίδιο μας το λεξιλόγιο είναι η εμπειρία του να προσφέρεις συναισθήματα, να μοιράζεσαι φαντασιώσεις, να χαρίζεις τον εσωτερικό σου ψυχικό πλούτο, πράγματα που φυσιολογικά παίρνουν κάποιο χρόνο και βοηθούν την αίσθηση να υπερβεί τον εαυτό της και να γίνει συγκίνηση, και την συγκίνηση να γίνει αυτουπέρβαση γινόμενη τρυφερότητα και κάποτε αγάπη. 

Ο Ρόλλο Μέι έγραψε τα πιο πάνω το 1965, πριν ακόμα μπει στη ζωή μας για τα καλά το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίχτυα κλπ. Που να ήξερε ότι σε πενήντα χρόνια η κατάσταση θα ήταν ακριβώς όπως την περιέγραφε.

Αυτό που με τόση ακρίβεια περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Μέι είναι ότι από τη στιγμή που ο άνθρωπος απελευθερώθηκε σεξουαλικά έκλεισε κάθε συναισθηματική θυρίδα  Θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό ο σύγχρονος άνθρωπος να πηδηχτεί με οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, επώνυμα ή ανώνυμα, να παραγγείλει από το κινητό του, την με ή χωρίς πληρωμή αρσενική ή θηλυκή πόρνη, με ένα πάτημα ενός κουμπιού και μετά από δύο ώρες να την στείλει στο σπίτι της και να παραγγείλει φαστ φουντ  γιατί πείνασε,  περνώντας από την  μια εμπορική συναλλαγή στην άλλη χωρίς κανένα συναισθηματικό κόστος.

Αυτό που βιώνεται ως μια επαναληπτική μουνο-πεο-συλλεξία για επιβεβαίωση, και ονομάζεται με πολλούς μοντέρνους  τίτλους, friends with benefits και fuckbuddies, one night stands και ξεπέτες αλλά προς Θεού μη συνδεθούμε ανεπανόρθωτα. Μια συναλλαγή που πολλές φορές δεν εμπεριέχει προσωπική επαφή, μια μαλακία με τη βοήθεια της οθόνης της τηλεόρασης σου ή του κινητού σου με παρτενέρ μια δυστυχισμένη και απελπισμένη ύπαρξη στην άλλη άκρη της γραμμής, πίσω από μια άλλη οθόνη, σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη ήπειρο, όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο, όσο πιο μακριά, τόσο λιγότερες η πιθανότητες να συναντηθείς από κοντά, αυτό είναι το μόνο ασφαλές σεξ, εκείνο που ο εγκέφαλος αποφασίζει σε ποιον θα δώσει το γεννητικό όργανο, παρακάμπτοντας την καρδιά, παρακάμπτοντας τον κόπο, την προσπάθεια, και την όποια μαγεία!

Αυτή η αφθονία σεξουαλικών συντρόφων, αυτή η εύκολη πρόσβαση ανά πάσα στιγμή σε ένα ακόμα διαθέσιμο σώμα, έχει υποβιβάσει τον άνθρωπο σε ένα αντικείμενο χρήσης και ο σκοπός που είναι η "επιβεβαίωση" στην ουσία δεν επιτυγχάνεται για τον εξής λόγο.  Βαθιά μέσα σου αμέσως μετά από έναν ακόμα σωματικό άδειασμα, χάσκει μέσα σου το υπαρξιακό σου κενό.  

Αντιλαμβάνεσαι ότι δεν "επιλέγηκες" συνειδητά αλλά "έτυχες" γιατί ήσουν ο άμεσα διαθέσιμος την παρούσα στιγμή που ο άλλος ήθελε να εκτονωθεί.  Αυτό που νιώθεις είναι ότι είσαι απλά ένας από τη μάζα, μια σάρκα προς μαζική κατανάλωση και προς βορά.  Ενώ θυμάσαι την ικανοποίηση που προσφέρει στον ανθρώπινη ματαιοδοξία να ξέρεις ότι "επιλέγηκες" και θέλεις να ξέρεις το γιατί, και ακόμα μεγαλύτερη ικανοποίηση νιώθεις όταν δημιουγείται ένα σταθερό μοτίβο επανα-επιλογής που σου δίνει μια υπαρξιακή αξία. Παρόλα αυτού του είδους η συν-αλλαγή εμπεριέχει ρίσκα, και επιπλέον χρειάζεται χρόνο και προσήλωση κάτι που ο σύγχρονος άνθρωπος, με την διαταραχή ελλειματικής προσοχής, δεν διαθέτει.  Τα παλιά στερότυπα έχουν καταρρεύσει και πλέον είναι πιο εύκολο να αλλάξεις σύντροφο από το δουλέψεις στην σχέση σου με τον δικό σου σύντροφο. 

Συνηγορούν πολλά σε αυτό. Η ποικιλία προσφέρει μια σχετική παρηγοριά και ανακούφιση. Γνωρίζεις ότι υπάρχουν πολλοί εκεί έξω και μπορείς ανά πάσα στιγμή να επιλέξεις τον επόμενο και αυτό βολεύει μια χαρά γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού σου υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας ότι αν στραβώσει κάτι με αυτόν πάντα θα υπάρξει ο επόμενος άμεσα διαθέσιμος. 

Η αυτοματοποίηση που μας κάνει να θέλουμε όσο περισσότερα με τον λιγότερο κόπο και το μικρότερο κόστος . Είναι πολλοί εκεί έξω και συνειδητά ή ασυνείδητα αποφεύγεις να συνδεθείς με οποιονδήποτε, γιατί αν συνδεθείς με αυτόν ή αυτήν και έρθει κάτι καλύτερο πιο μετά θα νιώθεις βλάκας που συμβιβάστηκες τη στιγμή που υπάρχει πάντα μια ομορφότερη, μια που δε γεύτηκες ακόμα, μια που θα χει ένα application που δεν το έχει το παλαιότερο μοντέλο, στην τελική όμως το νέο μοντέλο γυναίκας ακριβώς όπως και το νέο σου μοντέλο κινητού δεν θα το αγαπήσεις ποτέ όσο περιμένεις να βγει κάτι καινούριο.

Σωματα κενά και ποτέ θα δε ζήσουν την ηδονή του να κάνεις έρωτα με έναν άνθρωπο που ήδη έχεις αγαπήσει τόσο που φοβάσαι μην τον χάσεις αλλά  επιλέγεις να τον αγαπήσεις και να του δοθείς , υπερβαίνοντας τον φόβο. 

Και μπορείς με την βοήθεια του μπλε χαπιού να πηδάς μέχρι τα βαθιά γεράματα αλλά χάπι τη συναισθηματικη ανικανοτητα δεν θα βγάλει ποτέ καμιά φαρμακοβιομηχανία.  

Ο Ρόλλο Μέι μιλά και για αυτούς που θα μείνουν έξω από αυτό το σύγχρονο σεξουαλικό πάρε-δώσε, αυτούς που θα είναι απροσάρμοστοι  σε αυτήν την αρρωστημένη εποχή της απάθειας και όσα αυτή συνεπάγεται, που δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν με τα στάνταρτς της εποχής και θα είναι εκτός του σωματικού πάρε δώσε. Αυτοί θα υποφέρουν περιμένοντας να ζήσουν με ιδεώδη και αξίες φθαρμένες μιας άλλης εποχής που δεν ισχύουν πλέον.

ο Σκάμπι κοιμάται δίπλα μου  και οι r.e.m τραγουδούν everybody hurts ...

Αγάπη σημαίνει να ανοίγουμε τους εαυτούς μας στα αρνητικά, όσο και στα θετικά 

στη θλίψη, στην λύπη, στην απογοήτευση, οπως και στην χαρά, στην ολοκλήρωση

και μια ένταση στην συνειδητότητα που δεν γνωρίζαμε ότι ήταν πιθανή πρωτίτερα ! 

Ρόλλο Μέι 

η αγάπη ως τεκμηρίωση της ύπαρξης

Είναι αυτοί που κάνουν στη ζωή τους τόσο μεγάλα και σημαντικά πράγματα, που αλλάζουν τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων με τις ανακαλύψεις και τα επιτεύγματα τους. Άνθρωποι που το όνομα τους καταγράφεται στην ιστορία του ανθρώπινου γένους.

Μετά είμαστε και οι υπόλοιποι

Αυτοί που ζουν μια συνηθισμένη ζωή, κάνουν μια βαρετή δουλειά, με 8-5 ωράριο, που δεν θα εφεύρουν ποτέ κάτι καινούργιο για την υπηρεσία της ανθρωπότητας. Αυτοί που ξέρουν ότι όταν φύγουν δεν θα τους θυμάται η Ιστορία.

Πως τεκμηριώνεται η ύπαρξη αυτών;

Πιστεύω με την αγάπη

Κι αυτό είναι που την κάνει να είναι τόσο απαραίτητη στη ζωή του μέσου ανθρώπου. Αυτό είναι που κάνει τον άνθρωπο που νοιώθει ασήμαντος να νοιώθει σημαντικός.

Μια αριθμητική πράξη Ένα συν Ένα

Το να υπάρχει ένας που ανάμεσα στις χιλιάδες και εκατομμύρια άλλους ανθρώπους επιλέγει συνειδητά εσένα
Κι αυτό είναι η δική σου βαθύτερη ανάγκη, να έχεις επιλεγεί, να γνωρίζεις πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ενώ υπάρχουν γύρω πιο όμορφοι, πιο έξυπνοι, πιο πλούσιοι, πιο ότιδήποτε, σε έχει κάποιος ξεχωρίσει από το πλήθος για τους δικούς του λόγους
Και είναι το πρώτο που αναρωτιέσαι προσπαθώντας να επιβεβαιώσεις την επιλογή ; Γιατί εμένα

Πέρα από το συναίσθημα , πέρα από την ανάγκη επιβίωσης υπάρχει η βαθύτερη ανάγκη να τεκμηριώνεις την ύπαρξη σου μέσα από έναν άλλο άνθρωπο
Αυτό το γεννήθηκες για μένα
Αυτό το γεννήθηκα για σένα, όσο ρομαντικό και ουτοπικό και αν ακούγεται, κούφιο και ανούσιο ίσως για μερικούς, είναι μια βαθύτερη υπαρξιακή ανάγκη. Είναι κάτι περισσότερο από μεγάλα λόγια και ρομαντικά. Είναι που θέλεις να ξέρεις γιατί γεννήθηκες. Και τίποτα από όλα τα αλλά δεν σε καλύπτει.
Δεν σε καλύπτει να ξέρεις ότι γεννήθηκες για να μεγαλώσεις και να σπουδάσεις και να βρεις μια καλή δουλειά και να έχεις όμορφο σπίτι. Πάντα μένει ενα κενό. Νιώθεις ότι είναι απλά ένα σύντομο πέρασμα

Μέχρι να βρεις αυτόν που θα νιώσεις ότι είναι ο ένας και θα νιώσει το ίδιο για σένα. Τότε αλλάζουν όλα, όλα μπαίνουν στη θέση τους και το ξέρεις και το νιώθεις πώς τη μια μέρα δεν είχες όρεξη και κίνητρο και όλα ήταν μια καθημερινή αγγαρεία και μετά, όταν βρεθεί ο άλλος άνθρωπος αντιμετωπίζεις τα πάντα με άλλη διάθεση και έχεις όρεξη να φροντίσεις τον εαυτό σου και το σπίτι σου και να κάνεις τα πάντα πιο όμορφα.

Και ειδικά στην εποχή μας που έχουν γίνει όλα τόσο ρευστά και τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ο κάθε ένας ξέρει και κατατρέχεται από αυτήν την ανασφάλεια του τίποτα δεν είναι βέβαιο. Μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να χάσεις τη δουλειά σου, μπορεί να χάσεις το σπίτι σου, μπορεί να χάσεις την οικονομική σου ασφάλεια, μπορεί να χάσεις κάθε τι μικρό και μεγάλο που έχτισες, όπως ένας σεισμός που έρχεται και τα ρίχνει όλα κάτω και πρέπει να τα ξαναχτίσεις όλα από την αρχή. Υπάρχει όμως κάτι που χρειάζεσαι για να έχεις το κουράγιο όταν όλα ανατρέπονται γύρω σου να ξαναχτίζεις από την αρχή, και από την αρχή, και ξανά.

Να έχεις έναν άνθρωπο και αν χάσεις το σπίτι σου να μη σε νοιάζει γιατί έχεις εκείνον.
Να έχεις έναν άνθρωπο να μη σε νοιάζει αν τρως μόνο ψωμί και ελιά γιατί έχεις εκείνον
Να έχεις μια τσέπη άδεια και να μη σε νοιάζει γιατί δεν θέλεις τίποτα άλλο εκτός από εκείνον
Να μην έχεις τίποτα και να νιώθεις ότι έχεις τα πάντα γιατί έχεις εκείνον.

Αυτό που ίσως δεν αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι είναι γιατί είναι τόσο επιτακτική η ανάγκη αυτή και η ανάγκη είναι υπαρξιακή.

Και ο μόνος λόγος είναι ότι θέλουν να θυμούνται, να νιώθουν, ακόμα κι αν περάσουν τα χρόνια, κι όταν ακόμα γεράσουν ότι υπήρξε εκείνος ο κάποιος που για εκείνον υπήρξαν μοναδικοί κι αναντικατάστατοι.

Αυτό, μοναδικοί και αναντικατάστατοι. Έστω, για έναν.

Γι αυτό τους βλέπεις χρόνια μετά να αναπολούν και να κρατιούνται από αυτό το μεγάλο και δυνατό που έζησαν, ή ακόμα και την ψευδαίσθηση ότι υπήρξε εκείνη η μοναδική σύνδεση μεταξύ ενός και ενός άλλου. Είναι η ίδια η ανάγκη με την ύπαρξη της ψυχής, του Θεού, της μεταθανάτιας μας ζωής, να ξέρω γιατί υπήρξα και να ξέρω ότι η δική μου ύπαρξη έκανε εσένα πιο ευτυχισμένο είναι για τον μέσο άνθρωπο μια ικανοποιητική τεκμηρίωση. Πόσο μάλλλον όταν όλο και λιγότεροι πλέον πιστεύουν στο Θεό, η ανάγκη γίνεται εντονότερη.

Δεν είναι ο άνθρωπος που παράγει την ουτοπία , είναι η ίδια η ιδεα της ασημαντότητας μας τόσο αβάσταχτη που σε κάνει να κρατιέσαι από αυτό.

Αυτό το ότι είχες επιλεγεί, το ότι είχες αγαπηθεί, σε παρηγορεί, δικαιολογεί και τεκμηριώνει την ασήμαντη κατά τα αλλά ύπαρξη σου, αυτό το φευγαλέο πέρασμα που ονομάζεται ζωή.

Αυτο το να έχεις επιλεγεί και αγαπηθεί έστω για λίγο, έστω από έναν, είναι το εφόδιο που σε κρατά για να αντέξεις την ασημαντότητα ενός ολόκληρου βίου.

Έζησα ; αναρωτιέσαι και αυτό που πραγματικά ρωτάς είναι

Αγάπησα ;

Αγαπήθηκα ;

Αγαπήθηκα απαντάς και ανασαίνεις με ανακούφιση.... υπήρξα..

Υπάρχουμε εμείς και υπάρχουν και αυτοί που θα παράξουν έργο και θα κάνουν σπουδαία πράγματα, θα κερδίσουν βραβεία και Νόμπελ και Πούλιτζερ. Αν ρωτούσες όμως και εκείνους τι νιώθουν όταν επιστρέφουν με ένα πολυπόθητο βραβειο στο χέρι σε ένα άδειο σπίτι θα σου έλεγαν το ίδιο. Δεν εχει σημασία αν έχεις χιλιάδες θαυμαστές ή ακόλουθους, Οταν δεν έχεις κάποιον να δείξεις το βραβείο και να σου πει μπράβο, το μόνο που σου μένει είναι μια πικρή γεύση στο στόμα. Η χαρά δεν είναι χαρά μέχρι να τη μοιραστείς.

Μαρίνα Σαβεριάδου

7 Ιουλ 2018, 10:31 π.μ.

Γράμματα από το μέτωπο

 Χαρακώματα τεσσαρακοστό έτος εξιακοσιοστή τέταρτη ημέρα

Κάποτε θα σου εξηγήσω, πώς γλυτώνει ο άνθρωπος και βγαίνει ζωντανός από μια εσωτερική σύρραξη, όταν κάθε βράδυ την ώρα που ξαπλώνει και θέλει να ησυχάσει, αρχίζει να βομβαρδίζεται από τις εικόνες του μυαλού του, που πέφτουν από ψηλά σαν να τις αφήνουν περαστικά αεροπλάνα απροειδοποίητα.
Κάποτε θα σου πω και για την εποχή που υπήρξα ασθενής, βαριά ασθενής. Τότε που είχα στο μυαλό μου ένα όραμα και γαντζωνόμουν από αυτό και αληθινά στο λέω δεν υπάρχει χειρότερη αρρώστια από ένα μεγάλο όραμα ή μια μεγάλη ιδεολογία.
Και εγώ το όραμα μου έχτιζα και το έπλαθα στο μυαλό μου και γαντζωνόμουν από αυτό με μια εμμονή, που σε κάνει να μην σκέφτεσαι τίποτα ΄άλλο, να μην μπορείς να δεις μπροστά σου τίποτα άλλο. Υπήρξα ασθενής λοιπόν, το λέει και η λέξη α-σθενής, χωρίς σθένος, χωρίς τη δύναμη να γιατρευτείς.
Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; όταν το ένα κομμάτι του εαυτού σου είναι δέσμιος της ασθένειας του μυαλού σου και ενα άλλο κομμάτι του εαυτού σου που το συνειδητοποιεί και νιώθεις ότι η ζωή σου πια δε σου ανήκει.
Δεν υπάρχεις, έχεις παραδοθεί στην εμμονη σου όπως παραδίδεται ο εξαρτημένος στην ουσία του. Εκείνο που σε ελέγχει είναι το όνειρο σου και η πεποίθηση σου ότι για να μπορείς να νιώθεις ολοκληρωμένος πρέπει αυτό το όνειρο, να εκπληρωθεί, αλλά η ζωή έχει άλλες αρχές και δε σε ρωτάει, και έτσι λιώνεις και κλαις και χτυπιέσαι σαν μικρό παιδί που θέλει ένα παιχνίδι που βλέπει στη βιτρίνα και δεν του το αγοράζουν, ρημάζεις σαν άνθρωπος, παιδί κακομαθημένο, άνθρωπος-παιδί-άνθρωπος-παιδί, έρμαιο του εαυτού σου, προσκολλημένου σε μια ιδέα.
Και σου το λέω ειλικρινά, υπήρξαν φορές που πίστεψα ότι δε θα τα καταφέρω να βγω ζωντανός από αυτόν τον λαβύρινθο του μυαλού. 

Υπήρξαν φορές που δίσταζα να πλησιάζω ανοιχτά παράθυρα μην μπω στον πειρασμό και κοιτάξω το άπειρο στα μάτια. Υπάρχουν στιγμές που το όπλο που κρατάς σε αυτόν τον πόλεμο θέλεις να το στρέψεις πάνω σου και ανοίγεις τα δάχτυλα και το ακουμπάς προσεχτικά στην άκρη γιατί εκείνο που κρατάς για να σε σώσει, αρχίζει να φαίνεται ένα δελεαστικό εργαλείο που θα σε απαλλάξει.
Με ρωτας γιατί σου γράφω αυτά τα γράμματα το ένα πίσω από τ άλλο. 

Λοιπόν. υπήρξαν βράδια που έγραφα για ώρες, πάντα τις ώρες που εκείνοι κοιμούνταν, γιατί το να κρατάω αυτό το ημερολόγιο και να προσπαθώ να συντάξω σωστά μια πρόταση και μια ακόμα, ήταν το μόνο που με κρατούσε στα λογικά μου. Αν σταματούσα να γράφω έρχονταν πάλι οι εικόνες και δεν τις άντεχα. Ήταν σαν αλεπάλληλες μαχαιριές, εγκεφαλικές βουρδουλιές.
Και τις προσευχές μου ακόμα δεν τις έλεγα, τις έγραφα κι αυτές. βράδυ μετά το βράδυ, γονατιστός έγραφα, παρακαλούσα το Θεό, τους αγγέλους, άλλα όλοι κώφαιναν. Κανένας δεν πραγματοποιούσε το όραμα μου.
Μέχρι που πέρασαν τα χρόνια και έγραψα την τελευταία μου παράκληση σαν ετοιμοθανατος που ζητά μια τελευταία χάρη.
«Ελευθέρωσε με» Του έγραψα. «Δεν αντέχω άλλο»
Κουράστηκα να δίνω αυτή τη μάχη με τον εαυτό μου.

Αν αυτό για το οποίο παλεύω, αν αυτό από το οποίο κρατιέμαι είναι αυτό που με καταστρέφει, βοήθησε με να απαλλαγώ. 

Και Εκείνος άκουσε!

Και είδα την μόνη αλήθεια.
Στο τέλος του πολέμου το μαθαίνεις ότι κανένας πόλεμος δεν κερδίθηκε ποτέ. Απλά όποιος προλάβει και είναι τυχερός και μείνει ζωντανός, το μαθαίνει.
Άνοιξα λοιπόν το χέρι και το άφησα να πετάξει, της καρδιάς μου τον πόθο, το μεγάλο όραμα μου και όταν με άφησε η μεγάλη ιδέα για το πώς έπρεπε να είναι η ζωή, έμεινα κενό και κούφιος λες και είχα αποβάλει ένα τέρας που με έτρωγε από μέσα, και όταν έμεινα κενός, έκανα χώρο και επιτέλους βρήκε το κουράγιο και ο εαυτός μου να γυρίσει πίσω.

Μαρίνα Σαβεριάδου

"πες μου να έρθω και όλα τα αφήνω ..αλλά πες μου" ένα υπέροχο βιβλίο του Αλμπερτ Εσπινόσα

 Μέσα από τις λιγοστές ομολογουμένως σελίδες του βιβλίου του καταφέρνει να αποδείξει πως οι διαφορετικοί ταιριάζουν με τους διαφορετικούς τους οποίους απεγνωσμένα αναζητούν στη διάρκεια της ζωής τους για να κερδίσουν έστω ελάχιστες στιγμές πολύτιμης ταύτισης, κατανόησης και επικοινωνίας. Αυτή η συναισθηματική και νοητική συγγένεια με λίγους κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ύπαρξης αποδεικνύει, κατά τον Εσπινόσα και τη μοναδικότητα του ανθρώπου.

Αυτοί οι σκόρπιοι που με λαχτάρα ανταμώνουν – αν ανταμώσουν, που έχουν συνήθως αλλιώτικες μορφές, ηλικίες, φύλο ή σωματική διάπλαση αναγνωρίζονται μέσα από την κοινή οπτική υπό την οποία αντιμετωπίζουν τη ζωή και διαχειρίζονται το οπλοστάσιο των εμπειριών τους.
Σαν συγκοινωνούντα δοχεία, ανταλλάσσουν ενέργειες και παίρνουν κουράγιο για να υπομείνουν έναν κόσμο που μοιάζει εχθρικός για τα δεδομένα τους.
Τα μηνύματα πολλά.
Πρώτο και καλύτερο, το δυσεπίτευκτο της ανθρώπινης αυτογνωσίας που με άρτια συμπύκνωση το διατυπώσει στη φράση: «πρέπει να χάσεις πρώτα τον εαυτό σου για να τον βρεις. Και είναι καλύτερα να τον χάσεις μικρός, για να μην τον χάσεις μεγάλος».
Δευτερευόντως, η αξία της ανθρώπινης συντροφικότητας και η υπερνίκηση των φόβων σου προκειμένου να είσαι αυτός που χρειάζεται ο άλλος για να μπορέσει να σου προσφέρει αντίστοιχα αυτό που χρειάζεσαι εσύ.
Όμως το αληθινό μέγεθος του βιβλίου φαίνεται στο τρίτο κυρίαρχο νόημα: στην ουσία και στο δίδαγμα κάθε απώλειας την οποία παρουσιάζει ο Εσπινόσα ως προϋπόθεση ενηλικίωσης.
Η συμφιλίωση με τις απώλειές μας και η συνειδητοποίηση της δυνατότητάς μας να «ψηλώνουνε» όταν στα αλήθεια το προσδοκούμε, αποτελεί ένα μήνυμα διαχρονικό που κυριαρχεί σε όλη τη διάρκεια του αναγνώσματος.

El Mundo για το βιβλίο του Εσπινόσα

Το καλύτερο με τις αναμνήσεις ειναι οτι μπορείς να επιστρέψεις όταν το επιθυμείς, κανεις δε μπορεί να σ το κλέψει αυτό η να σ εμποδίσει.
Ισως αυτό που μου κανει περισσοτερη εντύπωση να ειναι που, κάθε φορά που επιστρέφεις, η ανάμνηση είναι διαφορετική.
Κι αν η ανάμνηση είναι διαφορετική, τότε και εσυ εισαι διαφορετικός, γιατί εκεί βρίσκονται οι ρίζες σου, και αν οι ρίζες σου αλλάζουν, αλλάζει κι ο κορμός...

Είναι φορές που ενα ζευγάρι σέρνει τόσα μαζί του, ώστε ούτε ο έρωτας δεν είναι αρκετός

Το θυμάμαι σαν να ειναι τωρα που μου είπε :

"Δε θελεις να μπορέσεις να ευτυχησεις από κάθε άποψη στη ζωή σου; Να μην πρέπει να δέχεσαι τιποτα από αυτά που δε σ ευχαριστούν ; Να νοιώθεις πως ελέγχεις τη ζωή σου και όχι πως τρέχεις πίσω της;"

Δεν απάντησα
Και δεν είπα τιποτα, διότι, όταν επί σειρά ετών αποδέχεσαι πως η ζωή είναι κάτι που σου συμβαίνει και όχι αυτό που φαντάζεσαι.. ε τότε, δυστυχώς, συνηθίζεις.

Στο τέλος με κοίταξε και μου πέταξε τις τρεις ερωτήσεις που χρονια τωρα ήθελα να μου κανει κάποιος:
" θέλεις η δε θέλεις να ελέγχεις τη ζωή σου; θελεις η δε θέλεις να εισαι κύριος της κάθε στιγμής; Θέλεις;"

Και είπα ναι, το πιο δυνατό και βροντερό ναι που είχε βγει ποτε από το στόμα μου αυτά τα σαράντα χρονια που βρισκόμουν στη ζωή .

Άλμπερτ Εσπινοσα

Ίρβιν Γιάλομ ¨πλάσματα μιας ημέρας "

μια σύντομη αναφορά σε αυτόν τον Ανθρωπο, επιστήμονα και φιλόσοφο

Εκείνο που κάνει ο συγγραφέας και ο κάθε συγγραφέας είναι να μεταφέρει τις εμπειρίες του και τα συναισθήματα του τη στιγμή που τα βιώνει ακόμα και τις φοβίες του, τους προβληματισμούς του , ίσως τα συναισθηματικά του κενά, τα αδιέξοδα του

συνοδοιπόροι στην οδύνη όπως είπε και ο Σοπενάουερ το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βοηθήσει ο ένας τον άλλο να γίνει η οδύνη πιο ανεκτή

Ο Γιάλομ μέσα από τα βιβλία του, γεμάτα από τις προσωπικές του εμπειρίες και βιώματα ως ψυχοθεραπευτής έπραξε ακριβώς αυτό, δεν μοιράστηκε μόνο τις εμπειρίες του μέσα από τις συνεδρίες του με τους ανθρώπουν που κατέφυγαν κοντά του για βοήθεια , κατά την διάρκεια των ετών αλλά και απαλύνει τους φόβους μας και παραδέχεται ότι ακόμα και ένας άνθρωπος που η δουλειά του είναι να θεραπεύει άλλους, την ίδια στιγμή έχει και ο ίδιος να παλέψει την θνητότητα του και τον χρόνο που μετρά αντίστροφα. 

στην αυτοβιογραφία του σημειώνει ότι έγινε ψυχοθεραπευτής γιατί ήταν η πιο άμεση οδός να γνωρίσει καλά την ανθρώπινη ψυχή για να επιτεύξει τον κύριο σκοπό του που ήταν να γίνει καλός συγγραφέας

και δεν γίνεσαι καλός συγγραφέας αν δεν γνωρίσεις καλά τη δική σου ψυχή και την ψυχή των άλλων

memento mori

Κάποτε, πριν από πάρα πολλά χρόνια, στραγγάλισα έναν λευκό κύκνο, που κολυμπούσε δίπλα στο ταίρι του, μέσα σε μια γαλάζια λίμνη.Τον ξεγέλασα βγάζοντας πουλιού κραυγές, κι αυτός πλησίασε στην όχθη ,κι εκεί, ενώ το αριστερό μου χέρι του χαίδευε απαλά το κεφάλι, το δεξί μου του έσπαγε το λαιμό.

Πριν με πεις δολοφόνο σκέψου μόνο...

ο θησαυρός σου

 σκέφτηκες ποτέ γιατί αυτό που θεωρούσες τόσο πολύτιμο την ώρα που δεν το είχες, σταματάς να το θεωρείς τόσο πολύτιμο όταν το αποκτάς;

γιατί εκείνο που ονειρευόσουν να βρίσκεται στην παλάμη σου, όταν το κρατάς πια στην παλάμη σου, χάνει αμέσως την αξία του;

και να πόσο σύντομα ο θησαυρός παύει να είναι θησαυρός, το διαμάντι γίνεται άνθρακας και το χέρι που τόσο δίψασες να κρατήσεις μέσα στο δικό σου τώρα κάνει την παλάμη σου να ιδρώνει προκαλώντας σου δυσφορία

....και εσύ αφήνεις τα δάχτυλα να ξεγλυστρίσουν ..

και όμως αυτή είναι η ουσία και η μόνη μας περιουσία, η αξία να παραμένει όταν πια έχεις αποχτήσει κάτι και όχι να μειώνεται ακριβώς επειδή επιτεύχθη ο σκοπός ..

η ουσία είναι πώς θα φερθείς εσύ στον θησαυρό σου ώστε να μεγαλώσει η αξία του..

εκεί είναι που την παθαίνουν οι περισσότεροι..ξεχνούν..ξεχνούν για τι εύχονταν, για τι προσεύχονταν, ξεχνούν τι υπέφεραν και μετά, όταν έρθουν όλα όσα περίμεναν και εκπληρωθούν τα όνειρα τους δεν έχει πια καμιά σημασία..λες και ήταν άλλοι εκείνοι που περίμεναν ..είναι η φύση του ανθρώπου λένε..η αίσθηση του ανικανοποίητου, η μήπως δεν ξέρεις αν θέλεις κάτι ή όχι μέχρι να το κρατήσεις, κι όταν πια το κρατήσεις απομυθοποιείται και δεν σου κάνει πια καμιά αίσθηση;

Ίσως πάλι να είναι και η μνήμη.. νομίζω αν κρατούσαν ένα αρχείο με εκείνα όλα που έζησαν στα πέτρινα χρόνια ίσως να εκτιμούσαν λίγο περισσότερο τις χαρές που τόσο νιώθουν τώρα ασήμαντες

Ξέρεις, εδώ και χρόνια τώρα πάω σχεδόν στο μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, κάθε μέρα, σχεδόν την ίδια ώρα, στη θάλασσα, από τον ίδιο δρόμο, σταματώ στο ίδιο σημείο, βάζω τη τσάντα μου, περπατώ μια απόσταση με τα πόδια μου στο κύμα, επιστρέφω και μετά μπαίνω μέσα και κολυμπώ. Και ποτέ, ούτε μια φορά και ούτε μια μέρα, δεν ένιωσα λιγότερη ανάγκη να πάω, ούτε την ανάγκη να πάω αλλού.

Γιατί για μένα εκείνο είναι το σταθερό σημείο αναφοράς αλλά εγώ κάθε μέρα που πάω, πάω άλλη, άλλη Μαρίνα, πέρασα τις δυσκολότερες φάσεις της ζωής μου περπατητή κάνοντας αυτήν την απόσταση, αναπνέοντας βαθιά τον αέρα της , το κύμα της και παρακολουθώντας εκείνη πώς αλλάζει με τις εποχές της, άλλοτε ήρεμη και άλλοτε φουρτουνιασμένη, πώς είναι ολοκάθαρα τα νερά της στις έξι το πρωί και πώς θολώνει τα απογεύματα όταν φυσά, πώς είναι αρχές Μαρτίου όταν είμαστε οι δυο μας και πώς μέσα του καλοκαιριού όταν γεμίζει κόσμο και νιώθω ότι φθείρουν κάτι πολύτιμο δικό μου. Εκείνο το απροσδιόριστο αίσθημα έλλειψης όταν κάνω μέρες να πάω και πώς αμέσως νιώθω πλήρης μόλις πατήσουν τα πόδια μου στην άμμο. Παρακολουθώ και εμένα πώς αλλάζω με τις εποχές μου, και θυμάμαι σαν σκηνή που παίχτηκε εκατοντάδες φορές κάθε σκέψη που έκανα, κάθε φάση της ζωής μου που έζησε σε εκείνη την διαδρομή των λίγων μέτρων και πάω εκεί λίγο πριν κλείσει η μέρα και της λέω τα νέα μου, ήρθα και σήμερα, και κοίτα κατάφερα και έζησα και σήμερα και ότι κι αν συμβαίνει ήρθα. Ένα ιερό τελετουργικό !

Κάπως έτσι φανταζόμουν και τον έρωτα για έναν άλλο άνθρωπο, μια σχέση που παρ' όλες τις εξωτερικές αλλαγές, φουρτούνες και τρικυμίες, το κοινό σημείο θα παραμένει σταθερό, μια σχέση που δεν θα βαρεθείς να βυθίζεσαι εντός της ακόμα και αν προηγήθηκε εκατοντάδες φορές και να μη νιώθεις την ανάγκη να πάεις κάπου αλλού γιατί εκεί είναι η δική σου θάλασσα, μια θάλασσα, ένας έρωτας ένα ατέλειωτο πεδίο εξερεύνησης και μια συνεχής πρόκληση να μάθεις κάτι νέο, να κάνεις κάτι νέο, να ερωτευτείς εκ νέου και διαφορετικά..

♥

17 Ιουλ 2018, 9:13 π.μ. 

photo Full moon Le Bay Larnaca 3/8/2020

χαρακώματα

Τι είναι χειρότερο 

να ξαπλώνεις δίπλα σε φαντάσματα ή δίπλα σε πτώματα;
τι πονάει καρδιά μου λιγότερο :
να εισέρχεσαι σε άδεια κορμιά ή να ξαπλώνεις σε άδεια στρώματα;
στο πλευρό του εκείνος, στο δικό της αυτή
στον πλανήτη του εκείνος, στον κοσμάκη της αυτή
αποσχισμένοι και θλιβεροί
ονειρεύονται χώρια
ενώ κοιμούνται μαζί
πώς παγώνουν οι γυρισμένες πλάτες
στα ανέραστα των ομοστρώματα
(και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις ...)
πολεμάνε αλλήλους οι ψυχές
στα πουπουλένια χαρακώματα
(και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις ...)

ΜΣ

18 Ιουλ 2018, 12:29 π.μ.

το πείραμα του ανέκφραστου πρόσωπου

 Το πείραμα του ανέκφραστου προσώπου (the still face experiment) διεξήχθη το 1975 από τον τότε διευθυντή του τμήματος ανάπτυξης παιδιού του Πανεπιστημίου του Harvant, Edward Tronick και τους συνεργάτες του.

Στόχος του πειράματος ήταν να αποδειχθεί η αλληλεπίδραση μητέρας-βρέφους στα πρώτα χρόνια της ζωής.

Στο πείραμα συμμετείχαν μία μαμά με το ενός έτους μωράκι της. Όπως θα δείτε και από το βίντεο, στη αρχή μαμά και μωρό «αλληλεπιδρούσαν» παίζοντας, κάνοντας γκριμάτσες και γελώντας. Μέχρι εκεί όλα καλά.

Τι συμβαίνει όμως όταν ξαφνικά η μαμά είναι ανέκφραστη; Πως αντιδρά το μωρό της;

Το μωρό στην αρχή δεν καταλαβαίνει τι έχει συμβεί και συνεχίζει τα παιχνίδια με την μαμά του. Παρατηρεί την αλλαγή της αλλά συνεχίζει να προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή της… της γελάει, βγάζει κραυγές προσπαθώντας να επικοινωνήσει μαζί της, απλώνει τα χεράκια του… Όταν αντιλαμβάνεται ότι η μαμά δεν συμμετέχει και δεν ανταποκρίνεται στο «κάλεσμά» του απογοητεύεται και κλαίει.

Όταν η μαμά αποκτά πάλι το παιχνιδιάρικο ύφος της, το μωρό ανταποκρίνεται αμέσως, σταματάει το κλάμα και συνεχίζει το παιχνίδι μαζί της.

Σύμφωνα με τον Edward Tronick, το συναισθηματικό «πάρε δώσε», η ψυχική αλληλεπίδραση ξεκινάει από την πρώτη ανάσα, το πρώτο βλέμμα της ζωής, τα πρώτα βρεφικά σκιρτήματα. Η φύση της ανθρώπινης ψυχής μαρτυρά από την νεογνική ακόμα ηλικία την ανάγκη της για επαφή, για ανταλλαγή συναισθημάτων, για αγάπη, χαρά και τρυφερότητα. Και αυτό που είναι σίγουρο, αυταπόδεικτο και αναμφισβήτητο είναι πως όσο πιο ζεστή κι αληθινή είναι η ανθρώπινη επικοινωνία τόσο πιο ωφέλιμη, ευεργετική και χρήσιμη είναι, ενώ η απουσία της όπως και η κακοπροαίρετα εκφρασμένη εκδοχή της, δημιουργεί δυσαρμονικές κι επώδυνες καταστάσεις με βλαπτικές και πολλές φορές μη αναστρέψιμες συνέπειες για το παιδί.

Αν το πάρουμε τώρα αυτό και το εφαρμόσουμε στην ενήλικη ζωή θα καταλάβουμε πώς ο άνθρωπος χτίζει τις μόνιμες σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους βάση προσδοκιών δοσίματος και ανταπόδωσης, έστω αυτό γίνεται συνειδητά ή ασυνείδητα

Έστω ότι γνωρίζεις έναν άνθρωπο και τον ερωτεύεσαι.
Τον ερωτεύεσαι κυρίως για την συμπεριφορά του απέναντι σου. Ακριβώς όπως το βρέφος συνηθίζεις στον ήχο της φωνής, στο χαμόγελο του όταν θα σε πλησιάσει, στην λάμψη που έχουν τα μάτια του όταν σε κοιτάζει, στην χαρά του που διαχέεται γύρω του κατά την παρουσία σου, στην προσδοκία του να σε δει, στην ανάγκη του να είναι κοντά σου.

Και μετά ξαφνικά ο άνθρωπος σου γίνεται ανέκφραστος; Πως αντιδράς εσύ, ο ενήλικας ;

Ακριβώς όπως το βρέφος στο πείραμα

Στην αρχή δεν καταλαβαίνεις τι έχει συμβεί και συνεχίζει τα παιχνίδια. Παρατηρείς την αλλαγή αλλά συνεχίζεις να προσπαθεί να τραβήξεις την προσοχή του… γελάς, βγάζεις κραυγές προσπαθώντας να επικοινωνήσεις μαζί του, απλώνεις τα χέρια σου… Όταν αντιλαμβάνεσαι ότι ο άλλος δεν συμμετέχει και δεν ανταποκρίνεται στο «κάλεσμά» του απογοητεύεσαι και κλαίεις. Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι πείραμα !

Δεν είναι ο άνθρωπος που σου λείπει, είναι εκείνος που ήταν, εκείνο που αντιπροσώπευε !

Αυτό που θέλουν είναι εκείνο που πρωτοένιωσαν για τον άνθρωπο, εκείνο που έζησαν με εκείνον τον άνθρωπο.. την θετική αλληλεπίδραση που είχε ο ένας για τον άλλο
και όταν εκείνο φύγει, εκείνοι θρηνούν ακόμα κι αν ο άνθρωπος είναι εκεί..
στη μια γωνία ο ίδιος άνθρωπος αλλά όχι εκείνος ..στην άλλη εσύ αλλα όχι εσύ ...

γι αυτό ο διακόπτης πέφτει και για τους δύο μόλις πέσει για τον ένα

http://www.imommy.gr/vrefos/anaptiksi/article/4441/binteo-eseis-gnwrizete-to-peirama-toy-anekfrastoy-proswpoy/

ΜΣ

published on FB 18 Ιουλ 2018, 10:45 π.μ.

ποινή

 ένα ιδρωμένο φανελακι αγκαλιάζει το κουρασμένο σου σώμα

Και το πρόσωπο σου τριάντα μοίρες ακροβολημένο αριστερά

σου έριξα μια φευγαλέα ματια
Και γύρισα σελίδα
μα ηταν αρκετή αυτή η στιγμη
έτσι βαθιά να καρφωθεί
στη μνήμη μου ανεξίτηλα
το μελαγχολικό σου βλέμμα

Μου μαράθηκες ψυχή μου
Και θα κουβαλω βαρύ φορτίο στη συνείδηση μου
διαπίστωση σκληρή

Πως η αγά

πη
Οσο κι αν περισσεύει και πάλι δε φτάνει
στην αμίληχτη μοίρα ψηλά σηκώνει τα χέρια
σαν ανισχυρο παιδί

Κι εγω παρέδωσα τα όπλα
Κι εγω εγκατέλειψα τη μάχη
Κι εγω τα δάχτυλα μου άνοιξα
κι άφησα το χερι σου τ αγαπημένο
Και σαν έφυγες
σφικτά την παλάμη μου ξανακλεισα
σφικτά σφραγιζοντας την ενοχή εντός μου

Τι ήττα Θεέ μου
που δεν το μπόρεσα
να χρωματίσω το θλιμμένο σου βλέμμα
Τι ποινή Θεέ μου
να μη μπορώ να σε δω ξανά να μου χαμογελάς

Μου μαράθηκες ψυχή μου
κι ας γινόμουν κανάτα νερό να σε χορτάσω
με στέγνωνες στα χείλη σου πριν αδειάσω
μου ξεράθηκες καρδιά μου

Κι ας απλωσα αγγελου χέρι
απο την κόλαση να σε περάσω
σαν δέντρο στο χώμα έσκαψα τη γη βαθιά
μα τα σκουλήκια μου έφαγαν τις ρίζες πριν σε φτάσω

ΜΣ ποίηση 2018