ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΣΑΒΕΡΙΑΔΟΥ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟ Γ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΟΥ ΡΙΚ 2016

Ο.ΚΥΚΛΟΣ.της.Μαρίνας.Σαβεριάδου

Ευχαριστώ μαμά

γράμμα από ένα παιδί στις μανάδες μας

αγαπημένη μου μαμά

ήθελα να σου πω ευχαριστώ που με γέννησες. Ξέρω ότι ήταν δύσκολη απόφαση να με κρατήσεις. Είχες ήδη ένα διαζύγιο και τα αδέρφια μου από τον πρώτο γάμο. Ξέρω ότι ήρθα κάπως αναπάντεχα, θα μπορούσες να με πεις και απρόσκλητη και ότι ήταν αρκετά δύσκολη η ζωή σου και χωρίς εμένα. Ξέρω ότι ήταν δύσκολη η απόφαση σου όταν μπαμπάς μου σου είπε ότι αν με κρατήσεις θα φύγει. Και εσύ τότε είχες να διαλέξεις μεταξύ σε εκείνον που ήξερες και αγαπούσες και σε ένα μικρό σποράκι που δεν είχε ακομα μεγαλώσει μέσα σου και θα μπορούσες πολύ εύκολα να ξεφορτωθείς. Και εσύ επέλεξες εμένα μαμά. Και γεννήθηκα και δεν με έκανες ποτέ να νιώσω ότι μετάνιωσες έστω για ένα λεπτό για την απόφαση σου.

αγαπημένη μου μαμά

ήθελα να σου πω ευχαριστώ που με μεγάλωσες. Ξέρω ότι ήταν δύσκολη η απόφαση μιας και δεν ήμουν ένα από παιδί ήμουν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Και ναι ήταν πολλές οι ανάγκες μου και όσο περνάνε τα χρόνια γίνονται περισσότερες. Σ ευχαριστώ που αφιέρωσες τη ζωή σου σε μένα, λυπάμαι που ίσως εξαιτίας μου να μην είχες το χρόνο να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου. Εσύ όμως δεν με εγκατέλειψες ποτέ, δεν με έκλεισες ποτέ σε ίδρυμα, δεν είπες ποτέ κουράστηκες.

αγαπημένη μου μάμμα

ήθελα να σου πω ευχαριστώ που με μεγάλωσες. Ξέρω ότι ήταν δύσκολη η απόφαση να πάρεις ένα διαζύγιο το 1980 ήταν μεγάλο ταμπου για μια γυναίκα να είναι χωρισμένη. Ομως με έμαθες μάμμα ότι η βία δεν είναι αγάπη. Με απάλλαξες από τις αναμνήσεις από τις φωνές, τις κλωτσιές, τα κλάματα. Με έμαθες μάμμα ότι αξίζουμε κάτι καλύτερο

αγαπημένη μου μάνα

ευχαριστώ που με μεγάλωσες. Ευχαριστώ που για μένα νίκησες όλα σου τα τέρα, πάλεψες με όλους σου τους εφιάλτες και καθάρισες το δρόμο από όλα τα εμπόδια. Ευχαριστώ που έκοψες το τσιγάρο, ευχαριστώ που έκοψες τα ηρεμιστικά, ευχαριστώ που αποτοξινώθηκες. Ευχαριστώ που δεν μπαίνεις σε σχέσεις που υποτιμούν την αξία σου. Ευχαριστώ που ζεις με τρόπο που με διδάσκεις την αξιοπρέπεια.

αγαπημένη μου μαμμα

ευχαριστώ που φροντίζεις τον εαυτό σου. Ευχαριστώ που προσπαθείς να είσαι καλά για να είσαι περισσότερα χρόνια κοντά μας

αγαπημένη μου μάμμα

ευχαριστώ που έμαθες στα εξηνταενιά σου να κάμνεις γεμιστά

Καλημέρα Δύση

Αυτή το άρθρο είναι η καταγραφή της κατρακύλας του ανθρώπινου είδους στις αρχές του 21ου αιώνα μέσα από τα μάτια μιας μονογονιού μεσαίας τάξης κάτοικου ενός μικρού νησιού που ονομάζεται Κύπρος

ή αλλιώς η νήσος των "Αγίων" 

Εχτές έλαβα τυχαία την ενημέρωση της διαδιχτυακής δραστηριότητας δύο γνωστών μου.
Ο ένας χωρισμένος με τρία παιδιά, ένα εκ των οποίων κορίτσι, ο άλλος παντρεμένος με παιδιά, ένα εκ των οποίων κορίτσι και φοιτήτρια. Και οι δύο σε σελίδα "μοντέλου" να εκθειάζουν τα γυμνά της "κάλλη" δημοσίως και σε κοινή θέα. Το μοντέλο με εσώρουχα και σε στάσεις σεξουαλικές αλά Playboy. Σε σελίδα δημόσια στο facebook. Ο ένας εκ των δύο, ο παντρεμένος, πρόσφατα ανάρτησε ποστ όπου έγραφε ότι τον αηδιάζουν οι μουσουλμάνοι που παντρεύονται κοριτσάκια. Ποιος; Ο Ελληνάρας ο ελαμίτης με την γαλανόλευκη να κυμματίζει στο εξώφυλλο του προφίλ του. Ο υποκριτάρας ο ορθόδοξος Χριστιανός ενώ διακηρύττει ότι αηδιάζει με τα ήθη και έθιμα μιας μουσουλμαντικής κουλτούρας την οποία αποκαλεί οπισθοδρομική, φανταμενταλιστική και σωβινιστική, την ίδια ώρα βαράει μαλακία κάτω από μια φωτογραφία μιας κοπέλας λίγο μεγαλύτερης ή λίγο μικρότερης από την κόρη του.

Με προβληματίζει το εξής
αντιλαμβάνεται ο ίδιος τι κάνει ή είναι τόσο πορωμένος από τον φασισμό ρατσισμό του για τους μαύρους, μουσουλμάνους, μετανάστες, κίτρινους, κόκκινους που δεν αντιλαμβάνεται την εσωτερική σήψη του ;

Ας δούμε λίγο και την κουλτούρα του δυτικού κόσμου..Η κουλτούρα της πορνογραφίας

Η πορνογραφία πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει εκείνο που άλλαξε όμως είναι η θέση που εξυπηρετεί στην κοινωνία.

Εκείνος ο οποίος θα κατέφευγε στην πορνογραφία το έκανε κρυφά, υπό κάλυψην και με μια δόση ντροπής. Η πορνογραφία ήταν υπό μορφήν περιοδικών ή βιντεοκασέττες ή κάποια σινεμά η πορνες. Έπρεπε να πληρώσει κάποιος και ντρεπόταν όταν αγόραζε το περιοδικό ή την βιοντεοκασέττα.

Μετά το διαδίχτυο η πορνογραφία είναι ένα ελεύθερο μέσο στο οποίο ο κάθε ένας έχει άμεση και δωρεάν πρόσβαση. Δεύτερον η κάθε γυναίκα ή άντρας, οποιασδήποτε οικονομικής κατάστασης ηλικίας και κοινωνικής θέσης η οικογενειακής κατάστασης να εκπορνεύεσει τον εαυτό του , αυτή τη φορά χωρίς καμιά αμοιβή, για χάρη των λικε των κόκκινων καρδούλων και των σχολίων που θα εκθειάζουν ένα σώμα χωρίς όνομα, καμιά φορά και χωρίς πρόσωπο ή κεφάλι..

προβληματίστηκα πάρα πολλές φορές γιατί μια νεαρή κοπελίτσα ή η μάνα της έχει ανάγκη να εκθέτει το γυμνό της σώμα σε κοινή θέα και να "τραβά την προσοχή"

αν το μεταφράζαμε σε πράξη ζεις τη ζωή σου, πάεις σχολείο αν είσαι νεαρή, η δουλειά αν είσαι μάμα, σχολάνεις, πάεις στέκεις σε μια βιτρίνα γυμνή με το πρόσωπο σου να φαινεται αν δεν έχεις θέμα ή με μια χάρτινη σακούλα πάνω από το κεφάλι αν δεν θέλεις να δείχνεις την ταυτότητα σου και περιμένεις να περάσει ο τυχαίος από μπροστά να σου πει γουάου τι ωραίο σώμα, και να σου ζωγραφίζει μια καρδούλα κάτω από το κουτί σου, να σταθεί ένα πεντάλεπτο να τραβήσει και μια και ταυτόχρονα να περπατά κάτω από άλλα κουτιά και άλλες βιτρίνες μέχρι να καταλήξει. 

Το θέμα με το facebook και το instragram και τες 100-200 γυμνές - γυμνούς που κάνεις θα κάνει ο οποιοσδήποτε  follow και like είναι ότι κάποια στιγμή ένα από τα σώματα που σου άρεσαν και κάνεις like μπορεί να ανήκει στην γυναίκα σου ή ακόμα χειρότερα την κόρη σου.

Εσύ δεν θα ξέρεις ότι είναι κόρη σου εκείνη όμως θα ξέρει ότι είσαι ο πατέρας της.. Και όχι δεν είναι θέμα κρίσης και κατάκρισης. Είναι απλή φυσική συνέπεια, η κοινωνία την οποία σήμερα εσύ διαμορφώνεις με την στάση και συμπεριφορά σου είναι η κοινωνία στην οποία θα κληθεί να ζήσει σαν ενήλικας το παιδί σου. Απλά μαθηματική συνειπειοκρατική πράξη.

Προβληματίστηκα πολλές φορές ποια είναι τούτη η εσωτερική μοναξιά και ποια είναι τούτη η συναισθηματική διαστρέβλωση που έχουν ανατικαταστήσει την φυσική εξέλιξη μιας ανθρώπινης σχέσης που εμπεριέχει την επαφή, το μοίρασμα το άγγιγμα το νοιάζιμο και τα έχει σπρώξει στο περιθώριο.

Προβληματίζομαι και αναρωτιέμαι ποια είναι αυτή η επιβεβαιβέωση που νιώθει εκείνος που κάνει τον άνθρωπο που κάνει το like και η γυμνη και αιθέρια ύπαρξη ανταποκρίνεται και ανταποδίδει, πόσο όμορφα  νιώθω και πόση επιβεβαίωση νιώθει, όταν υπό κανονικές συνθήκες και σε real time περιβάλλον η αιθέρια ύπαρξη δεν θα εγύριζε καν να τον κοιτάξει.

Προβληματίζομαι αν η πορνογραφία έχει σε τόσο βαθμό εισχωρήσει στην ζωή του σύγχρονου ανθρώπου που πλέον δεν θα συνάπτεται καμία σχέση εκτός οθόνης. Αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι που καταφεύγουν στην πορνογραφία είναι αυτοί που δεν θεωρούν ότι μπορούν να έχουν μια σχέση εκτός οθόνης ή αν τελικά τους φεύγει η όποια όρεξη να συναντηθούν πρόσωπο με πρόσωπο και σώμα με σώμα με άλλον άνθρωπο μετά από την χρόνια χρήση πορνογραφίας.

πάντα άκουγα τις γυναίκες να λένε "όλοι είναι οι ίδιοι" και πάντα ήμουν εκείνη που αντιδρούσα και τους έλεγα μην λέτε έτσι μην τα μηδενίζετε όλα. Μετά συμβαίνει κάτι και η ζωή μου λεει, α, τελικά είναι και αυτός έτσι, και από το 10% πήγα στο 5% και από το 5% πήγα στο 1% και σιγά σιγά μηδενίζει μέσα μου αυτό που ονομάζεται εμπιστοσύνη στο ανθρώπινο είδος. Σκέφτου να υπήρχε η δυνατότητα να βλέπαμε μέσα στις ψυχες και στα μυαλά των ανθρώπων γύρω μας....

Δεν ήθελα να φτάσω σημείο να βλέπω τους ανθρώπους γυρω μου και να αναρωτιέμαι αν είναι ακόμα ένας "ανώμαλος" αλλά ίσως τελικά η ανωμαλία είναι εκείνη που απλώθηκε σαν ομίχλη γύρω μας και μέσα μας και βουλιάζουμε σιγά σιγά μέσα της. 

Προβληματίζομαι αν είμαστε γονείς με την έννοια της λέξης, ή αν είναι τόσο μεγάλα τα εσωτερικά μας κενά και ανασφάλειες που αντί να περνούμε ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μας απλά φροντίζουμε για τις βασικές τους ανάγκες και μετά τα ξεφορτωνόμαστε δίνοντας τους από την ηλικία των 2 χρονών ένα τάπλετ που θα παίζει κινούμενα σχέδια ή το κινητό μας για να ποσκολιούνται, και την ίδια στιγμή ποσκολιούμαστε εμείς ον λαιν με τον έναν και τον άλλο και δεν έχουμε καμιά ουσιαστική σχέση με τον σύντροφο μας, με τον εαυτό μας και με το παιδί μας. Απλά συνυπάρχουμε σε κοινό χώρο και ο κάθε ένας είναι στον κόσμο του. Προβληματίζομαι αν τα κορίτσια που θα κάνουν μια σελίδα στο ινσταγκραμ και θα ποστάρουν τα γυμνά κορμιά τους αμέσως μόλις αρχίσουν να γράφουν καμπύλες και να μοιάζουν γυναικεία, είναι τα παιδά των γονιών που δεν ασχολήθηκαν ποτέ μαζί τους γιατί ασχολούνται με το πώς θα γεμίσουν τα κενά τους.

Προβληματίζομαι και θλίβομαι και προσπαθώ να κρατήθώ από εκείνο το 1% πίστης  που μου έμεινε και να μην πω ότι παμε όλοι κατά διαόλου

ΜΣ (τα ημερολόγια) 21/02/2020

Γερασμένοι πλάτανοι

Δεν ξέρω ποιους απόψε να θρηνησω
Τους γερασμένους πλατανους
που τον κούφιο τους κορμό
της δύσης το πρώτο φύσημα στα δύο θα τσακίσει
Ή τα νεαρο βλαστάρι που
Σ έρημο χώμα χωρίς νερο ξεραινεται
Κι έτσι αφυδατωμενο και αχρωμο
δεν μελλει να καρπισει

Πλατανε μου κι αν γυρεις
Θα χεις να λες πως πρόλαβες να ζήσεις
Μα το ακαρπο τι να χει από το τιποτα να θυμάται
Ούτε ηλιο να στρέψει το βλέμμα
Ούτε αγέρι να χαϊδέψει τα φύλλα
Ούτε μια μέλισσα την γύρη να τρυγησει
Ούτε μια στάλα βροχής τις ρίζες να ποτίσει
Εσύ πρόλαβες κι όλο απλώνεις τις ρίζες σου βαθύτερα γιατί θες το τέλος να αργήσει
Ενώ το βλαστάρι στην έρημο
Απο το παράδοξο της μοίρας παιχνίδι
Ούτε που πρόλαβε και ούτε που προσμένει
Μόνο καρτερικά υπομενει
Το βάρος της γνώσης της ανεκπληρωτης του φύσης
Το τέλος ενός κύκλου που δεν αξιώθηκε να κανει
Την κατάρα να πεθαίνει ζωντανό
Και ίσως απόψε πιότερο να θρηνησω
Όχι για σένα που ζεις και γερνας και θέλεις λίγο ακόμα να ζησεις
Μα για εκείνο το νεκροζωντανο που τ καρτερα τον θάνατο να ρθει σαν λυτρωτης

ΜΣ

Είμαι

Είμαι ο ξυλουργός που στήνει τη σκηνή

είμαι η μοδίστρα που ράβει τη στολή

είμαι η μπαλαρίνα που δίνει τη ψυχή της σε κάθε παράσταση

είμαι ο θάνατος είμαι και η ανάσταση


Είμαι ο θεατής που θα με χειροκροτήσει

Είμαι η φωνή που όταν διστάζω θα με πείσει

Είμαι το "μπράβο" μου είμαι και το χαστούκι

είμαι του νεκρού στρατιώτη το σώμα στο σημαιοστολισμένο σεντούκι


Είμαι το αίμα που γίνεται αυλάκι

Είμαι η θάλασσα του ωκεανού του αλάτι

Είμαι το χέρι που τρυφερά θα σε αγγίζει

Είμαι το λουλούδι που μέσα στα ερείπια ανθίζει

δεν γυρνάω πίσω

Φοβάμαι σου τ΄ομολογώ
είναι χειμώνας, κάνει κρύο
και ο φόβος πιο παγωμένος απ τη νύχτα
κρυμμένος βαθιά στη δεξιά τσέπη του παλτού μου
με συνοδεύει κάθε που ανοίγω την πόρτα για να βγω
όμως να ξέρεις
τον δρόμο θα τον περπατήσω
δε βιάζομαι
δεν γυρνάω πίσω
το βουνό θα τ΄ανεβώ
και εκείνο το σκοτεινό δάσος με τους λύκους
μόνη θα το διασχίσω
στο ξαναλέω
δε γυρνάω πίσω
που θα πάει
θα φύγει ο Χειμώνας
θα πετάξω τον φόβο, το παλτό
και ένα Μάρτη ένα Απρίλη
σαν πρωτάνθιστη αμυγδαλιά
ζωή άνθισε σαν Άνοιξη
αγάπη μου χτύπα την πόρτα
να σας καλωσορίσω

ΜΣ

Ερινύες και Πόθοι

Ερινύες και πόθοι
έχοντας πρόσωπα και σώματα γυμνά
κραδαίνουν όπλα στο σκότος εναλλάξ
Μαχόμενοι Μορφέαν

Μακάριοι οι απαθείς
Τοιούτους περιορισμένης μνήμης παραπτώματα
Ότι αιώνιας πάλης
απαλλάττουσιν

Το χάσμα το τραύμα και οι μεγάλες προσδοκίες

Ένα χάσμα δημιουργείται όταν δυο άνθρωποι που κάποτε κοιταζόντουσαν στα μάτια αρχίζουν πλέον να κοιτούν σε αντίθετες κατευθύνσεις ..

Όταν αρχίζεις να βαδίζεις, έστω νοερά, προς την αντίθετη κατεύθυνση, μέτρα προσεχτικά τα βήματα σου

Γιατί η σχέση είναι μια μαθηματική πράξη στην οποία όσα βήματα χρειάζονται για να φτάσεις σε σημείο ασφαλούς απόστασης, τόσα βήματα θα χρειαστούν για να επιστρέψεις

Γι αυτό πριν κάνεις το πρώτο βήμα, αναρωτήσου. Γιατί θέλεις να φύγεις;

Αν δεν είσαι σίγουρος για το λόγο της φυγής, κράτα ένα μίτο για να βρεις το δρόμο όταν θες να γυρίσεις πίσω.

Παρομοίως, αν μετά την απομάκρυνση, νιώσεις εκείνο το αίσθημα απελπισίας να σε πλημμυρίζει και θες αγωνιωδώς να γυρίσεις πίσω, αναρωτήσου και πάλι. Γιατί θέλεις να γυρίσεις πίσω;

Είναι γιατί σου λείπει αυτός που άφησες πίσω, ή γιατί φοβάσαι να μείνεις με τον εαυτό σου;

Ότι κι αν ισχύει από τη στιγμή που κάποιος ανακοινώνει ότι φεύγει «οριστικά» ακόμα κι αν επιστρέψει πίσω γιατί "μετάνιωσε" η κατάσταση δεν θα επανέλθει στην προϋπάρχουσα κατάσταση.

Εκείνος που επιστρέφει δεν είναι ο ίδιος, είναι ο «μετανοημένος», εκείνος που λίγο πριν πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει τον άλλον. Και εκείνος στον οποίο επιστρέφει επίσης δεν θα είναι ο ίδιος. Θα είναι ο μέχρι πρόσφατα απορριμένος, ο εγκαταλελειμμένος. Εκείνος που δε θα σταματήσει να αναρωτιέται γιατί αφού τον εγκατέλειψες τότε ζητάς πάλι να μπεις στη ζωή του.

Έστω και αν ακόμα συνεχίσουν από εκεί που έμειναν, έστω και αν προσπαθήσουν για μια καινούρια επανασύνδεση, αυτό που θα γίνεται στην ουσία είναι η αναπαραγωγή σκηνών μιας παλιάς ταινίας που έχουν μάθει καλά να παίζουν, μόνο που οι ηθοποιοί δεν θα είναι οι ίδιοι. Θα είναι εκείνοι, που έπαιξαν για λίγο σε άλλη ταινία, δεν τους έκατσε ο ρόλος και γυρίζουν πίσω να παίξουν στην ταινία της οποίας τους ρόλους ξέρουν καλά.

Γι αυτό πριν φεύγεις να σαι κάτι παραπάνω από σίγουρος.
Κι αν δεν είσαι σίγουρος να μην φεύγεις.

Να μένεις! Να μη μένεις όμως στη σιωπή, να μιλάς, να το παλεύεις, να προσπαθείς να το σώσεις.
Μην απομακρύνεσαι, μην αφήνεις την απόσταση να μεγαλώνει μέχρι που να γίνεται χάσμα.
Γιατί το χάσμα δεν ξεπερνιέται.

Κι αν δε σώζεται τότε ναι, να φεύγεις , αλλά να φεύγεις με την βεβαιότητα ότι έκανες ότι μπορούσες και μέχρι εκεί, δεν είχες κάτι άλλο να κάνεις.

Ουδέποτε πίστεψα στις εκ των υστέρων μετάνοιες μετά από τελεσίδικες αποφάσεις. Ουδέποτε κατάλαβα τους ανθρώπους που σε κοιτάζουν στα μάτια και λένε σ' αγαπώ ενώ το σώμα και η ψυχή τους είναι ήδη μίλια μακριά. Αλήθεια με πόση μαθηματική ακρίβεια επιτυγχάνεται αυτή η διάσπαση;

Όταν έρθει η ώρα να πάρεις το δρόμο σου, να τον πάρεις, να χεις όμως το κουράγιο να τον τραβήξεις μέχρι τέλους.
Κι αν θα φύγεις, φύγε ολόκληρος, φύγε με αξιοπρέπεια και με το κεφάλι ψηλά και κόψε τον ομφάλιο λώρο που συντηρεί η ενοχή σου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο επώδυνο από εκείνους που δεν έχουν την δύναμη να πουν την αλήθεια και πρέπει να σου την σερβίρουν με μικρές θανάσιμες δόσεις αδιαφορίας. Δεν έχει κάποιον πιο σκληρό από αυτόν που θέλει να φύγει και σε αναγκάζει με μεθοδικό τρόπο να τον διώξεις εσύ.
Δεν υπάρχει πιο χαμένος χρόνος από αυτόν που σπαταλάς με έναν άνθρωπο που το σώμα του είναι δίπλα σου ενώ ο υπόλοιπος λείπει.
Και δεν έχει τίποτα πιο θλιβερό μετά από όλα τα πιο πάνω, από έναν άνθρωπο που τσακίζει την περηφάνεια του και γυρίζει μετανοημένος, απλά και μόνο γιατί δεν του βγήκε η μαγκιά, πήγε πήρε μια γεύση ελευθερίας, δεν του άρεσε και γύρισε πίσω.
Όπως δεν υπάρχει τίποτα πιο εξευτελιστικό από το να δέχεσαι πίσω κάποιον που επιστρέφει πίσω, όχι γιατί αναθεώρησε τα αισθήματα του για σένα, αλλά γιατί δεν του έκατσε το "έξω".

Όχι δεν πιστεύω ούτε στη μετάνοια, ούτε στη συγχώρεση, ούτε στις επανασυνδέσεις.

Ούτε ότι όταν τελειώνει με ψέμα, ανεντιμότητα και προδοσία μπορεί να ξαναρχίσει χωρίς να γίνεται πλέον ένας εξευτελιστικος προσυμφωνημένος συμβιβασμός.

Είναι όμως κοινή τακτική, οι άνθρωποι να συμβιβάζονται. Συμβιβάζονται και συνεχίζουν, απατημένοι και προδομένοι και δέχονται μια ψεύτικη συγνώμη την ώρα που ξέρουν ότι είναι ψεύτικη, γιατί ο φόβος και η ενοχή είναι μεγαλύτεροι από το αίσθημα της δικαιοσύνης.

Ο φόβος και η ενοχή αλλά κυρίως ο φόβος.
Καλύτερα με εκείνον / εκείνην που έχω συνηθίσει δίπλα μου, παρά μόνος μου. Γιατί αυτό το "μόνος" μου χρειάζεται μεγάλα αρχίδια στο τέλος της ημέρας γιατί εγκαταλείπεις όχι μόνον εκείνον / εκείνην αλλά και όλη τη ζώνη του βολέματος σου και ξαναρχίζεις από το μηδέν.

Και αυτό το μηδέν αυτή τη φορά είναι πολύ σκληρό , γιατί τώρα δεν είσαι είκοσι για να γελαστείς και να ξεγελαστείς και να ενθουσιαστείς και να μπεις ξανά στο ίδιο τριπάκι που ήσουν Πατρίδα, οικογένεια και Πίστη με ένα νέο άτομο . Όλα έχουν αναλωθεί και καταναλωθεί και η εποχή μας δεν μας αφήνει περιθώρια ρομαντισμού, όλα έχουν γίνει ένα υπερσύγχρονο μαζικό μπουρδέλο, γύρω μας, μέσα μας, στις σελίδες των διαδιχτυακών μας συναναστροφών, όλοι για όλους και όλοι για Κανέναν. Τα λόγια δε σημαίνουν τίποτα και στα μεγάλα ψεύδη της εποχής μοιάζεις με Δων Κιχώτης.

Η γραφή είναι μια απλή καταγραφή γεγονότων.

Χωρίς καμιά διάθεση κριτικής για τις επιλογές κανενός Δεν υπάρχουν μεγάλες προσδοκίες από κανέναν
Ξέρω πια, πολύ καλά, ό,τι ο κάθε ένας επιλέγει εκείνο που μπορεί να αντέξει. Εκείνο που τον πονάει λιγότερο. 

Εμένα με πονάει το ψέμα, έζησα εντός του όμως για δεκαετίες. Μέχρι που το απέβαλα. Όταν αποβάλεις το "ψέμα" μένεις για λίγο γυμνός και ευάλωτος.  Είσαι κάτι που δεν ξέρεις ακόμα ποια είσαι και αρχίζεις και ξανακτίζεις κύτταρο κύτταρο το νέο δέρμα που θα σε περιβάλει και παίρνει χρόνο να δεις ποιος τελικά είσαι. Όταν αποβάλεις όμως το ψέμα δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω στο ψέμα. Όταν "δεις" δεν μπορείς να ξανατυφλωθείς. Ο καρπός της γνώσης δεν ξαναεπιστρέφει πίσω στο δέντρο.

Όταν αποβάλω το ψέμα λοιπόν σε  πονάει το "λίγο" το "διφορούμενο" το "σχεδόν" το "ίσως" και το "θα δούμε"
Θέλεις ένα ξακάθαρο άσπρο ή ένα ξεκάθαρο μαύρο να ξέρεις πώς προχωράς.
Θέλεις να ξέρω αν είσαι εδώ και αν είσαι εδώ γιατί είσαι εδώ. Δεν θέλω να ξέρω για πόσο , το πόσο δεν το ξέρει κανείς. Αύριο μπορεί να σου στερέψω εγώ, μεθαύριο μπορεί να μου στερέψεις εσύ.
Όμως σήμερα, τώρα, θέλω να ξέρω τι νιώθεις για μένα. Θέλω να καταλάβεις εσύ τι νιώθεις για μένα. Θέλω να ξέρω εγώ τι νιώθω για σένα. Για να ξέρω όμως τι νιώθω για σένα πρέπει να σπάσουν όλα τι μικρά και μεγάλα εμπόδια που δεν μας αφήνουν να δούμε καθαρά ο ένας τον άλλο.
Θέλω από τις χιλιάδες που με περιβάλλουν να εντοπίσω εκείνους τους πέντε δέκα ανθρώπους με τους οποίους μπορώ να έχω την ουσιαστική ψυχική και πνευματική σύνδεση που θέλω, και με εκείνους τους λίγους να ενώσω κάθε απόληξη μου μαζί τους, σαν τα μπλε πλάσματα στο "άβαταρ" και να νιώσουμε εκείνο που νιώθουν οι άνθρωποι όταν ηρεμούν και κατασταλάζουν μέσα τους στην παρουσία των "ομοίων". Μια ψυχική  συν-ουσία χωρίς κατάκριση, χωρίς αρνητικότητα, χωρίς απειλή, χωρίς απαίτηση. Μόνον μια αποδοχή ό,τι σε αγαπούν γιατί υπάρχεις και είσαι ο εαυτός σου. Και θα σε αγαπούν και την ώρα που θα σφάλεις και θα σε συγχωρέσουν πιο γρήγορα από ότι θα συγχωρέσεις εσύ τον εαυτό σου.
Θέλω την αλήθεια, στο άγγιγμα σου, στο χάδι, στο φιλί,  στον έρωτα σου , θέλω την αλήθεια σου ακόμα και στην ώρα του αποχαιρετισμού.

Μαρίνα Σαβεριάδου (τα ημερολόγια)

πουλιά

Ψες ονειρεύτηκα πως ήμασταν πουλιά
δυο μικρά σπουργίτια
και είχαμε μια μικρή φωλίτσα με λάσπη και ξερόχορτα
Ήταν Χειμώνας και έκανε παγωνιά
μα όταν σκοτείνιαζε κάτω απ' τη φτερούγα σου κρυβόμουν
και δε με άγγιζε το κρύο
Και έτσι, όπως εγερνα το κεφάλι μου λίγο δεξιά,
μπορούσα να ακούω τους χτυπους της καρδιάς σου
και γαληνεμένα κοιμόμουν
γιατί ήμουν μονάχα ένα πουλί
μα αυτό ήταν το μόνο που ήξερα να είμαι
Και έτσι μικρό πουλί σαν ήμουν ούτε που ήξερα
αν μου έμελλε να ζήσω ως το ξημέρωμα
ή μέχρι την επόμενη Άνοιξη
Είχα τη φωλιά μας
είχα τη φτερούγα σου
και στον ύπνο παραδόθηκα

και πουλί σαν κοιμήθηκα..

ονειρεύτηκα πως άνθρωπος ήμουν
είχα ένα σπίτι από τσιμέντο και κεραμίδια
ήταν Χειμώνας και έκανε παγωνιά
και όταν σκοτείνιαζε δεν είχα αγκαλιά για να κρυφτώ
και με σκότωνε το κρύο
Και έτσι, όπως έγερνα το κεφάλι μου λίγο αριστερά,
άκουγα τους χτύπους του ρολογιού στο κομοδίνο
να μετράνε τον χρόνο που φεύγει
και φοβόμουν τα μάτια να κλείσω
γιατί ήμουν μονάχα ένας άνθρωπος
μα αυτό ήταν το μόνο που ήξερα να είμαι
και έτσι μεγάλος άνθρωπος σαν ήμουν ήξερα
ότι είναι οι μέρες μου μετρημένες

και σαν άνθρωπος ξέρω όσα δεν ξέρει ένα πουλί
και σαν άνθρωπος κλαίω που δεν έχω τη φωλιά μου
και σαν άνθρωπος θρηνώ που δεν έχω τη φτερούγα σου
και το κεφάλι γέρνω στο μαξιλάρι
κλείνω τα μάτια και εύχομαι
να μην ξαναξυπνήσω άνθρωπος
παρά μόνο πουλί..

Μαρίνα Σαβεριάδου

μια αγκαλιά

Πέντε το απόγευμα

Εκείνη μόλις μπήκε σπίτι και ανεβαίνει με κόπο τα σκαλιά, προχωρά στο μισοσκότεινο δωμάτιο, την ακολουθούν τα σκυλιά. Κοντεύει να νυχτώσει. Το ένα σκυλί έχει ανέβει στο κρεβάτι και κουνάει την ουρά του. Βγάζει τα σάνδαλα

Είναι αρχές Νοέμβρη αλλά σ΄αυτό το σάπιο νησί δεν έχει ουρανό φθινοπωρινό. Έχει ξεσπάσματα βροχής και μετά ξεσπάσματα ζέστης, κουνούπια που γεννοβολάνε στα έλη, και μια σκόνη που προκαλεί φαγούρα έξω και μέσα. Βγάζει τα ρούχα και φοράει ένα παλιό ξεφτισμένο κόκκινο τεραντωτό φανελάκι. Τα παλιά ξεφτισμένα που πάντα είναι τα πιο απαλά. Ξαπλώνει και σκεπάζεται. Το πάπλωμα είναι δεκαπέντε χρονών και το ύφασμα του τσιμπάει το δέρμα της. Πριν λίγες μέρες βρήκε μια παπλωματοθήκη και το έντυσε. Τώρα δεν τσιμπάει ! Η αίσθηση του είναι απαλή όπως το φανελάκι. Γυρνάει στο δεξί της πλευρό. Το θηλυκό σκυλί βολεύεται στην καμπύλη του σώματος της και αφήνει ένα αναστεναγμό ανακούφισης που ήρθε σπίτι η μάνα της και ξαπλώνει δίπλα της και ησυχάζει. Τη χαιδεύει. Το αρσενικό σκυλί ζηλεύει και φέρνει τα μούτρα του στα μούτρα της για να την γλύψει. Εκείνη δεν αντέχει να της γλύφει το σκυλί τα μούτρα. η αναπνοή του μυρίζει άσχημα. Το σπρώχνει πίσω, το σπρώχνει να κάτσει κάτω, να ησυχάσει. Το αρσενικό σκυλί επιμένει, είναι το τελευταίο αρσενικό που έμεινε στο σπίτι, ξεροκέφαλο πολύ και καταβάθος δεν τον πολυπάει, της θυμίζει εκείνον που τον έφερε, πριν φύγει εκείνος και αφήσει πίσω το σκυλί. Εκείνο τίποτα απ όλα αυτά δεν ξέρει, θέλει αγάπη, θέλει φιλιά και εκείνη το μόνο που θέλει είναι να την αφήσει ήσυχη. 

Του γυρνάει την πλάτη και σκεπάζει την πλάτη της με το πάπλωμα. Εγκαταλείπει κάποια στιγμή και εκείνος και ξαπλώνει επιτέλους ήρεμος. Εκείνος αναστενάζει. Εκείνη δακρύζει. Το κρεβάτι είναι άδειο αλλά εκείνα θέλουν να την ακουμπάνε και εφαρμόζουν στις καμπύλες του σώματος της δεξιά και αριστερά και γίνονται όλοι ένα κουβάρι. Εκείνη δακρύζει. 

Πάνε μήνες να την αγκαλιάσει ένας άντρας. Το σώμα πονάει. Και δεν ξέρει αν πονάει από την κούραση ή από την έλλειψη της αγκαλιάς. Μετά τα σαράντα είναι δύσκολο να καθορίσεις αν πονάει το σώμα λόγω μοναξιάς ή αν πονάει η μοναξιά λόγω του σώματος ή αν γίνονται όλα κουβάρι όπως εσένα με τα σκυλιά. Εκείνη δακρύζει.

Το κινητό στο κομοδίνο αριστερά του κρεβατιού δονείται. Και αυτό το μπιμπ πάντα φέρνει στον εγκέφαλο μια αναλαμπή. Πριν κοιτάξεις την οθόνη ξέρεις από ποιον θέλεις να είναι το μήνυμα. Σκουπίζει με το χέρι τα δακρυσμένα μάτια και το κοιτάζει. 

-τι κάνεις; 

Ένα μικρό αγγελάκι πετάγεται μέσα από την παπλωματοθήκη και έρχεται και της ψιθυρίζει στο αυτί.

«Δες, κάποιος σε νοιάζεται, και θέλει να ξέρει τι κάνεις και ξέρεις» προσθέτει « ίσως παρόλο ότι είναι αργά, παρόλο ότι είναι κουρασμένος και εκείνος, ίσως και εκείνον να έχει καιρό κάποια να τον αγκαλιάσει»

Και η σκέψη στο μυαλό της γράφει νοερά μια ειλικρινή απάντηση σε κλάσματα δευτερολέπτων Τι να κάνω βρε φίλε, κοίτα πονάω, κλαίω, γιατί σχόλασα, είμαι μόνη μου, είμαι κουρασμένη, νυχτώνει νωρίς, έχει σκόνη  και δεν έχω κάποιον να με αγκαλιάσει. 

Αλλά το μόνο που απαντάει είναι 

-Καλά ! Εσύ;

Σκέφτηκες εκείνα τα δευτερόλεπα που μεσολαβούν μέχρι να πάρεις την απάντηση από τον άλλο άνθρωπο πόσες άλλες απαντήσεις μέσα από την ψυχή του σου έχει δώσει, αλλά δεν θα τις διαβάσεις ποτέ; 

Σε έναν κόσμο ιδανικό θα είχε τη δύναμη να σου ζητήσει να αφήσεις κάτω το κινητό, και να έρθεις να την αγκαλιάσεις και να κάτσετε εκεί για μισή ή μια ώρα, αμίλητοι, ακούνητοι, και αυτό να μην συνεπαγόταν καμιά ηθική ή συναισθηματική υποχρέωση. Θα είχε τη δύναμη να στο πει.  Σε έναν κόσμο ιδανικό θα είχες τη δύναμη να άφηνες κάτω το κινητό, να ερχόσουν να της κρατήσεις το χέρι και να μπεις στην αγκαλιά της χωρίς να νιώθεις ότι κινδυνεύεις να φαίνεσαι λιγότερο άντρας.  Μα είναι τόσο σφικτά ραμένοι επάνω μας αυτοί οι ρόλοι. 

Οι άνθρωποι έμαθαν να μην αγγίζονται, διδάχτηκαν να μην αγγίζονται. Οι άνθρωποι ή κρατούν μια τυπική απόσταση ή κάνουν σεξ με ή χωρίς δέσμευση. Νιώθουν όμως παράξενα με το άγγιγμα, το χάδι, την αγκαλιά. Ή στέλνουν ένα μήνυμα με δύο λέξεις φανερωμένες και χίλιες αφανέρωτες από πίσω. 

Δεν είναι αφελείς. Ξέρουν!  Αλλά το παρακάμπτουν επιμελώς! 

Ξεχνούν ότι γεννήθηκαν και ένιωσαν το χάδι, το άγγιγμα και την αγκαλιά πολύ πριν αναπτυχθεί το σεξουαλικό τους ένστικτο. Ξεχνούν ότι όταν γεράσει ο άνθρωπος, όταν πια έχει χάσει μέρος της όρασης του, της ακοής του, της όσφρησης του, η αφή παραμένει η μόνη αίσθηση που δεν επηρεάζεται μέχρι το τέλος της ζωής του. Χαίδεψες το χέρι μιας γιαγιάς ή ενός παππού που είναι σκυφτοί και χαμένοι στον κόσμο τους; Είδες πώς νιώθουν αμέσως το άγγιγμα σου και σηκώνουν το κεφάλι και σε κοιτάζουν;

Αυτό ! μια αγκαλιά, χωρίς προυποθέσεις, χωρίς γιατί και πώς, χωρίς παρελθόν και μέλλον. Αγάπη μου δεν θέλω πια να με ρωτάς τι κάνω και τι γίνεται. Να με νοιάζεσαι από δέκα λεπτά απόσταση και να μην έρχεσαι να με αγαπάς πολύ με μέτρα προστασίας, εξ αποστάσεως και εκ του ασφαλούς. Έβαλε το κινητό στο αθόρυβο, δεν έχει ουσία και νόημα άλλο αυτή η εξ αποστάσεως συζήτηση και δεν ησυχάζουν ούτε τα σκυλιά. 

Κλείνει τα μάτια και σε λίγο αποκοιμιέται. Στον ύπνο της είναι καλοκαίρι, φοράει το μαυρο πράσινο φόρεμα με τις τιράντες και κάθεται στο σαλόνι, βλέπει μια ταινία στην τηλεόραση. Χτυπάει η πόρτα και εκείνη δεν ξέρει ποιος είναι. Σηκώνεται και την ανοίγει. Είναι ένας άντρας, φοράει στολή και κλείνει την πόρτα. Ήρθα να σε δω, να σε δώ πέντα λεπτά και να σε πάρω μια αγκαλιά. Δεν είναι πολύ παράξενο να έρχεται κάποιος στην πόρτα σου απλά και μόνο για να σε δει πέντε λεπτά και να σε πάρει μια αγκαλιά; Χαμογελά στον ύπνο της. Το απογευματινό ξυπνητήρι χτυπά. 

Έξι το απόγευμα, σηκώνεται, έχει σκοτεινιάσει . Είναι ηλίθιο να σκοτεινιάζει τόσο νωρίς ! Δεν ξέρουν τι τους γίνεται ούτε τα σκυλιά !

οι άνθρωποι που σιχαίνονται τις Κυριακές

Ξυπνάς την νύχτα και κάνεις εμετό μου λες, είναι από την πολλή κούραση, από τις πολλές σκοτούρες μου λες. Θα μπορούσε κάποιος να σου πει ότι είναι από τα πολλά ψέματα που ταίζεις τον εαυτό σου τόσα χρόνια σε σημείο που άρχισε ο οργανισμός σου να φλομώνει και δεν μπορεί να καταπιεί άλλα. Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να σου το το πει αλλά προφανώς δε θα είμαι εγώ γιατί αν στο πω εγώ, θα γυρίσεις να κοιτάξεις με εκείνο το βλέμμα σου.. που δεν έχω κουράγιο πια να λυπάμαι.
Η Μ. μου παραπονιέται ότι έχει συνέχεια άγχος για το ένα και το άλλο και έφτασε στο σημείο να μην μπορεί πια να το διαχειρίζεται... μου είπε.. και εγώ της απάντησα "σήκωσε το χαλί και δες τι έχεις θάψει από κάτω.Τι σου φωνάζει ο εαυτός σου και αρνείσαι να ακούσεις;" Ο εαυτός πάντα ξέρει και αρχίζει στην αρχή το ψιθυρίζει αλλά εμείς δεν ακούμε, κατόπιν το φωνάζει και πάλι δεν ακούμε και στο τέλος χτυπάει κάτι τύμπανα που ονομάζονται κατάθλιψη ή νεύρα ή άγχος και εμείς ψάχνουμε τα δήθεν αίτια των ασθενειών μας, γιατί απλά δεν ακούμε...
Ναι, είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι θα κάνουν τα πάντα για να μην δεχτούν την απλή αλήθεια ότι είναι δυστυχισμένοι. Θα αφοσιωθούν στη δουλειά και θα φορτωθούν αβάσταχτα ωράρια για να μείνουν όσο λιγότερο στο σπίτι. Θα γεμίσουν το πρόγραμμα τους με δραστηριότητες και θα γυρίζουν μέρα νύχτα ασταμάτητα γιατί αρρωστούν στην απλή ιδέα ότι θα μείνουν μια μέρα στο σπίτι. Θα πείσουν τον εαυτό τους ότι μένουν σε αυτή τη θέση θυσιαζόμενοι για κάποιους άλλους, κάποιον ανώτερο σκοπό.
Θα αρρωστήσουν τον εαυτό τους, θα τον εξαντλήσουν θα τον εξοντώσουν αλλά δε θα παραδεχτούν ποτέ την αλήθεια.
Τους βλέπω γύρω μου, είναι οι άνθρωποι που σιχαίνονται τις Κυριακές !
Όχι εκείνοι που μελαγχολούν τις Κυριακές. Εκείνοι που τις συχαίνονται.
Έχει διαφορά. Ναι, έχει διαφορά να κάθεσαι σε ένα τραπέζι και να μην έχει κάποιον απέναντι σου από το να κάθεσαι σε ένα τραπέζι, επειδή είναι Κυριακή και είσαι αναγκασμένος να ανεχτείς το ψέμα σου να σε κοιτάζει κατάμουτρα.
Τους βλέπω γύρω μου, τους αναγνωρίζω όπως αναγνωρίζεις τα σημάδια μιας αρρώστιας που έχεις περάσει. Κανένας όμως δεν μπορεί τους γιατρέψει όπως κανένας δεν μπορεί να ξυπνήσει κάποιον που προσποιείται ότι κοιμάται..

Χτες Μαρία, έτσι όπως ετοιμαζόμουν να φύγω από το σπίτι με πλημμύρισε ένα συναίσθημα που είχα χρόνια να νιώσω. Ένα συναίσθημα ελευθερίας, γαλήνης, ηρεμίας, ένα ξαλάφρωμα όπως όταν φεύγει ένα μεγάλο βάρος από πάνω σου. Και τότε σκέφτηκα τους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα σε κινούμενη άμμο και βυθίζονται σιγά σιγά και σε ξέρουν ότι σε λίγο θα πεθάνουν.
Τη στιγμή εκείνη οι άνθρωποι προσεύχονται για να βγούν από την κινούμενη άμμο ή από το βούρκο αν θες και παρακαλούν τον Θεό να τους τραβήξει έξω. Ξέρεις, εκείνη τη στιγμή λίγο τους ενδιαφέρει προς τα που θα πάνε όταν βγούν έξω, το μόνο που έχει σημασία είναι να βγουν..... αυτό, αυτό το συναίσθημα, μόλις βγαίνεις έξω και κλαίεις από ευγνωμοσύνη..
Δε σε νοιάζει ρε Μαρία αν θα πας πια δεξιά ή αριστερά και αν θα σε πάρει η ζωή από αυτόν τον δρόμο ή τον άλλο..
Ξέρεις, δεν έχει πια σημασία...απλά πήρες τη ζωή σου πίσω και αυτό έχει σημασία.

ΜΣ (τα ημερολόγια)

5/11/2017

Γάμος χωρίς σεξ = Ερωτική λιμοκτονία = Συναισθηματική κακοποίηση

Γάμος χωρίς σεξ = Ερωτική λιμοκτονία = Συναισθηματική Κακοποίηση

Το πιο κάτω άρθρο αφορά πολλούς , ένα θέμα ταμπού για την κοινωνία, ένα θέμα για το οποίο άνθρωποι υποφέρουν σιωπηλά, ένα θέμα που καταλύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όταν ο άνθρωπος με τον οποίο έχεις ορκιστεί αιώνια αγάπη αρνείται να σε αγγίξει. Πολλοί μπορεί να είναι οι λόγοι, εάν οι λόγοι αφορούν θέματα υγείας τότε υπάρχουν πολλά προϊόντα στο εμπόριο, ή σεξολόγοι που μπορούν να βοηθήσουν ενεργά και να επιλυθεί το πρόβλημα. Σε αυτές τις περιπτώσεις που ένα ζευγάρι απολαμβάνει την σεξουαλική του ζωή θα φροντίσει να λύσει το όποιο πρόβλημα προκύψει το συντομότερο. Όταν οι λόγοι είναι συναισθηματικοί τότε το πρόβλημα γίνεται εντονότερο γιατί συνήθως το άτομο που αρνείται προβάλλει διάφορους λόγους, συχνά επιρρίπτει την ευθύνη στον σύντροφο του, ενώ στην ουσία ασκεί, συνειδητά ή ασυνείδητα , την τιμωρία του συντρόφου του αποστερώντας του την ικανοποίηση που μόνο ο ίδιος μπορεί να προσφέρει. Με λίγα λόγια τον λιμοκτονεί ερωτικά. Το σεξ είναι μια φυσική σωματική πρώτα ανάγκη και σε συνέχεια συναισθηματική. Τα συμπτώματα του ανθρώπου που θέλει και δεν μπορεί να εκφραστεί ερωτικά θα εκδηλωθούν κάποια στιγμή και σωματικά, όπως σε έναν άνθρωπο που πεινά ή διψά και δεν μπορεί να φάει. Θα προσπαθήσει να υποκαταστήσει το σεξ είτε τρώγοντας περισσότερο είτε με άλλες δραστηριότητες αλλά η ανάγκη σε έναν υγιή ενήλικα δε θα εξαλειφθεί. Οι δε επιπτώσεις στη ψυχολογία και τα συναισθήματα είναι τεράστιες, ουσιαστικά κατατροπώνεται το Εγώ του ατόμου, δημιουργούνται αισθήματα κατωτερότητας μέχρι σημείου αμφισβήτησης του ίδιου του φύλου. Όσοι άνθρωποι βιώνουν την ερωτική άρνηση στο γάμο είναι δυστυχισμένοι, και πάνω από όλα συγχισμένοι γιατί ο αρνητής δεν απαρνιέται τον σύντροφο σαν άτομο αλλά τον σύντροφο σαν εραστή, προβάλλοντας ταυτόχρονα αισθήματα αγάπης, κτητικότητας ακόμα και ζήλειας. Στην ουσία είναι μια εγκλωβιστική εξουσία που ενώ ο αρνητής δεν θέλει να αγγίξει τον σύντροφο σου, είτε γιατί δε τον ελκύει ή γιατί τον έχει απορρίψει σαν Αντρα/ Γυναίκα εραστή, είτε γιατί ο ίδιος διεγείρεται περισσότερο με το να στερεί από τον σύντροφο του την απόλαυση παρά να του την προσφέρει, ταυτόχρονα δεν θέλει να τον αγγίξει και κανένας άλλος. Ένα καθαρά νοσηρό, εγωιστικό και ιδιοκτησιακό σ΄αγαπώ, η επιτομή της κατάχρησης εξουσίας στα πλαίσια του γάμου!!

Ακολουθεί η πραγματική ιστορία της / του γράφει με το ψευδώνυμο isleoflove και δε διευκρινίζει αλλά δεν έχει σημασία κιόλας το φύλο.

Ζώντας σε έναν λευκό γάμο (μια πραγματική ιστορία) από άρθρο
Η στέρηση του σεξ σε μια σχέση «αγάπης» είναι η πιο ύπουλη και αόρατης μορφής συναισθηματική κακοποίηση. Η άρνηση στο σύντροφο του δεσμού που καλλιεργεί την εγγύτητα και την οικειότητα μεταξύ των δύο συνιστά συναισθηματική κακοποίηση. Είτε η άρνηση τους οφείλεται σε κάποια ψυχολογική ασθένεια, σε παθητικό/επιθετικό θυμό ή θέματα ελέγχου το οποίο ίσως και να μη συνειδητοποιούν, η επιλογή του να μην προσπαθούν καν να διορθώσουν το λάθος είναι συναισθηματική κακοποίηση. Το σεξ είναι ο συνδετικός κρίκος που κρατά δύο ανθρώπους σε ένα γάμο/σχέση μαζί. Είναι η μοναδική πράξη που διαφοροποιεί τη σχέση δύο ανθρώπων από το να ονομάζονται απλά φίλοι ή συγκάτοικοι. Το να αρνείται ο ένας σύντροφος το σεξ και την ερωτική οικειότητα είναι συναισθηματική κακοποίηση γιατί κάνει τον σύντροφο του να νοιώθει ότι δεν τον θέλει, είναι ανεπιθύμητος, ανάξιος, μη ελκυστικός, δυστυχισμένος και ανεκπλήρωτος. Δεν είναι δίκαιο. Δεν είναι γι’ αυτό για το οποίο δεσμεύτηκες. Και δεν θα έπρεπε να είναι αποδεχτό. Εάν ο σύντροφος που αρνείται δεν προσπαθεί να αντιμετωπίσει τους λόγους για τους οποίους προκαλεί αυτό το καταστροφικό χτύπημα στον ψυχισμό του συντρόφου του, στην αυτοεκτίμηση του και στην αίσθηση προσωπικής αξίας, τότε αυτό είναι καθαρά σκληρό και εγωιστικό. Κάνει τον σύντροφο του να αμφισβητεί την ίδια του την αξία, μπορεί να του προκαλέσει αισθήματα θλίψης, άγχους, υψηλή πίεση, να μειώσει την ικανότητα του για λογική σκέψη, του δημιουργεί αισθήματα απελπισίας και συνεχούς ανησυχίας. Είναι ακρωτηριαστικό. Είναι συναισθηματικά επώδυνο. Πονάει πραγματικά. Σε αποστερεί από ενέργεια, σε κάνει να νοιώθεις ότι παλεύεις μια χαμένη μάχη, και σε κάποια φάση αρχίζεις να διερωτάσαι για τη δική σου λογικότητα. Και πάλι, αυτό δεν είναι αποδεχτό. Πρέπει να υπάρχει κάποιος λόγος. Αυτός που του αρνούνται δεν το έχει προκαλέσει για να τιμωρείται με αυτόν τον τρόπο. Ακόμα και αν τον έχουν προκαλέσει δεν μπορείς να διορθώσεις εάν ο αρνητής δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να συζητήσει το θέμα. Ο αρνητής αποστερεί το σεξ και αυτό όχι μόνο δεν είναι δίκαιο αλλά είναι ένα λάθος, μεγάλο λάθος. Εάν υπάρχει πρόβλημα, είτε ψυχολογικής είτε σωματικής φύσης ή προσωπικός λόγος, πρέπει να το αντιμετωπίσουν καταπρόσωπο και να το συζητήσουν ανοιχτά. Το να αποφεύγεις την άμεση αντιμετώπιση κάνει τα πράγματα μόνο χειρότερα και προσθέτει επιπλέον προβλήματα. Αντιλαμβάνομαι και εκτιμώ ότι κάθε σχέση είναι διαφορετική και έχει τις δικές τις δυναμικές , αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η άρνηση στον εαυτό σου και στον σύντροφο σου της απόλαυσης, του πάθους, της χαράς και συναισθηματικής πληρότητας που προσφέρει η ερωτική οικειότητα είναι μια μορφή συναισθηματικής κακοποίησης και δεν είναι αποδεχτή. Η δική εμπειρία μου έδειξε ότι ο ένας μπορεί να δίνει και να δίνει περισσότερα και να προσπαθεί να κάνει την κατάσταση λειτουργήσιμη αλλά είναι μια μάχη που δεν κερδίζεται εφόσον είναι ο μόνος σύντροφος που προσπαθεί. Και τελικά έρχεται η μέρα που συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις τίποτα άλλο πια να δώσεις και τίποτα άλλο για να συμβιβαστείς. Έχεις δώσεις όλα όσα μπορούσες και έχεις ήδη συμβιβαστείς πέρα από τα όρια σου. Εάν κάποιος το συνειδητοποιήσει αυτό και δει την κατάσταση όπως πραγματικά είναι, θα το νοιώσει στα σωθικά του, θα ξέρει ότι αρκετά είναι αρκετά και κινηθεί έξω από τη νοσηρή κατάσταση και να συνεχίσει τη ζωή του όσο έχει ακόμα αγάπη για τον εαυτό του. Γιατί γάμος χωρίς σεξ είναι πραγματικά μια νοσηρή κατάσταση. Είναι μια μορφή συναισθηματικής κακοποίηση που πληγώνει τόσο το ρόλο του φύλου όσο και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ανεπανόρθωτα. ευτυχώς υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που επιβίωσαν την εμπειρία και πέρασαν στην απέναντι πλευρά και ένοιωσαν την πραγματική ευτυχία μέσα σε μια υγιή σχέση με έρωτα, χαρά, τρυφερότητα και σεβασμό. Έχω υπάρξει εκεί που είσαι. Κατανοώ τον πόνο και την απογοήτευση σου. Δεν είσαι μόνος/μόνη. Καλή τύχη σε όποιον έχει βιώσει ή βιώνει τώρα τέτοια κατάσταση. Ελπίζω τα πράγματα να καλυτερεύσουν, αλλά αν δεν καλυτερεύσουν, εύχομαι να βρεις το κουράγιο και την εσωτερική δύναμη να φροντίσεις τον εαυτό σου.

Η ζωή είναι πολύ σύντομη για να συμβιβάζεσαι με κάτι λιγότερο.

από το άρθρο http://www.experienceproject.com/…/Live-In-A-Sexles…/1116207

παιδί - τουρίστας

Εψές επήαμεν οικογενειακώς να δούμεν το παπά μου στο ξενοδοχείο που παίζει μουσική. 

Προσπαθώ ακόμα και τωρά που μεγάλωσα και ζω σε άλλη πόλη να πηγαίνω να τον βλέπω έστω μια δυο φορές. Είναι συγκινητικό το συναίσθημα όταν πάω, είναι σαν να γυρίζει ο χρόνος πίσω και επιστρέφω στα παιδικά μου χρόνια. Γενικά τα μισά μου παιδικά χρόνια τα πέρασα μέσα στα ξενοδοχεία γιατί η μάνα μου δούλευκε κομμώτρια στο Λόρδος και ο παπάς μου μουσικός στα ξενοδοχεία. Έτσι αν ήμουν με τη μάνα μου ήμουν μέσα στις πισίνες με τις ώρες, αν με έπαιρνεν ο παπάς μου μαζί του ήμουν το μωρό-τουρίστας, κόρη του μουσικού σε γενικές γραμμές μια παιδική τουριστική περίοδος.
Για τες ώρες που περνούσα στες πισίνες δεν το σχολιάζω ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι σημαίνει για ένα μωρό να έχει απεριόριστη πρόσβαση στην πισίνα και ότι ώρα πεινάσει να πηγαίνει στο σεφ του ξενοδοχείου και να παραγγέλει σάντουιτς με σλάις τυρί και χαμ και να μου το κόψουν σε δύο τρίγωνα και να μου το φέρουν, να το φάω και να ξαναμπώ γιατί το να περιμένω μισή ώρα μετά το φαί το εξέχαννα.
Η μάνα μου εβαλλε μου φυσικά όρους να μην πάω να μπω μέσα στη μεγάλη την πισίνα και αν θα μπω να μείνω από την πλευρά που ήταν τα ξέβαθα και εποσιέπαζε που το παράθυρο του κομμωτηρίου να δει τι κάμνω και εγώ εψήλωνα το σιερούι μου και την εσιαιρετούσα, αλλά μόλις εγύριζε που την άλλη εβουρούσα να πάω να βουττήσω που την πλευρά που ήταν τα βαθκιά γιατί ήταν όλα δικά μου και έπρεπε να καταχτήσω και το τελευταίο εκατοστό της πισίνας.
Κατά την περίοδο των διακοπών ο παπάς μου όπως είπα με έπαιρνε μαζί του στους γάμους (αλλά αυτό προσπαθώ να το μπλοκάρω που τη μνήμη μου) και στα ξενοδοχεία που έπαιζε Greek nights. Για να καταλάβεις την εικόνα και τον ενθουσιασμό μου σκέψου ένα δεκάχρονο μωρό να κάθεται σε ένα τραπεζάκι δίπλα που τον παπά του που παίζει μουσική, να τρώει από το μπουφέ μαζί με τους τουρίστες και να παραγγέλλει και το αναψυκτικούδι του και ο παπάς να ξεκινά να παίζει μουσική και να φωνάζει από το μικρόφωνο Hallo Marina ladies and gentlemen my beautifull daughter is here και εσύ να νιώθεις ότι είσαι το επίκεντρο της πισίνας, του ξενοδοχείου, και του κόσμου ούλλου και ότι ούλλοι οι σερβιτόροι είναι στα πόθκια σου γιατί τους είπεν από πριν ο παπάς να σου φέρνουν ότι θέλεις. Μετά να ξεκινούν οι Κυπριακοί χοροί οι Ελληνικοί χοροί και ο χορευτής του συγκροτήματος να έρχεται να σε σηκώνει και εσύ να χαζογελάς με το μικρό σου σιερούδι μέσα στο χέρι ενός τουρίστα που την μια και του χορευτή που την άλλη να χορεύκεις γύρω από την πισίνα.
Κάπως έτσι.. μεγαλώνεις και γίνεσαι ένας άνθρωπος που του αρέσουν οι τουρίστες, ο τουρισμός, η μουσική, οι χοροί, η χαρά και τα χαμογελαστά πρόσωπα… γιατί εμεγάλωσες με όμορφες εικόνες και όμορφους ανθρώπους που περνούσαν καλά με τα κοντοπαντέλονα τους και τα σάνδαλα τους και ζευγαράκια ντυμένα απλά που χόρευαν στην πίστα αγκαλιά, όσων χρονών και αν ήταν.
Και την είδα τόσες πολλές φορές την εικόνα που εμπεδώθηκε στο μυαλό μου ότι έτσι πρέπει να είναι, να κάθεται η γυναίκα στο τραπέζι και να σηκώνεται ο άντρας να απλώνει το χέρι του, εκείνη να σηκώνεται και να χορεύουν ένα μπλουζ, αγκαλιά, ξέγνοιαστοι και χαμογελαστοί.
Τους εθαύμαζα τότε ! και παρόλο που ήμουν μωρό ένιωθα μια συγκίνηση που έβλεπα αυτά τα ζευγαράκια να χορεύουν τόσο αγαπημένα, ένιωθα ότι κάτι περισσότερο ξέρουν για τη ζωή. Ακομπλεξάριστα !!
Ψες ταξίδεψα και κάθε φορά που ταξιδεύω ανακαλύπτω ή μάλλον θυμάμαι και κάτι για το πώς έγινα εγώ… και ότι μέσα στο σημερινό εγώ υπάρχει εκείνο το μωρό που τότε έβλεπε αυτές τις εικόνες, τις τόσο όμορφες εικόνες που ίσως σκέπαζαν έκαναν λιγότερο οδυνηρές κάποιες άλλες εικόνες της μιζέριας στους συνοικισμούς και ίσως αυτό να βοήθησε να επέλθει κάποια ισορροπία.

Εκείνο το χαρούμενο παιδί σου λέει καλημέρα

Σ αγαπώ πολύ

Μαρίνα (τα ημερολόγια) 16/10/2017

p.s έβαλα σου τζ ένα μικρούλι βίντεο με τον παπά και τον Κόκο στο μπουζούκι

enjoy

αναμένοντας την άφιξη του παιδιού σου

Από τη στιγμή που μια γυναίκα μαθαινει οτι είναι εγγυος, από το πρώτο πλημμυρισμα συγκίνησης στην είδηση του ερχομου μιας νέας ζωης, μέχρι τη στιγμή που θα το αντικρίσεις μεσολαβούν σχεδόν εννιά μήνες. Εννιά υπέροχοι μήνες αναμονής, περιμένεις να το δεις για πρώτη φορά στους υπέρηχους και δεν ειναι παρά μόνο μια τέλεια τελεία, και σου τη δείχνει ο γιατρός και σου λέει να αυτή η μαύρη κουκκίδα είναι το έμβρυο. Μετά περιμένεις να ακούσεις την καρδούλα του για πρώτη φορά και είναι όμορφη και γρήγορη σαν καλπασμός αλόγου. Μετά βλέπεις τα χεράκια και τα ποδαράκια να σχηματίζονται και ένα βράδυ, λίγο πριν κοιμηθείς νιώθεις το πρώτο φτερούγισμα στην κοιλιά σου που σύντομα θα γίνει δυνατές κλωτσιές. Το νιώθεις όταν κοιμάται και όταν έχει λόξυγγα και βυζαίνει το δαχτυλάκι του ενώ κολυμπά.
Σύντομα μεγαλώνει και στριμώχνεται και βλέπεις το ποδαράκι του να σχηματίζεται πάνω στην κοιλιά σου.
Και χαϊδεύεις την φουσκωμένη κοιλιά τραγουδώντας του απαλά για να συνηθίσει τη φωνή σου και του μιλάς και του λες πόσο ανυπομονείς να δεις πως μοιάζει.
Είναι και κάποιες στιγμές που αγωνιάς και φοβάσαι αν θα πάνε όλα καλά και κάποιες άλλες που σπάνε τα νεύρα σου και κλαις γιατί έχεις γίνει σαν βαρέλι και έχουν φουσκώσει τα πόδια σου και δεν μπορείς να κοιμηθείς τις νύχτες και πηγαίνεις τουαλέτα κάθε τρία λεπτά.
Όλα αυτά όμως ξεχνιούνται όταν το δεις και είναι το δικό σου υπέροχο πλασμα, το μωράκι σου.
Όταν ξέρεις τη μέρα που θα γεννήσεις δεν κοιμάσαι την προηγούμενη. Είναι ένα παράξενο συναισθημα, η αποστολη σου πλησιάζει στην ολοκληρωση και αυτό το.πλάσμα που μεγαλώνει μέσα σου, αύριο θα βγει από μέσα σου και θα το παραδώσεις στην ανθρωπότητα.
Τελευταία νύχτα που είναι μόνο δικό σου. Από αύριο θα είναι ένας νέος άνθρωπος που ήρθε στον κόσμο !
Αγάπη μου <3 2004 

οι υδάτινοι άνθρωποι

Ψες είδα μιαν ταινία για την βιογραφία του Ζακ Κουστώ και όλες εκείνες τις υπέροχες υποβρύχιες εικόνες από τους ωκεανούς..

λίγο πριν έπαιζε μια άλλη ταινία όπου ο ήρωας λέει στην ηρωίδα

"τα εφήμερα είναι περίπλοκα" (βλέπε μια αγκαλιά στην Άκρη του κόσμου)

και με την ατάκα αυτή αναλογίστηκα για λίγο αυτό το εφήμερα και αυτούς που ζουν πράγματα εφήμερα, ή σχέσεις εφήμερες κλπ και επίσης αναλογίστηκα το πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι μεταξύ τους γιατί είναι και κάποιοι που αδυνατούν να ζήσουν οτιδήποτε εφήμερα

μετά έτσι ξαφνικά μου προέκυψε το πιο κάτω συμπέρασμα :

δεν μπορείς να τοποθετήσεις του ανθρώπους με βαθιά συναισθήματα μέσα σε εφήμερες σχέσεις
όπως δεν μπορείς να βάλεις έναν ωκεανό σε ένα κουταλάκι του γλυκού , απλά δεν χωράνε.

και μετά από αυτό στο καπάκι ξεκίνησε η ταινία με τον Κουστώ και την θαλάσσια Οδύσσεια του και ήρθε ξεκάθαρα μπροστά μου η εικόνα

ανάποδα τα σκεφτόμουν και τα έβλεπα

πώς είναι ποτέ δυνατόν να κλείσεις τον ωκεανό είτε σε ένα κουταλάκι είτε σε οτιδήποτε ο ωκεανός είναι που αυτός περικλείει τη γη

δεν ξεκινά ο ωκεανός εκεί που τελειώνει η γη, η γη είναι ολόκληρη καλυμμένη από έναν ωκεανό εκτός από τα κομμάτια της που είναι ψηλότερα και αναδύονται σαν πόλεις, σαν πεδιάδες σαν βουνοκορφές

μιλούσα με μια φίλη μου προχτές και της εξηγούσα πως είμαι ένας άνθρωπος βαθιά συναισθηματικός και ερμηνεύω τις οποιεσδήποτε ενέργειες των ανθρώπων γύρω μου με αυτόν τον τρόπο συναισθηματικά
και κάποτε καταλαβαίνεις περισσότερο ακόμα και τον εαυτό σου όταν τον δεις σαν μέρος μια εικόνας
ακριβώς όπως όταν κολυμπάς σε έναν βυθό και είναι οι ήχοι όλοι ξεκάθαροι, οι εικόνες κρυστάλλινες, οι ενέργειες περνούν μέσα από το υδάτινο φίλτρο και έρχονται προς τον δέχτη
έτσι
ίσως τώρα να έχουν μια πιο ξεκάθαρη εικόνα οι παρόμοιοι άνθρωποι, εκείνοι που νιώθουν ένα βλέμμα ή ένα άγγιγμα μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής τους, εκείνοι που ξέρουν από την αρχή τις προθέσεις και διαθέσεις των άλλων, που νιώθουν τα πράγματα ξεκάθαρα, που αναδύεται η αλμύρα από μέσα τους είτε με τη μορφή δακρύων ή με τη μορφή του πάθους, αυτοί που θα έλεγα υδάτινοι άνθρωποι..

και πλέον είναι ξεκάθαρη η εικόνα γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν θα τοποθετηθούν ποτέ μέσα σε εφήμερες σχέσεις για τον ακριβή λόγο ότι υπάρχουν αυτόνομα και οι άλλοι είναι αυτοί που θα χαθούν μέσα τους, για λίγο ή πολύ, για μια βουτιά στα ξέβαθα ή σε μεγάλα βάθη

Μαρίνα Σαβεριάδου (τα ημερολόγια) 06/09/2017

το πράσινο πραγματάκι

Ηταν εκνευριστικό τον τελευταίο καιρό να διαβάζω στο δωμάτιο μου με την λάμπα στο ταβάνι να κανει σκιά πάνω από το βιβλίο. Και εκνευριστικό και δύσκολο όταν διαβάζεις βιβλία με μικρά γράμματα. (Γεράματα) τελοσπαντων εχω δύο μικρότερα φωτιστικά στο δωματιο αλλα είναι κατι κοχύλια που αγόρασα από το πανηγυρι του κατακλυσμού πριν χρονια γιατι μου άρεσαν και τα κουβαλησα σπίτι ( χαρας την όρεξη μου ) όμορφα βεβαια αλλα καθόλου εξυπηρετικα για ανάγνωση αφού η λάμπα που έχουν είναι η μικρότερη λάμπα που υπάρχει . Απο αυτές που έβαζαν σε κάτι Παναγιες λάμπες οι γιαγιάδες μας στο εικονοστάσι. Κι εγω δεν έφτανε έβαλα και κόκκινες να είναι ρομαντικά στραβαρα μου και δεν τολμώ να τα ανάψω γιατί γίνεται το δωμάτιο σαν να είναι βωμός για ανθρωποθυσίες. Σημερα λοιπόν είπα να πάρω ενα φωτιστικό της προκοπής και εκμεταλλευτηκα την ευκαιρία που πηγα τη μικρή να πάρει σχολικά και τσιμπησα ενα λευκό φτηνό με γυρτο λαιμό ( οτι πρέπει και για ανάκριση ) παράταιρο με τη διακόσμηση , καλό όμως για διάβασμα . Αυτό που δεν υπολόγισα είναι οτι ζω στην ύπαιθρο και οτι το λευκό χειρουργικό φως θα ελκυε ολα τα ζωύφια για πάρτυ . Άναψα λοιπον το νέο μου φωτιστικό πηρα το βιβλίο και σκοτώνω μουγιουθκια και προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό το πράσινο πραγματακι και αν προτιμά λογοτεχνία η ψυχολογία

31/8/2016

μέταλλο και σκουριά

Πλησιάζεις το πρόσωπο σού για να με φιλήσεις αλλα εγω γυρναω λίγο πιο δεξιά, φέρνω τη μύτη μου στο δέρμα σού και εισπνεω βαθιά. 
Η μυρωδιά λένε , είναι της μνήμης αδελφή και εγω σε οσφραινομαι να σε θυμάμαι .. 
Σαν πιστό σκυλί μπροστά στον αφέντη του , η μυρωδιά σου χαμηλώνει τους παλμούς μου και ησυχάζω.
Σπίτι μου , αγκαλια μου ιερή ! 
Μέταλλο και σκουριά τα χέρια σού και γλυκός ιδρώτας στα χείλη σού σαν ζώο λυσσασμένα σε οσφραινομαι
Με το μέταλλο της μυρωδιάς σού σφυρηλατω το κουράγιο μου ν αντέξω να φυγω και πάλι, να εκριζωθω, ν αντέξω να ζήσω ..
Ανάσα βαθιά , μέταλλο και σκουριά, σε κουβαλω μαζί μου


ΜΣ
/26/08/2016
/

Παράξενες συμπτώσεις

Παράξενες συμπτώσεις. 

Kατά καιρούς μας συμβαίνουν παράξενες συμπτώσεις. Θα σας διηγηθώ και γω κάτι που μου συνέβη πρόσφατα.

Πριν λίγες μέρες ήμουν διακοπές και όπως πάντα πήγα στον Πωμο μονοήμερη επίσκεψη γιατί ο παππούς μου καταγόταν από το όμορφο αυτό χωριό και πέρασα πολλά όμορφα καλοκαίρια εκεί όταν ήμουν παιδί.

Φέτος λοιπόν ξεκίνησα για Πωμο και αποφάσισα εντελώς αυθόρμητα μιας και ηταν 15 του Αυγούστου να ανέβω στο βουνό που θυμόμουν οτι είχε μια εκκλησία. Ειναι η εκκλησία της Παναγίας της Χρυσοπατερίτισσας και είναι δίπλα από το φράγμα του Πωμού. 

Είχα να πάω εκεί πάνω από 25 χρονια. Tην τελευταία φορά που είχα πάει ήμουν δεκαπέντε χρονών και πήγαμε με τα ξαδέλφια μου στην εκκλησία για την πανήγυρι του δεκαπενταύγουστου και εγώ και η ξαδέλφη μου είχαμε τη φαεινή ιδέα να περπατήσουμε κάτω στο φράγμα και καταλήξαμε να περπατάμε μέσα στες λάσπες. (ακολουθούσαμε ένα αγόρι ξανθό με γαλανά μάτια που δε θυμάμαι το όνομα του) 

Πήγα λοιπόν, εικοσιπέντε χρόνια μετά, σταμάτησα το αυτοκίνητο και κατέβηκα. 

Δίπλα από την εκκλησία έχει ενα νεκροταφείο. Περπάτησα κοιτάζοντας από συνήθεια τα ονόματα στους τάφους και είδα σε μια φωτογραφία να με κοιτάζει έντονα. Πάνω στη φωτογραφία, μια λεπτή γυναικεια μορφή με κουρούκλα στο κεφάλι. Μου θύμιζε καποια. Διαβασα το ονομα στην ταφόπετρα.
Μαρία Χριστοφη. Μου φάνηκε παράξενο γιατί αυτό είναι το επίθετο της μαμάς μου. Ανατρίχιασα ! 

Προχώρησα

Όταν ήρθα Λάρνακα είπα στη μανα μου οτι πήγα στην εκκλησία τι συνέβη και μου απάντησε

Είναι και η θεία μου θαμμένη εκεί αδερφή του πατέρα μου

Πως την έλεγαν ;

Μαρία Χριστοφη είχε μαύρα μαλλιά, λεπτή φυσιογνωμία, της έμοιαζα πολυ

τα ημερολόγια 21/8/2016

η μαντάμ Σουσού

Σήμερα ήρθε στο νου μου η μαντάμ-Σουσού. Είναι από αυτά τα έργα (ομολογώ πως ποτέ δε διάβασα το βιβλίο) τα οποία έβλεπα που ήμουν μικρή, αλλά το νόημα το κατάλαβα πολύ αργότερα

Τότε νόμιζα ότι η Σουσού αυτόν που δεν αγαπούσε ήταν τον Παναγιωτάκη. Μετά κατάλαβα ότι το πρόβλημα δεν ήταν ότι δεν αγαπούσε τον Παναγιωτάκη αλλά ότι είχε πέσει η ίδια θύμα της εικόνας που είχε πλάσει για τον εαυτό της, της ίδιας της, της φαντασίας

Χτες, μόλις ξύπνησα από τον απογευματινό μου ύπνο και βρήκα αναπάντητη. Την πήρα πίσω, τι συμβαίνει, έρχομαι απ εκεί μου λέει, έκανα σφράγισμα το πρωί και δεν είμαι καλά, έρχομαι να προσπαθήσουμε να με βοηθήσεις να βρω οδοντίατρο.

Ήρθε, της έδωσα να κάνει στοματικό διάλυμα, την έφερα στο υπνοδωμάτιο και ξάπλωσε δίπλα μου, σε λίγη ώρα μου είπε ότι της πέρασε, συζητούσαμε και γελούσαμε, κάποια στιγμή μου λέει ξέρεις, δεν είναι τόσο ο πόνος, είναι που είμαι μόνη μου, να ρχομαι λίγο απ εδώ να μου περνά, να έρχεσαι, της είπα

Παραγγείλαμε γύρο και ενώ καθόμασταν και τρώγαμε άρχισε να αλλάζει το βλέμμα της, δεν μπορώ δεν είμαι καλά, έχω τρέμουλο. Φάε ! .... δεν ήταν καλά, το έβλεπα στο βλέμμα της. Τι έχεις, έχεις το ύφος ενός μωρού που ετοιμάζεται να κλάψει. Τι έχεις; Δεν είμαι καλά, δεν είμαι καλά, κάνει ζέστη, το νιώθετε και εσείς; Ναι, κάνει πολλή ζέστη. Άσε το φαί και πήγαινε ξάπλωσε στον καναπέ να σου βάλω τον ανεμιστήρα να δροσιστείς.

Έκατσε, άρχισε να κλαίει. Την άφησα λίγο να κλάψει. Πήγα, έκατσα δίπλα της. Δεν ξέρω αν πρέπει να πιω αυτήν την αντιβίωση και την προηγούμενη φορά που την πήρα αρρώστησα και φοβάμαι να την πιω, φοβάμαι. Έχω φοβίες !
Όχι δεν έχεις φοβίες, θλίψη έχεις. Και ξέρεις καμιά φορά ο άνθρωπος λυπάται αλλά δεν το καταλαβαίνει, ή δεν θέλει να το παραδεχτεί, αλλά δεν είναι κακό να λυπάσαι, κλάψε λοιπόν να σου περάσει.

Ξέρεις, είναι κάποιες στιγμές που δεν ξέρεις αν πρέπει να αγγίξεις κάποιον και πόσο πρέπει να τον αγγίξεις, αν πρέπει να τον αγκαλιάσεις σφικτά ή χαλαρά ή απλά να βάλεις το χέρι στον ώμο του. Είναι κάποιες στιγμές που νιώθεις αμήχανα γιατί είναι κάποιο κύκλοι της ζωής που αρχίζουν κάπως και προχωρούν κάπως αλλιώς και εσύ απλά επιλέγεις πότε θα είσαι μέσα και πότε έξω από τον κύκλο αυτό.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που γεννιούνται κάπως, με έναν χαραχτήρα έτσι ώστε τρέφουν την ίδια τους τη δυστυχία. Οι Μεγάλες προσδοκίες για ανθρώπους που έχουν μεγάλη εξυπνάδα, μεγάλη γνώση, πολύ χιούμορ, όμορφοι άνθρωποι, που έχουν όλα τα εχέγγυα να ευτυχήσουν και όμως.... δεν ξέρουν τον τρόπο. Γίνονται θύματα της ίδιας τους της φαντασίας και τα όνειρα που πλάθουν για το πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή τους, με ποιους θα έπρεπε να συναναστρέφονται, πώς θα έπρεπε να είναι ο σύντροφος τους. Και τίποτα λιγότερο δεν είναι αρκετό.

Δεν ασκώ πλέον κριτική σε κανέναν και καμιά κατάσταση στη ζωή μου, απλά παρακολουθώ βουβά τα τεκταινόμενα γύρω μου, τους ανθρώπους, τις ζωές τους, την ακμή και την παρακμή. Ο κάθε ένας στο σενάριο του, και στον χαραχτήρα του, σαν ηθοποιοί πάνω σε μια σκηνή, σε ένα έργο που κρατά χρόνια..

Κάπου υπάρχω και εγώ αν και είναι φορές που υπάρχω μέσα στο έργο και άλλες που απλά εξυπηρετώ σαν κομπάρσος, βοηθός, ψυχοθεραπευτής. Καμιά φορά βλέπω εμένα να γίνεται εκείνη, σε είκοσι, τριάντα χρόνια και κλείνω τα μάτια μου σφικτά απορρίπτοντας την εικόνα. Ίσως τα καταφέρω καλύτερα, αν ζήσω, πάντα υπάρχει και εκείνο το μεγάλο αν και πόσο.. ίσως τα καταφέρω καλύτερα, ίσως τα όνειρα μου, τα δικά μου είναι πιο εφικτά, έτσι κι αλλιώς ότι ονειρεύτηκα έφτυσα αίμα για να το καταφέρω, ουδέποτε στάθηκα σε καμιά όχθη περιμένοντας κανέναν να με πάρει απέναντι.. ξεκινώ προς τα κει..και βαδίζω προς τα κει.. και άμα δεν μου βγαίνει παίρνω άλλο δρόμο, αλλά ποτέ δεν περιμένω να έρθει εκείνη προς εμένα... έχουν όλοι δικαίωμα στην ευτυχία, αλλά το σχήμα της εκείνη το πλάθει μόνη της, δεν μπαίνει στο καλούπι που θα της φτιάξουμε !

Σήμερα ήρθε στο νου μου η μαντάμ - Σουσού. Με το καπελάκι της και τον αρχοντικό αέρα της. Εκείνην, έτσι όπως ήταν, βρέθηκαν άνθρωποι να την αγαπήσουν, ακόμα και όταν έσφαλε την πήραν πίσω, απλά, εκείνη ποτέ δεν αγάπησε τη ζωή της και αυτό ήταν που την έκανε δυστυχισμένη.. πάντα έμοιαζε η ζωή της κάτι ξένο και εκείνη ξένη στη ζωή της !

ΜΣ (τα ημερολόγια)