29/111 αγάπη εις εαυτόν * be a diamond *

 29/111 * a new unexpected challenge*

Ημέρα 29η από τις 111 ημέρες  του challenge μου. 

Αν θυμάσαι, που θυμάσαι πάρα πολύ καλά γιατί ξέρω ότι με παρακολουθείς,  σου είπα, ότι είναι γεγονός, ακριβώς όπως τους νόμους του Μέρφι, ότι τη στιγμή που συνειδητά αποφασίζεις να αλλάξεις τρόπο ζωής και να κάνεις βήματα προς την άλλη κατεύθυνση, αρχίζει και η δοκιμασία εκ του άνωθεν.

 Μου θύμισε αυτή η διαδικασία, τις βιογραφίες Αγίων, όχι ότι θα αγιάσω, ήντα τσανς, αλλά, μου θύμισε πραγματικά κάτι ιστορίες που διαβάζαμε για κάποιον που αποφάσιζε να στραφεί προς τον Θεό και την ενάρετη ζωή και με το που το αποφάσιζε άρχιζαν να παρουσιάζονται πειρασμοί.. ειναι σαν να κάμνεις δίαιτα τζιαι να έρκεται η Ανέτ με ένα κουτί κοκ, τρουφούδες τζιαι τάρτες που τον Ζορπά. 

 Οι πειρασμοί είναι πολλών ειδών και περάσαμε πολλούς και δώσαμε εξετάσεις και περάσαμε στην επόμενη τάξη.  Κάποια στιγμή έρχεται και πάλι ένα εμπόδιο και άμα είναι από αυτά που πέρασες πολλές φορές στο παρελθόν και το μάθημα το έχεις μάθει καλά δεν επηρεάζεσαι, το περνάς χωρίς δυσκολία. Γιατί το μάθημα το έχεις περάσει με άριστα όταν πλέον εκείνο που θα σου συμβεί, που φαινομενικά είναι κάτι κακό – άσχημο – μια ταλαιπωρία, αυτό λοιπόν τη στιγμή που θα σου συμβεί δεν θα σε επηρεάσει αρνητικά, ή τουλάχιστον όχι τόσο αρνητικά όσο θα σε επηρέαζε πριν από μερικά χρόνια.

 

Ο «σκοπός» είπαμε και ξεκαθαρίζουμε δεν είναι η ευτυχία, που είναι άπιαστο όνειρο αλλά η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη γαλήνη και ηρεμία, η οποία αποσκοπεί στο εξής. 

 

Και για να το βάλω κάτω και να το εξηγήσω σωστά πρέπει να το θέσω σαν μια απλή λογιστική πράξη.

 

1)      Εχω x χρόνια να ζήσω

2)      Εχω κάποιες υποχρεώσεις στις οποίες πρέπει να αντεπεξέλθω οικονομικά και συναισθηματικά

3)      Για να αντεπεξέλθω στις πιο πάνω υποχρεώσεις πρέπει να βρίσκομαι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση στην υγεία μου και στην ψυχολογία μου. Αναγνωρίζω ότι για να βρίσκομαι στην καλύτερη κατάσταση σωματικά πρέπει να είμαι καλά ψυχολογικά.  Αναγνωρίζω ότι για να είμαι καλά ψυχολογικά πρέπει να είμαι καλά σωματικά. Για να γίνει αυτό εξαρτάται μόνο από εμένα. 

4)      Για να γίνει αυτό χρειάζεται ανακατεύθυνση της ενέργειας μου από τις αρνητικές δραστηριότητες.

5)      Αποκλείω από τη ζωή μου οτιδήποτε μου προκαλεί αρνητικότητα, μου σπαταλά εγκεφαλικά κύτταρα άσκοπα, με λυπεί, με στενοχωρεί, με κάνει να νιώθω τοξικά συναισθήματα, ζήλεια, φθόνο, μειωμένη αυτοπεποίθηση κλπ.  Έχω μετακινήσει τον εαυτό μου μακριά από οποιαδήποτε μέσα ήταν τοξικά και λέω όχι στην υπερέκθεση.  Έχω ξεπεράσει τους εθισμούς των λάικ και των κόκκινων σημάτων.

6)      Εντάσσω στη ζωή μου ωφέλιμες δραστηριότητες.  Αναπνέω, περπατώ, ασκούμαι στην ευγνωμοσύνη, περνώ χρόνο με την φύση, με τον εαυτό μου, με το όλο.

7)      Κάνω οικονομία ενέργειας.  Τούτο σημαίνει ότι σταματώ να νευριάζω με πράγματα άσκοπα και πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω και φυλάω την ενέργεια μου και τις δυνάμεις μου για εκείνα, που θα συμβούν κάποια μέρα αναπόφευκτα και όταν θα συμβούν θα πρέπει να είμαι δυνατή.  Και μιλώ για τους γονείς μου που γερνούν και έχουν να αντιμετωπίσουν τα θέματα υγείας τους και τον χρόνο που πέρασε, μιλώ για τα παιδιά μου που έχουν μια ζωή μπροστά τους και είναι στην εκκίνηση, μιλώ για τα αδέρφια μου και τον στενό μου κύκλο και τους ανθρώπους μου.  

Αυτό με την εξοικονόμηση ενέργειας ήταν κάτι που άκουσα στο σεμινάριο που πήγαμε με τον δάσκαλο πολεμικών τεχνών και μου άρεσε και το κράτησα.  Το να μην νευριάζεις  άσκοπα, να μην μουρμουράς άσκοπα και να μην μπλέκεσαι με τοξικούς ανθρώπους και καταστάσεις για χάριν της περιπέτειας είναι μεγάλη σοφία.  Αποσκοπεί στην ηρεμία σου, που συνεισφέρει στην υγεία σου, που θα σε κρατήσει γερό και δυνατό για όσα μέλλουν και για τις μάχες που θα έχεις να δώσεις την ώρα που θα πρέπει να τις δώσεις.  

 

Εκείνες τις μάχες από τις οποίες θα πρέπει να βγεις νικητής.  Και κάπου εδώ πάμε πίσω στην αρχή, στην «αρχή» που λέει ότι το μάθημα είναι ότι πρέπει να παραμένεις ήρεμος, ακόμα και κατά τη διάρκεια της μάχης, και σαν καλός καπετάνιος να κρατάς το πηδάλιο σφικτά και να μην ξεφεύγεις από την ρότα σου. Αυτό σημαίνει την ώρα που θα συμβεί το ξαφνικό το εμπόδιο και το απρόβλεπτο και θα έχεις την τάση να επιστρέψεις στους εθισμούς σου για να απαλύνεις τον πόνο το σοκ το άγχος σου, εκείνη είναι η στιγμή που θα πρέπει  να αποφύγεις την παγίδα.  Ξυπνά το μωρό μέσα σου που δε θέλει να του βάλουν δύσκολα

 

-          Συνέβη αυτό και κοίτα πόσο κρίμα είμαι. Και αφού είμαι κρίμα και αφού συμβαίνουν πάντα δύσκολα σε μένα, άφησε με να φάω – να πιω (αν είσαι αλκοολικός  ) – να πάω να πάρω τη δόση μου και η δόση μπορεί να είναι ένα τσιγάρο που θα καπνίσεις μετά που το έχεις κόψει για έξι μήνες, μπορεί να είναι ένας πρώην που θα πάρεις τηλέφωνο, γιατί ξέρεις ότι θα σου πει εκείνα που θέλεις να ακούσεις και θα νιώσεις για λίγο καλύτερα.  Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση για έναν πρώην, που δεν μπόρεσε να είναι νυν, να δει το τηλέφωνο σου στην οθόνη του και να νιώσει ότι τον «χρειάζεσαι»  παίρνει εκείνος αξία γιατί ακόμα τον *χρειάζεσαι*  ή τον *χρειάστηκες* και σίγουρα θα τρέξει προς την υπηρεσία σου και για να σε εξυπηρετήσει ή για να σε παρηγορήσει αλλά ξέρετε και οι δύο πολύ καλά ότι αυτό θα οδηγήσει σε κάτι άλλο και ενώ ο συναισθηματικός και ενεργειακός δεσμός είχε κοπεί, τον επαναφέρεις, και ξανανοίγεις ένα κεφάλαιο μεταξύ δύο ανθρώπων, που θα κληθούν να παίξουν ξανά ίδιες σκηνές από μια ταινία που την ξέρουν καλά, μια ταινία που δεν είχε καλό τέλος γιατί αν είχε καλό τέλος αυτοί οι δύο θα ήταν μαζί και δεν θα θυμόνταν ο ένας τον άλλο όταν *χρειάζονται* κάτι.  

Είναι πολύ σημαντικό και ήταν και αυτό κάτι που κατάλαβα πρόσφατα ότι πρέπει να είναι ξεκάθαρη η κάθε παρουσία του  κάθε ενός ανθρώπου στη ζωή μας, όπως ξεκάθαρη πρέπει να είναι και η απουσία του.  Δεν λέω ότι δύο πρώην δεν μπορούν να έχουν ρόλο ο ένας στην ζωή του άλλου αλλά αν υπάρχουν συναισθηματικά υπολείμματα ή στον έναν ή στον άλλο ή και στους δύο απλά εκείνο που γίνεται είναι μια αναπαραγωγή – επανάληψη μιας αυταπάτης , το άνοιγμα μιας πληγής που θα έπρεπε να είχε κλείσει. 

Ναι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι εθισμοί, οι μεγαλύτεροι εθισμοί θα έλεγα απλά παίρνει λίγο περισσότερο χρόνο ή χρόνια να αντιληφθείς το fixation την δόση αυτοπεποίθησης, ικανοποίησης,  ηδονής σου δίνει ο κάθε ένας αλλά και το τι καλείσαι να πληρώσεις σε αντάλλαγμα.  Δεν παύει να είναι ένα fix μια γρήγορη δόση η επίδραση της οποίας θα κρατήσει μόνο για λίγο. Μια δόση με επιφανειακά αποτελέσματα προσωρινής ανακούφισης  που θα σε αφήσει  όμως να ξεκινάς από εκεί που το άφησες την προηγούμενη φορά.

 

Για να μην είσαι εξαρτημένος από μια σχέση, είτε γονική, είτε συντροφική είτε φιλική πρέπει να βασίζεται σε μια ισόποση και ισότιμη συναλλαγή , απαλλαγμένη από οποιεσδήποτε υποχθόνιες τάσεις  εκμετάλλευσης και χειριστικότητα.  Και για να επιτευχθεί αυτό και για να έχεις υγιείς συναλλαγές με τους γύρω σου πρέπει να έχεις επακριβή αίσθηση της «αξίας» σου και να  θεωρείς τον εαυτό σου ένα ατόφιο διαμάντι ανεκτίμητης αξίας του οποίου η τιμή δεν είναι διαπραγματεύσιμη.   Και γιατί λέω διαμάντι. Γιατί άμα το σκεφτείς το διαμάντι είναι ο πιο ακριβός πολύτιμος λίθος όχι γιατί λάμπει περισσότερο από τους άλλους αλλά γιατί είναι ο μόνος λίθος που δεν χαράσσεται από κανέναν άλλο και η ίδια η ονομασία του είναι από τη λέξη «αδάμας» που σημάνει αδάμαστος.  Διαμάντι λοιπόν.  like a diamond που λέει και η Ριάνα. Τίποτε λιγότερο.

Let’s get back to basics. Θα συμβούν πολλά που θα είναι παγίδες και σαν γοργόνες με όμορφη φωνή θα σε καλούν να επιστρέψεις στους εθισμούς σου, όποιοι και αν είναι αυτοί. Ο κάθε ένας τους δικούς του τους ξέρει, είναι επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Το θέμα είναι να δεις ποιο είναι το μοτίβο, τι κάνεις, τι σου προσφέρει και τι συνέπειες υπάρχουν.  Επίσης να αντιληφθείς την τάση που έχεις , όταν κάτι συμβαίνει, να το χρησιμοποιείς ως δικαιολογία και άλλοθι,  έτσι ώστε να κάνεις εκείνο που ξέρεις ότι δεν θα έπρεπε να κάνεις.  Γιατί ξέρεις τι πρέπει και τι όχι

 

Καλημέρα μας και καλή βδομάδα πάντα με αγάπη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

26/111 αγάπη εις εαυτόν * leaving the comfort zone

 26/111 18 Σεπτέμβρη 

Πήγα στη διατροφολόγο μου χτες. Δεν περίμενα ότι εδιωξα κι αλλο βαρος, δεν ένιωθα διαφορά και όταν μου είπε ότι έδιωξα ακόμα ένα κιλό ήρθε μου έκπληξη. Φεύγοντας  ένιωθα ότι ήθελα να κλαίω από χαρά.  Για πρώτη φορά μετά από δύο σχεδόν μήνες, ένιωσα ότι άρχισε κάτι να γίνεται. Για πρώτη φορά νιώθω ότι θα τα καταφέρω, βλέπω τα φορέματα μου στο ντουλάπι και τους λέω, άντε θα έρθει και η σειρά σου σύντομα. Κάνω τη γυμναστική μου κάθε πρωί και την απολαμβάνω, το ξύπνημα στις έξι το συνήθισα και μου άρεσε που έχω ενάμιση ώρα μπροστά μου πριν φύγω για δουλειά και ετοιμάζομαι με χαρά και με καλή διάθεση. Οι αρχικές μου αλλαγές άρχισαν σιγά σιγά και μου γίνονται βίωμα. 

Σκέφτομαι πάρα πολλά αυτές τις μέρες,  για τα χρόνια που πέρασαν και όλα όσα έγιναν και καταλαβαίνω ότι κάπου ήμουν κολλημένη, νόμιζα ότι άλλαζα αλλά δεν άλλαζα, επαναλάμβανα τα ίδια και τα ίδια, είχα τάσεις προσκόλλησης και δρούσα σπασμωδικά ή απότομα προς τα μπρος ή απότομα προς τα πίσω.  Ήμουν πολλά πράγματα, έκανα πολλά πράγματα αλλά δεν ήμουν ήρεμη.   Δεν ξέρω αν άλλαξα ακόμα,  απλά περνώ μια διαδικασία όπου μπορώ, έχω την δυνατότητα να δω ξεκάθαρα το πώς δρούσα στο παρελθόν.  

Και για να δρω πιο σωστά στο μέλλον αυτή τη στιγμή επέλεξα την παύση.

Η παύση μου είναι πάρα πολύ σημαντική.  Η παύση μου είναι ο χρόνος που θα περάσω για να γνωρίσω τον εαυτό μου, να κάνω τα πράγματα που δεν έκανα στο παρελθόν, να βγω έξω από τη ζώνη βολέματος μου.  Πέρασα πολλά χρόνια να μεγαλώνω παιδιά και να φροντίζω άλλους, που, όχι ξέχασα, απλά δεν πρόλαβα ποτέ να μάθω να φροντίζω τον εαυτό μου. Τώρα στα σαράντα τρία έβαλα επιτέλους σταθερά στο πρόγραμμα μου κάθε μήνα μανικιούρ και πεντικιούρ και ακόμα και προχτές που τέλειωσα από το ραντεβού μου, το όμορφο συναίσθημα ήρθε να σκιάσει η ενοχή ότι ήταν πολλά τα λεφτά που ξόδεψα «πάνω» μου. Αυτό ένιωσα ! Γιατί εικοσιπέντε χρόνια ξόδευα πάνω τους και πάνω στο σπίτι και πάντα άφηνα τελευταία εμένα.  Τόσα πολλά χρόνια που νιώθω τύψεις  να ξοδέψω για να κάνω για μένα πράγματα βασικά, πράγματα που είναι απαραίτητα για μια γυναίκα. Και με λεφτά που τα βγάζω μόνη μου.

Ψες άρχισε να συνεδριάζει η επιτροπή αρνητικότητας.  Άτε τωρά θα πάεις να δώσεις τόσα λεφτά για να πάεις διακοπές, τη στιγμή που έχει τόσα πράγματα να γίνουν στο σπίτι. Και σε λίγο θα μπει ο χειμώνας και θα βρέχει και θα στάζει η στέγη και έπρεπε να κάνεις μόνωση και όχι να τα ξοδεύεις αλλού κλπ κλπ κλπ

-          Και πότε δεν έχει κάτι να γίνει στο σπίτι;

-          Ποτέ ! Πάντα κάτι έχει να γίνει στο σπίτι. Και αν κάτσω να κάνω λίστα με όλα όσα έχουν να γίνουν στο σπίτι δεν θα τελειώσουμε.

-          Αρα

-          Αρα θα πάω διακοπές. Γιατί εγώ δουλεύω και εγώ φέρνω λεφτά στο σπίτι και εγώ επιλέγω τι θα τα κάμω.Η συνεδρίαση έληξε και η επιτροπή αρνητικότητας σχόλασε και παίρνει άδεια άνευ απολαβών.  

SΣήμερα το πρωί έκανα την κράτηση μου. Η Μαρία έδωσε το οκ. Την ρώτησα χτες αν θεωρεί ότι μέχρι το τέλος του μήνα θα έχω χάσει δέκα κιλά και είπε αν προσέχω ναι και εγώ είπα ότι και αν δεν έχω χάσει δέκα και έχω χάσει οκτώ πάλι θα πάω γιατί τα άλλα δύο θα τα χάσω εκεί που θα πάω. Η Κατερίνα έδωσε το οκ η Γαβριέλλα εδωσε το οκ και οι δύο μου κόρες είναι υπέρ της αλλαγής αυτής, με στηρίζουν και χαίρονται. Η μάνα μου είπε οκ, επίσης είπε θα μου αγοράσει καινούρια βρακιά. Της λέω μάνα μόνη μου θα πάω. Δεν γίνεται ολοκληρωμένη αλλαγή αν δεν αλλάξεις βρακιά ! Λεει το φεγκ σουι σε ελεύθερη μετάφραση από την μανα μου.  Άρα 1^η του μήνα έφυγα !!  

Ο Οκτώβρης, ο μήνας των 44^ων γενεθλίων μου θα είναι μήνας όπου θα ξεκινά με ένα πολύ ωραίο δώρο για μένα. 

 

 

23/111 'αγάπη εις εαυτόν' postdated grief

Postdated grief 23/111

Σήμερα δεν ήταν και τόσο καλή η μέρα. Όχι ότι συνέβη κάτι ιδιαίτερο αλλά γιατί ήρθε και με χτύπησε κάτι που ονομάζεται μεταχρονολογημένη θλίψη.  Κάποια μέρα, κάποια ώρα, έρχεται έτσι απροειδοποίητα και δεν ξέρω χωρίς να ξέρω τι φταίει, απλά θέλω να κλάψω. Η θλίψη άλλους τους χτυπά στο στομάχι, άλλους τους προκαλεί πονοκέφαλο, εμένα όταν με πιάσει, πονάνε όλες οι κλειδώσεις στο σώμα μου, λες και με έχουν χτυπήσει παντού.  Χάνεται η ενέργεια μου, η δυνατότητα συγκέντρωσης και φυσικά η όρεξη για δουλειά, ή για οτιδήποτε άλλο.  Είναι λες και αντί για αίμα μέσα στις φλέβες να κυλά ένα μαύρο τοξικό υγρό που μεταφέρει αυτόν τον πόνο παντού.

Χτες ήμουν καλά. Έκανα την γυμναστική μου το πρωί, έκανα τις κούρσες το απόγευμα, πήρα την μικρή στο μάθημα, ήρθα στο σπίτι, πήρα τα σκυλιά και πήγαμε για περίπου μια ώρα περπάτημα, άκουγα μουσική στα headphones και τραγουδούσα. Κοιμήθηκα νωρίς. Δεν έκανα ατασθαλίες στη διατροφή μου. Ήταν μια μέρα που βαθμολόγησα με καλή βαθμολογία τον εαυτό μου. Σήμερα το πρωί ξύπνησα στις έξι, έκανα τη γυμναστική μου, πήρα την μικρή σχολείο, πήγα στην υπεραγορά, πήρα σταφύλι και γιαούρτι για να έχω στο γραφείο, ήρθα δουλειά. Γύρω στις 9 με χτύπησε. Με ακινητοποίησε.  Θα συνέβαινε κάποια στιγμή.

Συσσωρευμένη κούραση, συσσωρευμένη υπερπροσπάθεια να είμαι καλά, μετά από αλεπάλληλα γεγονότα που συνέβαιναν και δεν είχα τον χρόνο και το περιθώριο να αντιδράσω γιατί έπρεπε να διαχειριστώ εγώ τα γεγονότα. Είναι εκείνα που συμβαίνουν και την ώρα που συμβαίνουν είσαι υπερβολικά ψύχραιμος, υπερβολικά θετικός, υπερβολικά συγκροτημένος. Έτσι έπρεπε να είμαι και έτσι έγινα.  Αλλά σήμερα ήθελα να κλάψω και δεν ήξερα το γιατί.  Γιατί τα έθαψα όλα μέσα μου σε έναν κοινό τάφο και δεν ήξερα ποια ήταν νεκρά πραγματικά και ποια ακόμα όχι. Και κάτι φωνάζει ακόμα μέσα μου και δεν ξέρω ποια φωνή είναι απ’ όλες.  o θάνατος, η ασθένεια, το ασθενοφόρο έξω από το σπίτι του γείτονα, η παγωμένη μου στάση όταν όλα περνούν μπροστά μου και η ενσωματωμένη μου στωικότητα. Consiousness .. να ζεις με πλήρη συνειδητότητα.. πριν μιλάς να σκέφτεσαι, πριν πράττεις να σκέφτεσαι, το γιατί, να θυμώνεις τη σωστή στιγμή, με το σωστό άτομο, για τον σωστό λόγο ή ακόμα καλύτερα να μη θυμώνεις με κανένα, να μην κρατάς κακία σε κανένα, να μην συμπεριφέρεσαι άσχημα.  Να δείχνεις κατανόηση, να αγαπάς! να έχεις υπομονή ! να έχεις επιμονή ! να είσαι ήρεμος !

Έκανα μεγάλο αγώνα για να παράξω μέσα μου τη θετικότητα. Την αυτοπεποίθηση, την πειθαρχία, την εγκράτεια, να παλέψω με τους εθισμούς μου για να μπορώ να λέω μπράβο στον εαυτό μου. Μπράβο που τα κατάφερες και σήμερα. Μπράβο που είσαι καλύτερη από χτες. Έπρεπε να παράξω πολλά πράγματα με την δύναμη της θέλησης με την δύναμη της σκέψης.  Εκείνο όμως που δεν μπορώ να παράξω με καμιά δύναμη είναι εκείνον, να με πάρει αγκαλιά, την ώρα που το έχω τόσο ανάγκη.  Εκείνη η αγκαλιά είναι αναντικατάστατη.  Δεν παραγγέλνεται, δεν εκμαιεύεται, δεν επιβάλλεται, δεν παζαρεύεται, δεν υποχρεώνεται. Υπήρχε και δεν υπάρχει και θα νιώσεις τη στέρηση κατά καιρούς μέχρι να υπάρξει ξανά. Και όχι δεν υπάρχει σύγκριση της όποιας αγκαλιάς με της άλλης ολοκληρωτικής αγκαλιάς. Ανάσα ! βυθός ! κατάδυση! Σήμερα θα πάω να δώσω αίμα, πέρασαν κιόλας τέσσερις μήνες από την τελευταία φορά και μου έχουν στείλει δύο φορές σήμερα ειδοποίηση στο κινητό ότι δεν υπάρχουν αποθέματα. Δεν ξέρω, αν είναι αμαρτία να είσαι λυπημένος χωρίς κάποιο προφανή λόγο, όταν κάποιοι συνάνθρωποι μας εκεί έξω περνάνε πολύ πιο δύσκολα και παλεύουν για τη ζωή τους. Σίγουρα δεν είμαστε μηχανές και δεν μπορούμε πάντα να είμαστε καλά και αν είμαστε κάποτε λυπημένοι για έναν όχι τόσο σοβαρό λόγο, δεν είναι γιατί δεν είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε, είναι απλά μια υπερβολίκή κούραση και κάτι τόσο ασήμαντο όσο η έλλειψη μιας αγκαλιάς. 

Κοίτα, τα μωρά που πήραν δώρο μια αλατιέρα πιπεριέρα που αγκαλιάζονται και τις έχω στο τραπέζι !

 

 

 

 

 

 

happy birthday to my Bmf

22/111 * our guardian angels and our soul tribes*

Σίγουρα θα έχεις ακούσει τον όρο soul mate. Τον άκουσα και εγώ, διάβασα γι αυτόν τον όρο και επίσης για τον όρο soul tribe. Soul mate ή αλλιώς ψυχικός σύντροφος είναι ένας άνθρωπος που θα συναντήσεις στη ζωή σου και θα σου προσφέρει ένα σημαντικό μάθημα. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι άντρας ή γυναίκα, μπορεί να είναι στη ζωή σου είτε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα είτε για πολλά χρόνια και δεν χρειάζεται απαραίτητα η σχέση να είναι ρομαντικής φύσης.  Soul tribe είναι η ομάδα των ανθρώπων που σε περιβάλλουν, νιώθεις μια ιδιαίτερη σχέση μαζί τους, νιώθεις ότι έχετε κάποια κοινά χαραχτηριστικά ως προς την προσωπικότητα, τον τρόπο δράσης και σκοπό ζωής και υπάρχει μια ωφέλιμη αλληλεπίδραση μεταξύ σας αλλά και η μεταξύ σας σχέση είτε δύο ατόμων είτε μιας ομάδας δημιουργεί ένα θετικό αποτέλεσμα προς την κοινωνία.

Σήμερα η μέρα είναι αφιερωμένη σε έναν guardian angel μου, έναν soul mate μου, ένα σημαντικό μέλος του δικού μου soul tribe. My bmf (όχι bff) Αντρέας.  Δεν είναι τυχαίο που είναι φίλος μου και όχι μόνο αλλά τον θαυμάζω, τον εκτιμώ και τον σέβομαι απεριόριστα.

Τον θαυμάζω γιατί.

Είναι αυτοδημιούργητος.  Βρίσκεται εκεί που βρίσκεται μετά από σκληρή δουλειά, θέληση και πειθαρχία. Χρησιμοποίησε το μυαλό του και απέκτησε μια σημαντική θέση στην εργασία του, έχτισε μια σημαντική και αξιοθαύμαστη καριέρα, μια θέση όπου τον σέβονται όλοι γύρω του, για το ήθος του και την ακεραιότητα του. Αγαπά τη δουλειά του και όταν αγαπάς αυτό που κάνεις το κάνεις και σωστά αλλά και μεταφέρεις την αγάπη σου και στους άλλους.

Η ύπαρξη του όλη είναι αφιερωμένη στην αγάπη του για τον συνάνθρωπο του. Και αυτό φαίνεται από το επάγγελμα που έχει επιλέξει να κάνει με τόση αγάπη αλλά και όλες τις άλλες δραστηριότητες στις οποίες αφιερώνει τον προσωπικό του χρόνο.  Έχει δημιουργήσει εθελοντική ομάδα, την KORCY, που είναι αφιερωμένη στην καθαριότητα του περιβάλλοντος και άλλες εθελοντικές δράσεις και έχει συσπειρώσει και επιτάξει συγγενείς και φίλους και έγινε το παράδειγμα για όλους μας ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι και εμείς, όπως και όποτε μπορούμε. 

Είναι ανήσυχος και θέλει συνεχώς να επιμορφώνεται, να αναπτύσσει το πνεύμα του και να κάνει κάτι περισσότερο, κάτι καινούργιο. Με την δράση του, γίνεται συνδετικός κρίκος και φέρνει ανθρώπους κοντά, γίνεται εκείνος η αιτία να έρθουν άλλοι άνθρωποι πιο κοντά και στηρίζει έμπρακτα το κοινωνικό σύνολο.

Τον θαυμάζω γιατί νοιάζεται. Νοιάζεται για τους πελάτες τους, για τους συγγενείς του, για τους φίλους του. Νοιάζεται και δεν απογοήτευσε ποτέ κανένα γιατί είναι ότι χρειαστούμε είναι εκεί.

Τον θαυμάζω γιατί μας στηρίζει. Όταν η μια του φίλη έχει παρουσίαση λέει στους άλλους δέκα, και όταν εγώ είχα την έκδοση του βιβλίου μου, πήρε για να το πάρει δώρο σε κάποιους άλλους, και όταν η άλλη του φίλη είχε εγκαίνια για το κατάστημα ρούχων της, πάλι ενημερώνει όλους τους υπόλοιπους και κάπως έτσι στηρίζει μια τον ένα και μια τον άλλο αλλά και μας διδάσκει το ένας για όλους και όλοι για έναν.

Τον θαυμάζω γιατί είναι θετικός, δεν παραπονιέται και έχει πάντα κάτι καλό να πει. Είναι η όμορφη πλευρά του νομίσματος της ανθρωπότητας. Είναι εκείνος που παρακολουθώντας τον να ζει, να υπάρχει και να δημιουργεί  σκέφτεσαι ότι ναι, υπάρχει ελπίδα και καλοσύνη.

Τον θαυμάζω και τον αγαπώ. Γιατί είναι πάνω από όλα ο εαυτός του. Γιατί την πρώτη φορά που γνωριστήκαμε, πίνοντας τον πρώτο μας καφέ στα Λιβάδια, φεύγοντας μου είπε πάμε στο αυτοκίνητο να σου δώσω τα μέσπιλα που σου έφερα.  Λίγα χρόνια μετά, εν καιρώ καραντίνας ήμασταν κλεισμένοι με την Κατερίνα στο σπίτι. Ενα άσπρο αυτοκίνητο σταμάτησε έξω από το σπίτι μας, ένας άντρας πλησίασε το παράθυρο, και άφησε μια τσάντα πάνω στο περβάζι, μπήκε στο αυτοκίνητο και έφυγε.  Βγήκα έξω, και βρήκα μια τσάντα μέσπιλα πάνω στο παράθυρο. Εξ αποστάσεως μεν αλλά τα μέσπιλα μέσπιλα.  Είναι αυτά τα μικρά, τα σημαντικά. 

Είναι από τους λίγους άντρες που ξέρω, που είναι τόσο καλά με τον εαυτό του, που η αυτοπεποίθηση του σε κάνει να νιώθεις τόσο άνετα όταν είσαι κοντά του. Δεν τον νοιάζει να εντυπωσιάσει, δεν προσποιείται ποτέ, δεν θα σου πει ποτέ τίποτε ψεύτικο και υπερβολικό για να κερδίσει εντυπώσεις.

Μου πήρε πολλούς μήνες ίσως και κανένα δυο χρόνια να τον εμπιστευτώ. Όχι γιατί έκανε κάτι λάθος εκείνος αλλά επειδή εγώ, βγήκα μετά από ένα διαζύγιο, προβληματική και προβληματισμένη έξω στον κόσμο και έβλεπα τα πάντα και τους πάντες με σκεπτικισμό  και μου ήταν δύσκολο να πιστέψω ότι ένας άντρας σου προσφέρει την φιλία του γιατί έχει καλή καρδιά και δεν θέλει κάτι για αντάλλαγμα.  Το να αφεθώ και να εμπιστεύομαι και πάλι ήταν κάτι που μου το δίδαξε αυτό το πλάσμα.

Μου δίδαξε πώς η πραγματική φιλία χτίζεται με υπομονή και ότι ο άντρας που αγαπά και θαυμάζει μια γυναίκα, δεν φεύγει τόσο εύκολα. Και ο Ανδρέας δεν έφευγε. Δεν ξέρω πόσες φορές κακοφανίστηκα για βλακείες και πόσες φορές του «την είπα» και όντως κακοφανιζόμουν για βλακείες και γιατί ο Αντρέας δεν απάντησε στο μεσσεντζερ σήμερα και απάντησε την επόμενη μέρα και γιατί πήγε να δει το Χόμπιτ μόνος του και για να τον εκδικηθώ πήγα και εγώ και είδα μια ταινία που είπαμε ότι θα πάμε μαζί να την δούμε, μόνη μου και πολλά άλλα. Με πείραζε, κρατούσα μούτρα, του έκαμνα παράπονα, του έλεγα θέλω λίγη απόσταση και μου απαντούσε οκ όπως νιώθεις και μετά από λίγες μέρες ερχόταν το μήνυμα του.  Μαρινάκι μου είσαι καλά; και με έλιωνε και ένιωθα τύψεις που ήμουν έτσι και εκείνος έδειχνε ανωτερότητα και τα ξεχνούσαμε όλα και δεν εγκαταλείψαμε κανένας μας αυτή τη σχέση και  σιγά σιγά έμαθα κάποια πράγματα που δεν καταλάβαινα πριν.

Ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο και τα μικρά τετράγωνα κουτάκια που είχα στο μυαλό μου και οι κανόνες για το πώς θα πρέπει να συμπεριφέρονται οι άνθρωποι είναι δικοί μου κανόνες, αλλά ο κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του κανόνες και τον δικό του τρόπο συμπεριφοράς, τον δικό του τρόπο ζωής, τον δικό του τρόπο που θα σε αγαπήσει. με δίδαξε να σέβομαι τον χρόνο του άλλου και τον τρόπο του, ότι δεν είναι απαραίτητο να γίνονται όλα με τον τρόπο που θα σκέφτομαι εγώ. Mε δίδαξε να μην συμπεριφέρομαι σαν κακομαθημένο και να μην περιμένω ο άλλος να μαντέψει τι σκέφτομαι και πώς νιώθω και απλά να μάθω να επικοινωνώ σωστα και να εκφράζω τα θέλω μου. 

Το πιο σημαντικό  όπως που με δίδαξε ήταν ότι εκείνος που θα σε αγαπήσει, δε θα εγκαταλείψει με την πρώτη ευκαιρία, ότι και να πεις εσύ, όσες ανασφάλειες και αν έχεις,  όσες άμυνες και αν έχεις, όσο και αν κλωτσάς, θα κάτσει εκεί, θα επιμένει, μέχρι που σιγά σιγά, θα διαλύσει και την δυσπιστία σου και τις ανασφάλειες σου και θα σε πείσει ότι ναι, υπάρχουν άντρες που μπορούν να σε αγαπούν χωρίς να ζητούν τίποτε άλλο από την αγάπη και τη φιλία σου.

Αυτό ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που με δίδαξε και είμαι ευγνώμων γι αυτό.

Αν ήταν αδερφός μου θα ήμουν πολύ περήφανη να λέω ότι είναι αδερφός μου.  Δεν είναι αδερφός μου αλλά είναι ο bmf μου, είναι ο άνθρωπος που από την μέρα που γνωριστήκαμε δεν έχασε θεατρική παράσταση της κόρης μου, που με συνόδευσε σε σημαντικές εκδηλώσεις όταν χρειαζόμουν συνοδό και οδηγό. Που δεν μου χάλασε ποτέ χατήρι. Έχει ένα γέλιο που γελάς απλά γιατί τον ακούεις να γελά, δεν σταματά να κρατά το κινητό στο bowling και πάντα κοιμάται όταν έχουμε movie night αλλά οκ λαλούμεν του τι έγινε όταν τελειώσει η ταινία. είναι η υπηρεσία πληροφοριών για ότι χρειαστώ, από μηχανικό μέχρι φυσιοθεραπευτή και το πιο σημαντικό στις κρίσιμες στιγμές είναι πάντα δίπλα μου. 

Αντρέα my dear friend σήμερα κλείνεις 30 και σαν μεγαλύτερη έχω να σου πω πολλά πολλά μπράβο για ότι κατάφερες μέχρι σήμερα και να σου δώσω μια μόνο μικρή συμβουλή. Εκτός από την αγάπη σου και την φροντίδα σου για όλους εμάς κράτα και λίγη ενέργεια για τον εαυτό σου. Κάνε πράγματα και αφιέρωνε ώρες και μέρες αποκλειστικά για σένα και όχι μόνο για τους άλλους.  Οι άλλοι στην τελική έχουν την ευθύνη της ζωής τους και θα κάνουν τις επιλογές τους και η ευθύνη σου είναι πρώτα απέναντι στον εαυτό σου και στη δική σου ζωή.  Φρόντισε να δίνεις και σε σένα όσα δίνεις σε εμάς. 

Love u lots thank you for everything Thank you for teaching me friendship 

 

 

 

 

19/111 αγάπη εις εαυτόν * Me myself and my trip

 

 11 Σεπτέμβρη 2020

Το πόσο αγαπάς τον εαυτό σου το αντιλαμβάνεσαι με το πόσο άνετα νιώθεις μόνος σου Δηλαδή αν ο εαυτός σου, σου κάνει καλή παρέα.  Για μένα, δεν ξέρω αν ήταν επειδή ήμουν μοναχοπαίδι, ήταν κάτι που μου φάνταζε απειλητικό, να είμαι μόνη μου.  Θυμάμαι, ήμουν Δευτέρα ή Τρίτη τάξη Λυκείου  και περπατούσαμε με δύο συμμαθήτριες μου την ώρα του διαλείμματος γύρω από το σχολείο και συζητούσαμε. Και θυμάμαι που σχολίαζα το εξής. Οκ τελειώνουμε το σχολείο και μετά βρίσκουμε δουλειά και μετά παντρευόμαστε και μετά κάνουμε παιδιά και μετά μεγαλώνουμε τα παιδιά και μετά φεύγουν τα παιδιά και μετά;

Ρωτούσε η δεκαεφτάχρονη Μαρίνα η οποία τήρησε πιστά το σχέδιο. Βρήκε δουλειά, παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, μεγάλωσε και μεγαλώνει τα παιδιά και φτάνει στο μετά; Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν κάποιο περαιτέρω ερώτημα, το ότι δουλεύουν σε μια δουλειά και έχουν ένα σπίτι να καθαρίσουν και παιδιά να ταΐσουν και να τους διαβάσουν και έναν σύντροφο να πουν δυο κουβέντες, αυτό τους υπεραρκεί και νιώθουν πλήρεις. Και αυτό είναι μια χαρά.

Υπάρχει και κάποια άλλη στόφα ανθρώπων, που νιώθουν ότι υπάρχει, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να υπάρχει κάτι πέρα από αυτό και έχουν μια υποψία από πολύ νωρίς ότι μάλλον δεν θα είναι  μόνο αυτό και ψάχνουν το κάτι άλλο, εκείνο που ονομάζεται βαθύτερο νόημα. Το βαθύτερο νόημα λοιπόν, ακόμα και αν είσαι από αυτούς που το ψάχνουν για χρόνια, δεν το βρίσκεις εύκολα. Έρχεται σε στάδια και διά του αποκλεισμού. Έρχεται όταν κάνεις όλα εκείνα που η κοινωνία σου είπε ότι πρέπει να κάνεις και αφού τα κάνεις καταλαβαίνεις ότι δεν είναι αυτό. Και αρχίζεις, αν έχεις τα κότσια να το πράξεις, να γκρεμίζεις ένα ένας τους μύθους σου.

Ο ηρωισμός δεν υφίσταται σαν πράξη στην ζωή του ανθρώπου του εικοστού πρώτου αιώνα. Ο άνθρωπος είναι κατά βάσην ωφελιμιστής, επιλέγει εκείνο που θα του αποφέρει το μεγαλύτερο αποτέλεσμα με τον μικρότερο κόπο. Όταν πρόκειται δε για μεγάλες αλλαγές, για να φτάσει σε σημείο να προχωρήσει σε κάποια αλλαγή πρέπει να φτάσει στο σημείο δυσφορίας. Δηλαδή εκείνο που δεν αλλάζει να τον ενοχλεί σε τόσο μεγάλο βαθμό που να μην αντέχει άλλο η ψυχή του. Αλλιώς δεν αλλάζει, δεν φεύγει, δεν ξεβολεύεται. Η φυσική του τάση είναι να προτιμά την ρουτίνα του, εκείνο στο οποίο έχει συνηθίσει, είτε είναι τόπος, είτε είναι επάγγελμα, είτε είναι ένας σύντροφος.

Θέλω να αλλάζω δουλειά, αλλά αν εκεί που πάω μετά είναι χειρότερα;

Δεν περνώ και πολύ καλά με τον άντρα μου αλλά αν τον χωρίσω θα βρω κάποιον άλλο;

κλπ κλπ κλπ

και η διαφορά της δικής μας γενιάς από την γενιά των γονιών και των παππούδων μας είναι ότι εκείνοι δεν είχαν και πολλές επιλογές ενώ τώρα εμείς έχουμε. Έχουμε και το ξέρουμε. Αλλά επειδή είμαστε η πρώτη γενιά που έχει επιλογή και είμαστε άμεσα απόγονοι εκείνων που δεν είχαν επιλογή, έχουμε τη γνώση ότι έχουμε επιλογή αλλά όχι πάντα την δύναμη να πράξουμε τη δική μας επανάσταση.

Και όταν πράττεις ενάντια στη θέληση της ψυχής σου και καταπιέζεις τα θέλω σου, έρχεται ένα άλλο καμπανάκι και χτυπά. Το σώμα σου αντιδρά.  Καταβάθος μισείς τον εαυτό σου γιατί είναι δειλός. Γιατί αν δεν ήταν δειλός θα πήγαινες αύριο στο γραφείο και θα βαρούσες μια παραίτηση ή θα έλεγες στον φίλο σου ότι θέλεις να χωρίσετε. Και επειδή είσαι δειλός εκδικείσαι τον εαυτό σου.  Παθαίνεις κατάθλιψη, καπνίζεις, πίνεις, απατάς τον μαλάκα που δεν έχεις το κουράγιο να χωρίσεις, γιατί ποιος θα πληρώνει το στεγαστικό, με έναν άλλο, που και εκείνος μαλάκας είναι στα μάτια σου, γιατί στο μυαλό σου είναι όλοι μαλάκες. κλπ κλπ κλπ και διαστρεβλώνεται όλη η άποψη σου για τους ανθρώπους γύρω σου γιατί κυριαρχεί μέσα σου ο φόβος. Ο φόβος, η δειλία σου να επαναστατήσεις.

 

Λοιπόν πρέπει να ξέρεις ότι η κάθε επανάσταση έχει το κόστος και το τίμημα της.  Δύο είναι τα δεδομένα. Το πρώτον πρέπει να είσαι σε θέση να αφήσεις πίσω όλα όσα ήξερες μέχρι σήμερα. Και το δεύτερο να ξέρεις ότι πάς για ένα ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

Με λίγα λόγια δεν υπάρχει  τίποτα πλέον δεδομένο και χτίζεις ξανά από την αρχή.

 

Το πρόβλημα είναι όταν πια κάνεις την επανάσταση και αφήσεις πίσω όλα όσα αποφάσισες να αφήσεις.  Όταν κάποια στιγμή κάποια κατάσταση στη ζωή σου φτάσει στο απροχώρητο και αποφασίζεις ότι θα εγκαταλείψεις και πριν το καταλάβεις ξαναμπαίνεις σε μια, ναι σωστά μάντεψες, παρόμοια κατάσταση.  Βγαίνεις από μια φυλακή, κάνεις τρία βήματα, και πάεις και ξαναμπαίνεις σε μια άλλη φυλακή, πανομοιότυπη με την προηγούμενη φυλακή, απλά είναι λίγο διαφορετικός στην όψη ο δεσμοφύλακας. Γιατί;  γιατί δεν άλλαξες εσύ.  Και όσο δεν αλλάζεις εσύ, πάντα θα είσαι σε μια φυλακή στα μέτρα των φόβων σου.

 

Θα μπαίνεις σε σχέσεις που δεν σε αντιπροσωπεύουν, θα γαντζώνεσαι από ανθρώπους που στην ουσία δεν αγάπησες γιατί ποτέ δεν γνώρισες, θα πνίγεις και θα πνίγεσαι, θα διώχνεις εκείνους που θέλουν να σε αγαπήσουν γιατί δεν νιώθεις ποτέ αρκετός και όλα αυτά γιατί δεν μπήκες ποτέ στη διαδικασία να γνωρίσεις και να αγαπήσεις  εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου.

 

Τον εαυτό σου ή τον επιβραβεύεις ή τον τιμωρείς, ή τον χαιδεύεις ή τον μαστιγώνεις. Ποτέ όμως δεν έκατσες να τα πείτε ίσα και ντόμπρα μεταξύ σας.  Και αυτό για να γίνει πρέπει να αφήσεις τις εξαρτήσεις σου, τους φίλους  τσιρότα, τους εραστές  παυσίπονα, την υπερβολική δουλειά, τους υψηλούς στόχους, τα ISO και τις προδιαγραφές, τις μαλακίες σου.  Μαλάκα ! Πώς θα πειστείς ποτέ ότι ένας άνθρωπος σε αγαπά όταν εσύ κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και τον απεχθάνεσαι; Όταν βλέπεις την ανεπάρκεια σου , τη δυστυχία σου.

 

Ναι συμβαίνει κάποτε. Να έρθει ένας άνθρωπος να σε αγαπήσει. Να σε αγαπήσει γνήσια και με ειλικρίνεια και να θέλει να σου δώσει. Και τότε, επειδή εσύ, δεν νιώθεις καλά με τον εαυτό σου,  όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη βλέπεις κάτι λιγότερο από όμορφο και τέλειο, δεν τον πιστεύεις.  Κάνεις την αλήθεια του ψέμα.  Και διαστρεβλώνεις την αγάπη του. για να λέει ότι αγαπάει εμένα ( που είμαι έτσι και έτσι και έτσι – ότι σκατά ταμπέλες βάζεις στο μυαλό σου) μάλλον δεν έχει και πολύ καλά κριτήρια, μάλλον είναι προβληματικός ο ίδιος και επιλέγει εμένα γιατί δε θεωρεί ότι μπορεί να βρει κάτι καλύτερο. Άρα και ο ίδιος δεν έχει και πολύ υψηλά στάνταρτς γιατί καταβάθος θα χει και εκείνος χαμηλή ιδέα για τον εαυτό του.

 

Αν δεν κατάλαβες την πιο πάνω πρόταση και σου έχει γαμήσει τον εγκέφαλο ξαναδιάβασε την . Είναι εκείνα που σου λέει το ασυνείδητο σου όταν κάποιος σου λέει ότι έχει αισθήματα για σένα και θέλει να δοκιμάσετε να έχετε μια όμορφη εμπειρία ζωής μαζί και εσύ καταβάθος δεν πιστεύεις ότι αξίζεις.  Και επειδή δεν το πιστεύεις, διώχνεις αυτόν που θέλει να σε αγαπήσει, και αυτοεκπληρώνεις την προφητεία σου ότι θα μείνεις μόνος σου. Εκείνο που φοβόσουν εξαρχής, εκείνο παράγεις κάθε φορά. Γιατί ότι φοβάσαι το προκαλείς. 

 

Δε με ενδιαφέρουν οι λόγοι που δεν πιστεύεις ότι αξίζεις. Μπορεί να είχες γονείς που δεν σου έδειχναν αγάπη, μπορεί να μπήκες σε σχέσεις που ένιωσες απόρριψη, μπορεί να έχεις μια λανθασμένη άποψη για τον εαυτό σου και την εικόνα σου, χίλια μπορεί.  Δεν θέλω να χάνω χρόνο στο να ψάχνω τα αίτια.

 

Προτιμώ να επενδύσω χρόνο στο να αλλάξω την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου. Να αγαπήσω τον εαυτό μου. Να σταματήσω να τιμωρώ τον εαυτό μου και να βάζω πανοπλίες προστασίας. Ναι και το βάρος είναι μια πανοπλία προστασίας. Χρησιμοποιείς το βάρος για να χεις δικαιολογία ότι δεν με προσεγγίζει το αντίθετο φύλο  εξαιτίας του βάρους ή δεν είμαι αρκετά ελκυστικός για να μπω σε σχέση, αλλά στην ουσία βρίσκεις μια καλή δικαιολογία για να μην εκτεθείς σε μια διαπροσωπική σχέση όπου θα κριθείς για τον χαραχτήρα σου και την ικανότητα σου να πάρεις και να δώσεις σε άλλα επίπεδα. Χτίζεις και συντηρείς τείχη για να μην κινδυνεύει η αισθηματική σου ισορροπία, να μην νιώσεις τίποτα, ποτέ.

 

Ο άλλος ή η άλλη μπορεί να διαπεράσει την πανοπλία. Να δει πιο μέσα, πιο βαθιά, και να δει κάτι όμορφο πίσω από το τέρας που εσύ νομίζεις ότι εσύ. Εκείνος όμως, δεν θα μπορέσει να σε πείσει ποτέ να δεις με τα μάτια τα δικά του. 

 

Αγαπάς τον εαυτό σου πώς; Πειθαρχώντας τον ! Επιβάλλοντας σκληρή αγάπη !! όχι την αγάπη του μαλακού γονιού που δεν χαλάει του μωρού του τα χατήρια και το αφήνει να τρώει όλη μέρα γλυκά και να κάνει ότι θέλει. Αυτοί είναι οι γονείς που παράγουν μικρά κακομαθημένα τέρατα που ταλαιπωρούν και τους γονιούς τους και τους πάντες γύρω τους. Όχι θα είσαι ο σκληρός γονιός που επιβάλλει πειθαρχία, κανόνες και επιβραβεύει.  Όταν ζεις τη μέρα σου, νιώθοντας ότι στη διάρκεια της μέρας σου, έκανες ότι καλύτερο μπορούσες για το σώμα σου, το πνεύμα σου και το συναίσθημα σου και δεν έβλαψες με οποιονδήποτε τρόπο τον εαυτό σου, καλάν άτε, ούτε τους γύρω σου !

 

Δε σου λέω ότι είναι εύκολος ο δρόμος ούτε σύντομος. Και είμαστε ακόμα στην αρχή.

Ημέρα 19^η από 111 και μείον πέντε κιλά από τις αρχές του Αυγούστου. Το πρωί κάνω πάλη για να ξυπνήσω στις έξι, τον τύπο με τις θετικές σκέψεις τον ακούω δεν τον ακούω αλλά το στρέτσιγκ το κάμνω. Το ντους επίσης. Το μέικ απ στη δουλειά επίσης, υποσχέθηκα στον εαυτό μου δεν θα ξανάρθω γραφείο σαν το ανάποδο γαμώτο. Το περπάτημα προσπαθώ. Προσπαθώ και  την περασμένη βδομάδα πέρασα δυο τρεις μέρες που ένιωσα ότι το έχανα, αρρώστησα, πονούσα, δεν ήμουν καλά, αλλά έκαμνα υπομονή να μου περάσει και να το ξαναβρώ.  Και το ξαναβρίσκεις, μπορεί να σταματήσεις για λίγο να περπατάς να χρειάζεσαι να ξαποστάσεις λίγο αλλά μην βγαίνεις από το δρόμο σου. 

Μέχρι το τέλος του μήνα θα έχω χάσει τα πρώτα δέκα κιλά και για να το γιορτάσω αρχές του άλλου μήνα στα πλαίσια του 111 day challenge μου θα θέσω ακόμα ένα challenge στον εαυτό μου.  Θα πάμε ένα ταξίδι, εγώ και ο εαυτός μου, το πρώτο μας ταξίδι μαζί, οι δύο μας, γιατί πρέπει επιτέλους να μάθουμε να συνυπάρχουμε και να περνάμε όμορφα μαζί, χωρίς να μας πανικοβάλλει ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος γύρω…είμαι σίγουρη  θα τα καταφέρουμε !!

 καλό σαββατοκυρίακο και φροντίστε να περάσετε όσο πιο όμορφα γίνεται 

φωτό ψες στην βεραντούδα με κρασούδι και ρομαντικέ μουσσιεδέ που την υγρασία ατμόσφαιρα 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Σκατοπούτα

 

H Σκατοπούτα ή αγγλιστί “η Shitderella”

Προειδοποίηση * Χριστίνα μεν το θκιάβασεις ώρα δουλειάς

Παρασκευή βράδυ και ετοιμάζομαι για έξοδο. Θα πάμε με τον bmf και την Κέιτ στο Tree of Life να παρακολουθήσουμε τον Dr. Carem που θα μας μιλήσει για τις πολεμικές τέχνες και την θέση τους στον σύγχρονο κόσμο.  Ο bmf τυπικότατος στις 6,30 έξω από την πόρτα, εγώ έτοιμη και η Κέιτ, να στεγνώνει ακόμα το μαλλί και να μουρμουρά γιατί δεν της είπα να κάμνει ποιο γρήγορα.  Είπα, να ενταχθώ στο πνεύμα της βραδιάς  και να ντυθώ με τη φούστα μου από ανακυκλωμένο σαρί , οκ δεν είναι γιαπωνέζικο είναι Ινδικό αλλά ήταν ό,τι πιο ταιριαστό μπορούσα να σκεφτώ για την βραδιά. Έκαμα και μια κοτσίδα πάνω αλλά μάππουρος να είμαι γκέισα σωστή (επειδή αν τα αφήσω κάτω θα δρώνει το ζινίσιη μου) .

Η παρουσίαση ξεκίνησε στις 7,30 αφού πριν έγινε μια ολοκληρωτική εκκαθάριση των σούσι που πρόσφερε το tree of life. Εγώ ήμουν εγκρατής, προς το παρόν, γιατί δεν μου αρέσουν τα σούσι. Επεριμέναμε με τον bmf να έρθει ο Δρ. Καρέμ. Επεριμέναμε να δούμε κανένα γέρο Γιαπωνέζο αλλά Μιγιάκι στυλ με άσπρο κιμονό κκέλη τζιαι με μουσούδι μυτερό.  Καρτέρα καρτέρα τον Γιαπωνέζο, Γιαπωνέζος δεν έρκετου. Ο Δρ. Καρέμ ήταν ένας Γάλλος, με μαύρα ρούχα τζιαι βουκκούδες , που έμοιαζε νάκκον με τον ανιψιό μου τον Αντωνάκη τζιαι κάθε τρεις προτάσεις που ελάλεν στα σπαστά του Αγγλικά επέτασσε τζιαι ένα εξετερά – εξετερά.

Ωραία τα πράγματα που μας είπε, έδειξε μας τζιαι κάτι παλιες περγαμηνές και εδιαλύσαμεν το.  Εγώ κάμνω διατροφή, ο bmf κάμνει διατροφή, η Κέιτ κάμνει τον παπαγάλο, αποφασίσαμεν να πάμε να φάμε στις Φοινικούδες. Συνήθως παρκάρουμε στις κοινωνικές τζιαι κάμνουμε τζιαι τον περίπατο μας, αλλά πόψε επειδή τα παπούτσια μου ήταν λλίο ψηλά τζιαι άβολα τζιαι εν εκάμναν για περπάτημα, επαρακάλεσα τον bff να παρκάρουμε κάπου κοντά στο εστιατόριο.  Εφανήκαμεν τυχεροί τζιαι ήβραμε οφτζιαιρκά προς το τέλος του παραλιακού, σχεδόν μπροστά που το coffee island τζιαι ένα λεπτό που το εστιατόριο.

Εκατεβήκαμεν, επήαμεν στο εστιατόριο, επαραγγείλαμε το φαί μας, we sacked her (την εσατσιάσαμεν) τζιαι επερπατήσαμε τζιαι λλίο παρακάτω στο frooty yoghurt για dessert. Πιάσαμε τζιαι το γιαούρτι τζιαι εστραφήκαμεν στο αυτοκίνητο.  Είκοσι βήματα πριν το αυτοκίνητο ένα αυτοκίνητο έσβησε μέσα στον παραλιακό, τζιαι ουρά πίσω το εμείναν τα αυτοκίνητα να περιμένουν. Ο bfm έτρεξε προς τη διάσωση. Μπήκε στο δικό του, το γύρισε από την ανάποδη κατεύθυνση το οδήγησε ανάποδα και το πήρε μπροστά στο αυτοκίνητο το σβησμένο, το άνοιξε για να ενώσει τους πόλους της μπαταρίας με το άλλο πέρκει ήταν η μπαταρία του και καταφέρει να ξεκινήσει.

Ένας άσχετος που περπαρούσε με την οικογένεια του  λαλεί «μα δεν τον ρε τζείνο που πάει ανάποδα» τζιαι εγώ δεν άντεξα τζιαι λαλώ του «επήεν να βοηθήσει τον άλλο που έμεινε που μπαταρία, ξέρει ήταν μπου κάμνει» «Ε σόρρυ», λαλεί το άτομο «άμαν έν ηξέρει ο άλλος»  «Ε άμαν εν ηξέρεις με μιλάς» λαλει η Κέιτ . Προχωρούμε προς το σβησμένο αυτοκίνητο. Τρώμε τα γιαουρτούθκια, βρωμούν οι κάδοι των ανακυκλώσεων.  Τόσο τόπο δαμέ ήρταμε να φάμε τα γιαουρτούθκια; νευριάζω.  Κάμνω λλία βήματα πιο κάτω να αποφύω την βρώμα των κάδων. Ο bmf παρετά την διάσωση. Το άλλο αυτοκίνητο δεν ξεκινά.  Οι πόλοι φκαίνουν. Κόσμος στέκεται έξω από τα εστιατόρια. Πουρούδες παίζουν. Οι οδηγοί των πίσω αυτοκινήτων δυσανασχετούν. Κουντάτε τον να φύει σιόρ να προχωρήσουμε.  Πρέπει να μπούμε στο αυτοκίνητο να φύουμε. Γλήορα !! Πάω να κατεβώ που το πεζοδρόμιο.  Κάτι πατώ. Εν μαλακτό. Επάτησα πιλά, ουφ.  Τρίφκω το παπουτσι πάνω στο δρόμο να φύουν τα πιλά. Έρχεται ο ζόλος στη μούττη μου. Δεν ήταν πιλά. Ήταν σκατά ! Πρέπει να μπούμε στο αυτοκίνητο γλήορα. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο. Εγώ στην μπροστινή θέση του συνοδηγού η Κέιτ πίσω.

Ο bmf κάμνει με πισινή τζιαι κλώνει προς τον Άι Λάζαρο. Εγώ χτιτζιοβρωμώ.  Ανοίω το παράθυρο.  Επάτησα σκατά λαλώ του. Τι; Πιάνω τη τσέντα, γυρεύκω δροσομάντηλα. Είμαστε στην Ζήνωνος τζιαι αννοίω σιγά σιγά το κολανάκι του παπουτσιού, το φκάλω προσεχτικά, τζιαι το φέρνω σιγά σιγά προς τα πάνω. Οιιιιιιιιιι επήε σκατό πάνω μουυγιαξ γιαξ γιαξ γιαξ…. Ευτυχώς έχω δροσομάντηλο. Καθαρίζω το πόδι μου με το δροσομάντηλο

 

Κρατώ το σκατοπάπουτσο έξω που το παράθυρο τζιαι πάει τζιαι έρκεται που τον άερα τζιαι δεν ξέρω αν πετάσσει ο αέρας τα σκατά πάνω στον οδηγό πίσω. Δεν με νοιάζει ! παίζω πελλό! Τζιαι κάμνουμε την διαδρομή ταχυδρομείο Λιβάθκια με έναν σκατομένο παπούτσι να κρέμμεται έξω που ένα άσπρο όχημα, τζιαι τους περαστικούς να θωρούν με απορία. Εφθάσαμε σπίτι. Εσαντραόλησα το παπούτσι έφκαλα τζιαι το άλλο τζιαι εκατέβηκα ξυπόλητη.  

Ps το παπούτσι δεν το καθάρισα, καρτερώ το σκατό να γίνει παξιμάδι να φκάλουμε το μήνα

 

 

 

 

14/111 "αγαπή εις εαυτόν" The best case senario

 6 Σεπτέμβρη 2020

Κυριακή, εξι το απόγευμα στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια.

Σκεφτόμουν να πάω σε καφέ να συνδιάσω φρέντο και γράψιμο αλλά τελικά βαρέθηκα, κάποια άλλη μέρα ίσως. Καλό είναι και το σαλόνι μου και έφτιαξα και ατμόσφαιρα με παλιά ιταλικά να παίζουν στο youtube και το λαπτοπ μου στο τραπέζι της τραπεζαρίας για να κάθομαι όμορφα και ίσια πάνω στην καρέκλα και να μην στραβώνω τη μέση μου πάνω στον καναπέ.

Θυμάσαι που σου είπα πριν μερικές ημέρες ότι, όταν πάρεις μια απόφαση για να κάμεις κάποιες αλλαγές στη ζωή σου, έρχεται εκείνος εκεί πάνω και σε τεστάρει. Σου, λέει, εδώ σε θέλω κάβουρα, εντάξει στην περίπτωση μου, εδώ σε θέλω σκορπιέ. Ωραία τα περί πνευματικότητας και στωικότητας και υπομονής, έλα πάρε μια να σε δούμε και στην πράξη. Μετά το επεισόδιο του περασμένου Σαββάτου με την μπαταρία του αυτοκινήτου ήρθε και το δεύτερο τεστάκι.

Πέμπτη μεσημέρι σχολάνω και ξεκινώ για την Ξυλοτυμβου για το καθιερωμένο εβδομαδιαίο ραντεβού στην αγαπημένη μου διατροφολόγο. Μόλις βγήκα από τον αυτοκινητόδρομο στην έξοδο για το χωριό έσβησε η μηχανή του αυτοκινήτου και σταμάτησαν να λειτουργούν τα φρένα. Τράβηξα χειρόφρενο και το οδήγησα με σβηστή τη μηχανή σε μια χωράφα δίπλα. Εκεί περίμενα λίγο και είδα ότι ξεκινά. Πήγα στη διατροφολόγο που ήταν δύο λεπτά απόσταση και έψαξα να δω αν έχει μηχανικό εκεί κοντά. Βρήκα έναν και το οδήγησα εκεί. Δυο λάμπες είχαν ανάψει. Εκείνος μου είπε ότι δεν μπορεί να το βάλει πάνω στο διαγνωστικό να δει τι έχει εκείνη τη στιγμή και να το πάρω και να πάω πίσω Λάρνακα, εκεί που έχω να το πάρω. Του λέω οκ. Ξεκινώ να πάω πίσω Λάρνκακα και βγαίνω και πάλι στον αυτοκινητόδρομο. Κάτι μέσα μου λέει ότι κάτι δεν κάνω σωστά, κινδυνεύω. Τηλεφωνώ στον δικό μου μηχανικού, του λέω τι συνέβη και εκείνος θυμωμένος μου λέει, σταμάτα αμέσως τώρα,εκεί που βρίσκεσαι και σβήσε την μηχανή, θα την κάψεις.

Σταματώ στον αυτοκινητόδρομο έξω από την Πύλα. Καλώ την ασφάλεια και στέλνουν πλατφόρμα να φορτώσει το αυτοκίνητο. Τηλεφωνώ στον bmf μου (Best male friend) και ξεκινά να έρθει να με πάρει. Περίπου μισή ώρα στους 46 με τον ήλιο απέναντι μου να καίει. Αν μου συνέβαινε παλιά σίγουρα θα ξεσπούσα σε κλάματα, μόνο και μόνο από την αναστάτωση και τα νεύρα μου. Θα σκεφτόμουν αρνητικά, μα γιατί συνέβη πάλι σε μένα αυτό, θα αναστατωνόμουν, θα απελπιζόμουν, θα με έπιανε ταχυπαλμία και ότι άλλο φανταστείς. Όχι σήμερα και όχι σε μένα τη Μαρίνα που είμαι σήμερα. Καταρχάς ένιωσα για πολύ λίγο την ενόχληση από το ξεβόλεμα του σταμάτα στην άκρη του δρόμου και περίμενε να έρθει η πλατφόρμα. Μετά όμως, είδα το προσωρινό ξεβόλεμα με άλλη οπτική. Ο μηχανικός μου ξέρει καλύτερα και πιθανόν με αυτό που μου είπε να απέτρεψε

μια πιθανή καταστροφή, όπως το να καταστρέψω εντελώς την μηχανή του αυτοκινήτου ή ακόμα χειρότερα να μου έσβηνε ξανά η μηχανή, αυτή τη φορά ενώ έτρεχα πάνω στον αυτοκινητόδρομο απενεργοποιούνταν τα φρένα και να έχανα τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Το ξεβόλεμα ήταν εκείνο που με έσωσε. Έλιωσα από τη ζέστη αλλά ήταν το λιγότερο που μπορούσα να πάθω. Απλά σηκώθηκα από τη θέση του οδηγού και πήγα και έκατσα στο πίσω κάθισμα που είχε σκιά.

Σε μισή ώρα ήρθε o Bmf με το νερό και λίγο πιο μετά ήρθε και η πλατφόρμα και φόρτωσε τον ασθενή. Ο bfm με πήρε στο σπίτι και έστειλα μηνυμα σε μια φίλη να περάσει να με πάρει το πρωί στη δουλειά. Κοιμήθηκα καλά. Κανένα άγχος. Απλά περίμενα να ξημερώσει η μέρα. Έβαλα το ξυπνητήρι να χτυπήσει πιο νωρίς για να προλάβω να κάνω τις ασκήσεις μου και τον διαλογισμό πριν έρθουν να με πάρουν στη δουλειά. Η υπέρβαση που έπρεπε να κάνω είναι να παραμείνω στο πρόγραμμα μου και να μην χρησιμοποιήσω την αναποδιά που μου συνέβη ως δικαιολογία για να μπω σε φάση αυτολύπησης και να μου δώσω απαλλαγή από το πρόγραμμα που έβαλα. Όχι !!!

ξύπνησα κανονικά, έκανα το διαλογισμό μου, έκανα τις ασκήσεις μου, και ήρθαν να με πάρουν στη δουλειά. Πριν φτάσω στο γραφείο, κάποιος μου είπε “να σκέφτεσαι το worst case senario” ότι θα χρειαστείς να αλλάξεις αυτοκίνητο. Άκουσα τις λέξεις, επέλεξα να μην απαντήσω πρώτον, γιατί ήταν μάχη χαμένη, απλά άφησα το να περάσει, να μπει από το ένα αυτί και να βγει από το άλλο, χωρίς να με επηρεάσει. Πήγα γραφείο. Για λίγα λεπτά σαν δηλητηριο οι λέξεις γέννησαν άλλες σκέψεις στο μυαλό μου, λες να χρειαστώ άλλο αυτοκίνητο και πού θα βρω τα λεφτά και θα πρέπει να κάνω άλλο δάνειο και είχα πεί ότι δεν θα κάνω άλλο δάνειο, και η τράπεζα δεν θα μου κάνει δάνειο και η μια σκέψη ενωνόταν με την άλλο, πλάνο Α και πλάνο Β μέχρι που είπα “σταμάτα”

Δεν θα κάνω τίποτα και δεν θα σκεφτώ τίποτα μέχρι να με πάρει τηλέφωνο ο μηχανικός να μου πει τι έγινε. Τελεία. Και δεν θα σκεφτώ το worst case senario. Θα σκεφτώ το best case senario. Θα το σκεφτώ και θα το κάνω πραγματικότητα.

Πήρα το ημερολόγιο μου. Βρήκα μια σελίδα άδεια και έγραψα την προσευχή μου. Την έγραψα και δεν την είπα απλά γιατί τα προφορικά φεύγουν αλλά τα γραπτά μένουν και τις λίγες φορές που ζητώ κάτι από τον Θεό γιατί δεν θέλω να τον ενοχλώ πάρα μόνο για σημαντικά, του στέλνω γράμμα. Του εγραψα Θεέ μου βοήθα με να μην έπαθε πολλή ζημιά το αυτοκίνητο και να μην χρειαστώ πολλά λεφτά για να το επιδιορθώσω γιατί δεν μπορώ να αντεπεξέλθω σε αυτό. Αμήν

Ημουν ήρεμη, δούλεψα κανονικά, έφαγα το πρόγευμα μου και τα σύκα μου και κάποια στιγμή το μεσημέρι μίλησα με τον μηχανικό που μου είπε ότι δεν φαινόταν να έπαθε κάποια σημαντική ζημιά το αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο μου το παρέλαβα Σαββατο μεσημέρι πλήρωσα 190 ευρώ για το καθάρισμα του ραδιατέρ του και αλλαγή πόμπας του νερού, γίναμε και εξπέρ στην μηχανική αυτοκινήτων και πραγματοποιήθηκε το best case senario αυτό που είχα σκεφτεί και αυτό για το οποίο είχα προσευχηθεί. Και ναι το αυτοκινητάκι μου έχει γεράσει και ναι κάποια στιγμή πρέπει να το αλλάξω αλλά δεν ήταν τώρα η στιγμή. Είμαι ευγνώμων που είμαι καλά και ευχαριστώ τον Θεό που πέρασε και αυτό όσο πιο ανώδυνα γινόταν.

Το μάθημα ήταν ότι μπόρεσα και πέρασα τη δοκιμασία με πίστη και υπομονή. Δεν έκλαψα δεν απελπίστηκα δεν με έπιασε άγχος, είχα την βοήθεια που χρειαζόμουν, είχα τους ανθρώπους που με βοήθησαν με τις μεταφορές μου δύο μέρες, είχα τον είχα την σοφία να μην προτρέχω να βρίσκω λύσεις πριν ξέρω ποιο ήταν ακριβώς το πρόβλημα, είχα την ωριμότητα να συνεχίσω το πρόγραμμα μου, να εκτελέσω την εργασία μου και να κάνω τις δουλειές μου μέχρι να επιλυθεί όλο αυτό και να αποφύγω την δείνη του μυαλού μου που θα μπορούσε να με ρίξει σε παλιά μοτίβα σκέψης. Επίσης το άλλο μάθημα ήταν ότι, όταν ανάβει κόκκινη λάμπα σταματάμε επιτόπου, όπου και αν βρισκόμαστε, σβήνουμε τη μηχανή και παίρνουμε τηλέφωνο τον δικό μας μηχανικό και ζητάμε συμβουλή.  Και αν θέλεις να το συγκρίνουμε και με τη ζωή, είναι κάποιες δυνάμεις που θα μας ξεβολέψουν, από το δρόμο που με τόση άνεση τραβάμε, θα μας ξεβολέψουν και θα μας ακινητοποιήσουν για λίγο, απλά και μόνο για να μας γλυτώσουν από μια μεγάλη καταστροφή. Απλά τις κόκκινες λάμπες δεν τις βλέπουμε και νευριάζουμε με την καθυστέρηση ή με την παράκαμψη αλλά....περνάει ο καιρός, και λέμε την απόρριψη ευλογία και την παράκαμψη σωτηρία.  Θυμάμαι τα λόγια της γιαγιάς μου της Ελένης. Ο Θεός κλείνει πόρτα και ανοίγει καμαρόπορτα.Θυμάμαι κάθε φορά που κλεινει μια πόρτα στα μούτρα μου ! ότι κάπου πιο κάτω θα ανοίξει μια καμαρόπορτα.

Τέλος καλά όλα καλά

μείνετε συντονισμένοι γιατί στο επόμενο επεισόδιο θα σας διηγηθώ την περιπέτεια της Παρασκευής  και το πώς ξεκίνησε η βραδιά με ένα πολύ σημαντικό σεμινάριο πνευματικότητας και καταλήξαμε με την υποφαινόμενη στη θέση του συνοδηγού με το δεξί παπούτσι στο πόδι και το αριστερό παπούτσι έξω από το παράθυρο να το κρατώ από το κολανάκι και να κρέμμεται στο χέρι μου από τα φώτα του ταχυδρομείου μέχρι και τα Λιβάδια. Χμ why ???  θα σας πω μόνο αυτό this was not the best case senario 

11/111 * αγάπη εις εαυτόν * η πανσέληνος στον Ιχθύ

 3 Σεπτέμβρη 2020

 Το είχα αποφασισμένο ότι την νύχτα της πανσέληνου θα πάω για νυχτερινό κολύμπι.  Η χθεσινή μέρα 2 του Σεμπτέμβρη ήταν σημαντική μέρα για μένα, ήταν ένα συμβολικό ημερολογιακό κλείσιμο.   Ήθελα να τιμήσω τη μέρα, με έναν συμβολικό τρόπο, έναν αποχαιρετισμό. Και δεν υπάρχει πιο κατάλληλο μέρος για να αποβάλεις από πάνω σου αυτό που σε βαραίνει, να βαφτιστείς και να εξαγνιστείς από κάθε αρνητικό, από το θαλασσινό νερό.

 Η κόρη μου δεν ήθελε να έρθει.  Οδήγησα λοιπόν μόνη μου στο γνωστό αγαπημένο μου σημείο, στην αγαπημένη μου παραλία.  Η ώρα πλησίαζε 8 το βράδυ. Σκοτείνιασε.  Στο δρόμο ενώ οδηγούσα έψαχνα το φεγγάρι αλλά δεν φαινόταν πουθενά στον ουρανό. 

 Όταν έφθασα στην παραλία, μου έκανε εντύπωση πόσος κόσμος βρισκόταν ήδη εκεί.  Άλλοι με παρέες, άλλοι μόνοι τους, άλλοι μέσα στη θάλασσα και άλλοι έξω να κάθονται.  Είχε όμως κάτι παράξενο, διαφορετικό αυτή η νύχτα. Δεν έψηνε κανένας σούβλες, ούτε υπήρχαν φώτα αναμμένα εκείνα που θυμίζουν πανηγύρι.  Κανένας δεν άναψε μεγάφωνα, ούτε δάδες ούτε τίποτε. Όλοι κάθονταν στο σκοτάδι και μιλούσαν χαμηλόφωνα λες και είχαν όλοι προσυμφωνήσει να αφεθούν στην μαγεία της πανσελήνου και να μην μπασταρδέψουν με περιττά φώτα και ήχους την ρομαντική ατμόσφαιρα.

 Τοποθέτησα την τσάντα μου κοντά στη θάλασσα και έμεινα με το μαγιό. Άρχισα να προχωρώ προς το νερό. Είδα το φεγγάρι. Στα αριστερά, χαμηλά στον ουρανό, σχεδόν άγγιζε το κύμα στον ορίζοντα, ολοστρόγγυλο, βαθύ πορτοκαλί, άφηνε μια αστραφτερή λωρίδα που έφθανε στην ακτή.  Δεν ξέρω πόση ώρα έκανα μέσα στο νερό, την περισσότερη ώρα την έκανα ξαπλωμένη στην επιφάνεια με τα χέρια απλωμένα ανοιχτά, να κοιτάζω το ουράνιο στερέωμα.  Σκέφτηκα ότι μπορεί αιώνες πριν, κάποιος Αιγύπτιος, κάποιος , όποιος να ήταν ξαπλωμένος , σαν εμένα, ένα βράδυ με πανσέληνο και να κοίταζε τους αστερισμούς στον ουρανό, αδειάζοντας το κεφάλι του από κάθε άλλη σκέψη.

 Ένα μήνα περίπου πριν, ήρθαμε και πάλι εδώ, με την μεγάλη μου κόρη και απολαμβάναμε την θάλασσα, πάλι στο απόλυτο σκοτάδι, εγώ ήμουν ξαπλωμένη στις πέτρες και εκείνη έπαιζε τα ρεμπέτικα της στο μπαγλαμαδάκι. Απόψε η μια μου κόρη είναι Αθήνα, η άλλη κόρη μου είναι στη φίλη της και είμαι μόνη μου. Το “μονη” μου όμως δε με φοβίζει, δε με απειλεί. Απολαμβάνω την πανσέληνο μόνη μου,  είμαι στη θάλασσα και κολυμπώ στο απόλυτο σκοτάδι χωρίς να φοβάμαι καθόλου, ακούω τις παρέες λίγα μέτρα δεξιά μου και αριστερά μου και βουτώ το κεφάλι για να σβήσουν εντελώς οι ήχοι. Ακούγεται μόνο ο ήχος από το κύμα που χαϊδεύει τα χαλίκια έξω στην ακτή.  Είμαι παραδομένη στην εμπειρία. Αναπνέω βαθιά και αφήνω τον αέρα να εξέλθει αργά από τα πνευμόνια μου. Διαλογίζομαι.

 Καταλαβαίνω ότι τον πρώτο μου διαλογισμό μου τον δίδαξε ο πατέρας μου, όταν παιδί ακόμα με δίδαξε να επιπλέω με αυτόν τον τρόπο ξαπλωμένη πάνω στην επιφάνεια του νερού.  Εκείνος άπλωνε και τα δύο του χέρια, εγώ άπλωνα το σώμα μου πάνω του, μου έλεγε χαλάρωσε εντελώς, χαλάρωνα, ανάπνεα βαθιά, και ο πατέρας μου, χωρίς να το καταλάβω έφευγε τα χέρια μου και εγώ στηριζόμουν μόνο από τον αέρα που είχα μέσα μου.  Τον αέρα που έπρεπε να ρυθμίζω επακριβώς για να αιωρούμαι, όπως ένα αλεξίπτωτο.

 Κάπως έτσι και ο Θεός μας κρατά με τα αόρατα χέρια του. Εμείς απλά το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να χαλαρώσουμε εντελώς χωρίς καμία αντίσταση και να αναπνέουμε, με πλήρη συνείδηση της κάθε ανάσας που παίρνουμε

Στο νερό νιώθω ανάλαφρη και μου κακοφαίνεται λίγο όταν πρέπει να πατήσω τα πόδια μου ξανά στα βότσαλα για να βγω έξω από τη θάλασσα. Επιστρέφει όλο το βάρος πίσω και θέλει επιπλέον κόπο να πατάς πάνω στη γη. Ίσως έτσι να νιώθει και η ψυχή μας όταν έρθει η ώρα της να μπει και να εγκλωβιστεί σε ένα σώμα. Ίσως γι αυτό να νιώθουμε ανάλαφροι όταν επιπλέουμε στο κύμα, να μας θυμίζει κάτι από την προηγούμενη μας ύπαρξη, πριν πάρουμε μορφή. Η μνήμη, το ασυνείδητο, ξέρει, κάτι μας θυμίζει κάτι, τουλάχιστον σε μένα, υπάρχει το εκεί, το αβαρές, η αιωνιότητα και υπάρχει το έξω,  το εδώ, το ασήκωτο, η επιστροφή ! 

Πρέπει να βγω, πρέπει να επιστρέψω στο σπίτι. Διασχίζω το χωριό.  Όλα είναι στη θέση τους.  Γυρίζω το κεφάλι προς το σπίτι. Τα φώτα είναι αναμμένα στην αυλή, ένα μικρό στρογγυλό τραπεζάκι κάτω από τα δέντρα και τρεις φιγούρες κάθονται γύρω από το τραπέζι. Βλέπω ένα λευκό φανελάκι. Χαμογελώ. Σαν σκηνή από κινηματογραφική ταινία ο κάθε ένας παίζει το ρόλο του και εγώ κοιτάζω την ταινία, από μακριά, αποστασιοποιημένη από συναισθήματα, νιώθω και κατα-νοώ, σέβομαι και θαυμάζω την υπέρβαση τον κόπο και αγώνα κάθε ενός από τους ανθρώπους που γνώριζα και αγαπώ.  Τις μικρές και μεγάλες υπερβάσεις, τα μικρές και μεγάλες πληγές, τα μικρά και μεγάλα τους θέλω και μπορώ. για να συν-αισθανθώ πρέπει να γίνω εσύ, πρέπει να γίνω εκείνος και όσο μπορώ, να δω με τα δικά σου μάτια.  

Κάποτε κάνουμε μέρες να βρεθούμε με τους ανθρώπους μας, κάποτε μήνες, κάποτε χρόνια. όταν τους βλέπουμε όμως από μακριά χαμογελάμε, και ανασαίνουμε με ανακούφιση που ξέρουμε ότι είναι καλά.  Δεν έχει καμιά σημασία γιατί δεν είναι πια στη ζωή μας, είτε γιατί το επιλέξαμε εμείς είτε εκείνοι είτε προέκυψε σαν μια φυσική ροή της ζωής. Όταν τους χρειαστούμε θα τους δούμε, είτε σαν μορφή, είτε σαν όνειρο, είτε σαν ανάμνηση και όσο υπάρχει η όμορφη ανάμνηση ζωντανή εκείνοι είναι εκεί. 

όταν αδειάζεις από όλα όσα σε βαραίνουν, αφήνεις χώρο για τα όμορφα που θα σου φέρει η ζωή 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

9/111 αγάπη εις εαυτόν * 1η Σεπτεμβρίου «healing»

 Ιη του μηνός, 1η μέρα του Φθινοπώρου

Αγαπώ το φθινόπωρο !! εντάξει μπορεί να αργεί να φθινοπωριάσει από θέμα θερμοκρασίας και οι ζέστες να συνεχίζονται όμως ημερολογιακά είμαστε εδώ. 

Αγαπώ το φθινόπωρο, αγαπώ τα φύλλα που θα γίνουν κίτρινα και καφέ, αγαπώ το φως που θα αλλάξει και θα χαμηλώσει. Το καλοκαίρι το έντονο φως μου καίει τα μάτια,  ο  ήλιος μου καίει το δέρμα και υπάρχει εκείνη η επιβολή της ζέστης που σε διαπερνά. Μπαίνεις από το ένα δωμάτιο με κλιματιστικό στο άλλο δωμάτιο με κλιματιστικό προσπαθείς να αναπνέεις, αλλά αναπνέεις τον πλαστό παγωμένο αέρα που παράγει μια μηχανή.  Δροσίζεσαι αλλά δεν είσαι στο φυσικό σου περιβάλλον.

Καλά κοιμάμαι όταν φύγει η ζέστη, φεύγει η υγρασία, δεν χρειάζομαι πια  το κλιματιστικό, δεν κάνει ούτε πολλή ζέστη ούτε πολύ κρύο και κοιμάμαι με τα παράθυρα ανοιχτά με το αεράκι να με δροσίζει. Κοιμάμαι και ο εγκέφαλος μου οξυγονώνεται με τον καθαρό αέρα. Ξυπνώ και είμαι ξεκούραστη και όχι πιασμένη από τις πολλές ώρες που με χτυπούσε το κλιματιστικό.  Το φθινόπωρο είναι εκείνο που θα μας επαναφέρει στην φυσική μας κατάσταση, στην κατάλληλη θερμοκρασία.

Τούτο το πλάσμα που ονομάζεται εγώ εισέρχεται σε μια σκοτεινή σπηλιά. Εκεί μέσα υπάρχει απόλυτο σκοτάδι, απόλυτη σιωπή και απόλυτη δροσιά.  Το μόνο που ακούγεται είναι η αναπνοή μου, οι χτύποι της καρδιάς μου και ένα ρυάκι που κυλά μπροστά από τα πόδια μου, από μια πηγή που αναβλύζει από τα βάθη της σπηλιάς.

Αυτό τον μήνα χρειάζομαι τη σπηλιά μου. Χρειάζομαι να σωπάσουν όλες οι φωνές μέσα μου και να φτάσω στην απόλυτη σιωπή, στο μηδέν.  Χρειάζομαι να συγχωρήσω τον εαυτό μου για όλα όσα έκανα σε άλλους, για όλα όσα έκανα σε μένα. Χρειάζομαι να συγχωρήσω τον εαυτό μου γιατί δεν υπήρξα η τέλεια μάνα, η τέλεια κόρη, η τέλεια σύντροφος. Χρειάζομαι να επαναλάβω στον εαυτό μου ότι κάθε μέρα της ζωής μου που πέρασε έπραξα ότι καλύτερο μπορούσα την στιγμή που το έπραττα, με την κρίση που είχα τότε.  Από τότε η κρίση μου άλλαξε, ωρίμασα, κατανόησα πράγματα που δεν τα κατανοούσα πριν, απεξαρτήθηκα από ανθρώπους και καταστάσεις που δεν με ωφελούσαν πια, ακόμα και από την ίδια μου την ανάγκη να με αγαπούν και να με χρειάζονται. 

Συγχωρώ τους γονείς μου γιατί όσα λάθη έκαναν απέναντι μου ήταν απόρροια της δικής τους κρίσης, της δικής τους διαπαιδαγώγησης και μέρος των δικών τους μαθημάτων. Εγώ ήμουν μια απλή αποσκευή που με κόπο με ανέβαζαν την ώρα που ανέβαιναν τον δικό τους Γολγοθά.

Συγχωρώ τον εγκέφαλο μου που σαν σπασμένη κινηματογραφική μηχανή παίζει στο ξύπνιο μου ή στα όνειρα μου σκηνές από την προηγούμενη μου ζωή. Δεν μπορώ να τις διαγράψω, μπορώ να τις αφήσω να ξεθωριάσουν, μπορώ να αισθάνομαι ευγνώμων ότι έχουν παρέλθει και ότι στο παρόν μου τίποτα δεν με απειλεί.  Υπήρξε η περίοδος των δακρύων που γίνονταν βάλτος, του δεν ξέρω τι θα κάνω και πώς θα βγω από εδώ μέσα, της απελπισίας. Με συγχωρώ ! υπήρχε η κατάλληλη ώρα για κάθε τι που συνέβη, όταν συνέβη, και καλώς. Υπάρχουν ακόμα δάκρυα αλλά είναι τα δάκρυα του αδειάσματος, του εξαγνισμού.  Δάκρυα που δεν εμπεριέχουν κανένα θυμό, μόνο δέος, μόνο αγάπη και οδηγούν στην αποφόρτιση και στην λύτρωση. 

Στη σπηλιά μου αφήνω τον εαυτό μου να θεραπευτεί. Αυτόν τον μήνα θέλω τη σιωπή μου  ή έστω μια απαλή φωνή που να μου ψιθυρίζει λόγια αγάπης και να με αγκαλιάζει τρυφερά. 

Ότι πράξω θα είναι μετρημένο και περιορισμένοι.  Οι άνθρωποι που θα συναντήσω λίγοι και πολύ επιλεκτικοί, τα μέρη που θα πάω λίγα,  και οι δραστηριότητες στοχευμένες. Στόχοι η ηρεμία, η γαλήνη, η περισυλλογή, η αποτοξίνωση σώματος και μυαλού, η καθαρότητα, η εξυγίανση.  

Αποχαιρετώ τον παλιό μου εαυτό και προετοιμάζομαι να συναντήσω τον πραγματικό μου εαυτό, αυτόν που ξέχασα, αυτόν που έθαψα, αυτόν που κατακρεμάτισα. Με ανασυγκροτώ και με ανοικοδομώ κύτταρο κύτταρο και νευρώνα. Με αναγεννώ !! 

Στους αρχαίους Ρωμαίους και Βυζαντινούς αυτή ήταν η πρώτη μέρα του χρόνου. Γι αυτό και σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδας η 31^η του Αυγούστου ονομάζεται κλειδοχρονιά (επειδή κλειδώνει – τελειώνει ο προηγούμενος χρόνος ) και η 1^η Σεπτέμβρη αρχιχρονιά.

Ο Σεπτέμβρης ήταν ο έβδομος μήνας γι αυτό και (Sept στα ελληνικά αφαιρέθηκε το Σ και προφέρεται Εφτά ) ένας μυστικιστικός και ιερός αριθμός , κατάλληλος για νέα ξεκινήματα.

 Καλό μας νέο μήνα λοιπόν και καλή μας νέα χρονιά

 https://www.newsbomb.gr/bomber/prionokordela/story/684069/o-arithmos-7-giati-einai-ieros-kai-symvolikos

https://eptakleidia.wordpress.com/2010/08/08/iero7/

 

 

 

 

 1η Σεπτεμβρίου

αρχή φθινοπώρου

τη νύχτα της παρουσίασης του βιβλίου ενός φίλου , κατά τη διάρκεια της συζήτησης κάποιος ρώτησε κάτι σχετικά με τους ανθρώπους και την αλλαγή τους και το πώς αποφασίζει κάποιος πότε θα αλλάξει. 

Και μου ήρθε τότε, η συνειδητοποίηση ότι ο άνθρωπος δεν αποφασίζει ούτε προκαθορίζει την αλλαγή του, η αλλαγή απλά του συμβαίνει και ο άνθρωπος απλά το συνειδητοποιεί μετά που θα έχει συμβεί.

Έτσι, ξυπνάς μια καλή μέρα και σου φαίνονται διαφορετικοί οι άνθρωποι, διαφορετικά τα χρώματα και τα τοπία, άνθρωποι που σου έλεγαν κάτι δεν σου λένε πια τίποτα, συμπεριφορες που τις καταπινες πια δεν μπορείς να τις αντέξεις, και κάποιον που τον έβλεπες σαν ένα μικρό Θεό, τώρα έχει κατέβει από τον Όλυμπο και κάνει παρέα με τους υπόλοιπους θνητούς.

Αλλάζεις  και η αλλαγή είναι συνεχής και μη αντιληπτή, και έτσι ακριβώς όπως πεθαίνουν κάθε δευτερόλεπτο τα κύτταρα μας και αναγεννιούνται και την ίδια στιγμή εμείς το ίδιο σώμα βλέπουμε συνεχώς, έτσι πεθαίνουν και αναγεννιουνται μέσα μας τα πάντα και αλλάζει η οπτική μας,

η αλλαγή δεν είναι τίποτα από την συνεχή ροή

κι αν σου έχει τύχει καμιά μέρα και δεις κάποιον στον καθρέφτη και δε σου μοιάζει πολύ καλωσόρισε τον καινούριο σου εαυτό και εναγκάλισε την αλλαγή

πονάει η αλλαγή, αλλά είναι πρώτον αναπόφευκτη και δεύτερον απαραίτητη
δεν την δέχονται όμως όλοι οι άνθρωποι
και δυστυχούν γιατί αρχίζουν κάποια στιγμή και αναγνωρίζουν μέσα τους αυτό για το οποίο έχουν γεννηθεί, την ίδια στιγμή γιγάντια δεσμά τους κρατάνε πίσω και έτσι δεν μπορούν να το τιμήσουν, να το στηρίξουν, να το αξιοποιήσουν, στερούνται τον σκοπό της ζωής τους , καταπιέζουν και σκοτώνουν τον εαυτό τους, του κόβουν ύψος και βάθος για να σμικρυνθούν, να έρθουν στα μέτρα των άλλων, για να μην τους απογοητεύσουν, να μην τους χάσουν γιατί πάνω από όλα τρομάζει η μοναξιά.

Και αν κάποια μέρα αποφασίσεις να είσαι ο εαυτός σου αλλά αυτό σε αφήνει με όλο και πιο λίγους, το σκέφτηκες καμιά φορά αυτό;

αν το να είσαι σε πολυκοσμία και πλήθη σε κάνει να νιώθεις καραγκιόζης και ψεύτης και ξεπουλημένος, τότε μόνος;

αν το να είσαι με ένα σύντροφο όταν δεν νιώθεις 100% ότι θέλεις να είσαι μαζί του σε κάνει να νιώθεις μια πόρνη αρσενική ή θηλυκή, τότε μόνος;

αν το να είσαι με ανθρώπους που δεν εκτιμάς και δεν αγαπάς και δεν θαυμάζεις και δεν θεωρείς πολύτιμους συνοδοιπόρους που από εκείνους έχεις να πάρεις σπουδαία μαθήματα ζωής και σε εκείνους θέλεις να δώσεις ότι καλύτερο και πιο όμορφο έχεις είναι αναγκαίο, και οι άλλοι δεν σε αφορούν, τότε μόνος ;

μόνος ή με ένα ή δύο ή τρεις, όσους αξίζουν να είναι και να μείνουν

οι υπόλοιποι πιάνουν χώρο και χρόνο από έναν βίο που είναι βραχύς και οι ώρες πολύτιμες

Κάποια στιγμή στη ζωή σου θα ξυπνήσεις και θα εννοήσεις ότι η αλλαγή είναι μια εγκυμοσύνη που συμβαίνει μέσα σου και αυτόν τον νέο εαυτό θα επιλέξεις αν θα τον γεννήσεις με οδύνη όπως είναι η κάθε γέννα, ή αν θα τον αποβάλεις πρόωρα και νεκρό και απλά θα φαντάζεσαι κάποτε, χρόνια μετά για το πώς θα έμοιαζες..αν γεννιόσουν εσύ.. έτσι όπως ακριβώς θα έπρεπε να είσαι εσύ..

Καλό μήνα και όταν είσαι έτοιμος και αποφασίσεις να δεις ποιος είσαι κράτα γερά