Το παγωτό

 Θα πάω και πάλι στο ντιβάνι, επιβάλλεται μια επίσκεψη, μια εφ όλης της ύλης συζήτηση.

Αυτή τη φορά μου ήταν  δύσκολο να βρω τα αίτια και τις επεξηγήσεις μέσω της εκλογίκευσης. 

Ο πόνος ήταν έντονος και το αίσθημα της αδικίας εντονότερο.

-          Καλησπέρα

-          Καλώς την

-          Τι σε απασχολεί σήμερα;

-          Ο  έλεγχος

-          Ξεκίνα.

-          Ο άνθρωπος είναι πιο ανοιχτός στο να δεχτεί ένα τέλος όταν συνειδητοποιεί ότι έχει κλείσει ο κύκλος, έχουν γίνει όλα όσα έπρεπε να γίνουν, εξαντλήθηκαν όλες οι προσπάθειες και απλά πρέπει να προχωρήσει.   Και εγώ είμαι ένας άνθρωπος που πάντα και πάνω από όλα ήθελα να έχω την αίσθηση του ελέγχου ακόμα και στο πώς και πότε θα τελείωνε κάτι. Όχι όμως αυτή τη φορά. Αυτή τη φορά αποφάσισε κάποιος άλλος για μένα.

-          Πώς νιώθεις όταν σου επιβάλλουν κάτι. Όταν κάποιος άλλος αποφασίζει για σένα;

-          Καταρχάς αντίδραση.  Ζητάω εξηγήσεις ! Πώς τολμάς να το κάνεις αυτό σε μένα;

-          Απευθυνόμενος;

-          Σε εκείνον που αποφάσισε και για τους δυο μας, χωρίς εμένα. Σε εκείνον, στη ζωή, στον Θεό στο σύμπαν και σε όποιον εκεί έξω παίζει ζάρια με τις ζωές μας.

-          Τι άλλο ένιωσες;

-          Θυμό !

-          Γιατί;

-          Γιατί ; Σκέψου ένα παιδάκι να κάθεται σε ένα παγκάκι, σε ένα πάρκο, μια ηλιόλουστη μέρα, ότι πολλή ζέστη κάνει, ούτε κρύο, είναι απλά μια όμορφη μέρα και κρατάει  ένα παγωτό. Θυμάσαι πώς ένιωθες όταν ήσουν παιδάκι και κρατούσες το παγωτό;

-          Πώς είναι το παγωτό;

-          Είναι χωνάκι αλλά τυλιγμένο με χαρτί. Και εσύ ξετυλίγεις προσεχτικά το περιτύλιγμα, πολύ προσεχτικά για να μην χαλάσει το σχήμα το παγωτού. Τα σάλια σου τρέχουν πριν το γευτείς καν. Γλύφεις τα κομματάκια σοκολάτας πάνω στο χαρτί, σηκώνεσαι και πετάς το χαρτί στο καλάθι, αφού το διπλώσεις προσεχτικά.

-          Πολύ οικολογικά συνειδητοποιημένο είναι αυτό το παιδάκι

-          το θέμα είναι το χαρτί να βρίσκεται στον κάλαθο του πάρκου, και όχι κάπου που θα κινδυνεύει να το πάρει ο αέρας, γιατί το παιδάκι θέλει να απολαύσει το παγωτό με την ησυχία του.

-          Κατανοητό.

-          Ρίχνει το περιτύλιγμα στο καλάθι λοιπόν και κάθεται με το παγωτό στο χέρι και αρχίζει να γεύεται το παγωτό. Είναι η πιο υπέροχη γεύση που μπορείς να φανταστείς. Κλείνει τα μάτια και απολαμβάνει. Και μετά, το παγωτό του πέφτει από το χέρι και σε κλάσματα δευτερολέπτων το παγωτό βρίσκεται στο χώμα. Είδες ποτέ πώς οργίζεται ένα παιδάκι όταν του πέφτει το παγωτό στο χώμα;

-          Ναι. Είναι απίστευτο το πόσο θυμό μπορεί να κρύβει μέσα του ένα μικρό πλασματάκι.

-          Και το πείσμα. Ο θυμός και το πείσμα. Γιατί το παιδάκι ζει για το τώρα. Και τώρα είχε προετοιμαστεί, μέσα στο μικρό του μυαλουδάκι είχε μετρήσει πόσες φορές περίπου θα γλύψει το παγωτό μέχρι να φτάσει στο σημείο που ξεκινά το χωνάκι, πόσες δαγκωματιές θα χρειαστεί το χωνάκι μέχρι να φτάσει στο καλύτερο μέρος της διαδικασίας, στην ακρούλα στο χωνάκι που έχει  την σκληρή σοκολάτα.

-          Άσχετο αν στεκόταν πάνω από το ψυγείο στο περίπτερο δέκα λεπτά μέχρι να διαλέξει.

-          Άσχετο. Τώρα είχε διαλέξει και είχε προετοιμαστεί και ήθελε να φάει το παγωτό του.  Αναγνωρίζεις τον θυμό;

-          Τον αναγνωρίζω. Το παιδάκι είναι θυμωμένο με τον εαυτό του, που του έπεσε το παγωτό.

-          Ναι φυσικά. Με το παγωτό λίγο δύσκολο να θυμώσεις. Με τον εαυτό του είναι θυμωμένο, έχεις δίκαιο, με τα μικρά δαχτυλάκια, που ήταν ανίκανα να κρατήσουν ένα παγωτό για όση ώρα χρειαζόταν για να φαγωθεί.

-          Μιλάς για το ανικανοποίητο, το απωθημένο;

-          Όχι ! Το απωθημένο είναι κάτι που δεν δοκίμασες ποτέ, κάτι που φαντάζεσαι το πώς θα ήταν.  Το απωθημένο δεν παράγει θυμό, παράγει κάτι άλλο, μια θλίψη ίσως, μια μιζέρια, μια ανάγκη να κρατηθείς από κάτι που δε γεύτηκες, απλά φαντάζεσαι.

-          Τότε

-          Θυμός παράγεται όταν υπάρχει η βεβαιότητα ότι η συγκεκριμένη πηγή θα σου δώσει ηδονή, μια ηδονή που έχεις ήδη γευτεί, μια γεύση που σου άρεσε, σου άρεσε πολύ, την θέλεις, την αναζητάς, έχεις εθιστεί σε αυτήν, και διακόπτεται αναίτια και βίαια, τη στιγμή που η δική σου πείνα δεν έχει χορτάσει.

-          Μιλάμε ακόμα για παγωτά;

-          Όχι ! απλά σου έδωσα ένα παράδειγμα για να σου εξηγήσω ότι είτε μιλάμε για ένα παιδάκι είτε για έναν ενήλικα οι αντιδράσεις είναι ακριβώς οι ίδιες.

-          Και πότε θυμώνει ένα παιδάκι;

-          Όταν αποφασίζουν άλλοι και εκείνο πρέπει να υπακούσει. Όταν του λένε να πάει για ύπνο ενώ παίζει ακόμα η αγαπημένη του σειρά κινουμένων σχεδίων, όταν του λένε να φάει μπρόκολο όταν εκείνο θέλει σοκολάτα, όταν έρχεται ένα μικρότερο παιδάκι και του παίρνει την αγαπημένη του κούκλα από τα χέρια. Και εκεί βλέπεις τη βασική διαφορά στις ανθρώπινες αντιδράσεις.

-          Δηλαδή

-          Δηλαδή. Δηλαδή. Δηλαδή. Με κούρασες.

-          Αφού εσύ θέλεις συνέχεια να μιλάς με παραδείγματα και ιστορίες.

-          Αφού μόνον έτσι μπορώ να σε κάνω να καταλάβεις

-          Ωραία προχώρα λοιπόν.

-          Κάτσε να το σκεφτώ σωστά. Χάθηκα

-          Μιλούσαμε για την επιβολή

-          Για την επιβολή, ναι. Οι γονείς μας επιβάλλουν το πότε θα κοιμηθούμε, το πότε θα φάμε, το τι θα φάμε, να διαβάσουμε, να βάλουμε τα εμβόλια μας μπλα μπλα μπλα

-          Σωστό

-          Και κάποια από αυτά μας ενοχλούν, κάποια ίσως μας πονούν, σε κάποια αντιδρούμε

-          Σωστό

-          Γιατί εμάς μας νοιάζει σαν παιδάκια μας νοιάζει το εύκολο, το ευχάριστο, το ανώδυνο

-          Έτσι

-          Και όλη μας η παιδική ηλικία είναι μια υποταγή σε κανόνες άλλων, υπακοή, συμβιβασμός

-          Γιατί όμως υποτασσόμαστε, γιατί υπακούμε, γιατί διαπραγματευόμαστε; Το σκέφτηκες ποτέ;

-          Ναι, επειδή ξέρουμε το συμφέρον μας από πολύ νωρίς. Ξέρουμε ότι εκείνοι θα μας ταΐσουν, θα μας ποτίσουν, εξαρτάται η ζωή μας από εκείνους και αναγκαστικά γινόμαστε μικρά πειθήνια χαριτωμένα και υπάκουα παιδάκια για να εξαγοράσουμε τις υπηρεσίες τους. Ενώ

-          Ενώ στην ουσία είμαστε μικρά εγωιστικά  τερατάκια που θέλουμε να γίνεται το δικό μας. 

-          Πάμε και τρώμε μια ακόμα σοκολάτα κρυφά όταν δεν βλέπουν

-          Ανάβουμε ξανά την τηλεόραση μόλις πάνε για ύπνο.

-          Φεύγουμε κρυφά πηδώντας από το μπαλκόνι μόλις κοιμηθεί η γιαγιά, για να πάμε να παίξουμε με τους φίλους μας

-          Σκαλίζουμε τη μύτη ενώ μας είπαν ότι είναι αηδιαστικό

-          Χαϊδευόμαστε αν και ξέρουμε ότι πρέπει να το κάνουμε όταν δεν βλέπει κανείς.

-          Εκεί το πήρες εδώ το έφερες

-          Σόρρυ, μόνο του πάει. Τελικά πολύ επικριτική είσαι.

-          Μπα καθόλου, απλά έχει το καυστικό και σαρκαστικό χιούμορ του άλτερ έγκο σου

-          Ποια είναι η λέξη κλειδί του έγκο μου λοιπόν;

-          Σεξ

-          Και του άλτερ έγκω μου μάι ντάρλιγκ

-          ΣεΞες μπροστά από καθρέφτη. Τώρα τι κάνεις;

-          Σκέφτομαι την τελευταία φορά που έφαγα παγωτό. Εσύ;

-          Την τελευταία φορά που έκανα σεξ.

-          Και λοιπόν;

-          Ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο σεξ που μπορείς να κάνεις;

-          Για πες

-          Σκέψου μια σχέση μονότονη, συμβατική, όπου έχεις μάθει καλά τον σύντροφο σου. Και όχι μόνο τον έχεις μάθει, με την έννοια του ξέρεις που θα τον αγγίξεις και πώς, αν του αρέσει αυτό και το άλλο, αλλά έχεις την βεβαιότητα στο μυαλό σου ότι με αυτόν τον άνθρωπο βιώνεις κάτι προβλέψιμο, μη αναστρέψιμο, μια ροή ήρεμη, όπως μια διαδρομή όχι σε μια θάλασσα με φουρτούνες, αλλά σε ένα ποταμόπλοιο, που πλέει αργά και σταθερά.

-          Μια χαρά !

-          Μια χαρά δε λέω. Αλλά δεν έχει την υπέρτατη διέγερση και απόλαυση.

-          Τότε πότε; Για πότε μιλάς; Για την πρώτη φορά;

-          Όχι η πρώτη φορά είναι λίγο αμήχανη για να παράξει σπουδαία αποτελέσματα. Είναι μια επίδειξη ικανοτήτων πάνω σε ένα σώμα που δεν γνωρίζεις, που δεν πρόλαβες ακόμα να αγαπήσεις. Όχι όχι, καμία σχέση.

-          Τότε;

-          Την υπέρτατη απόλαυση την νιώθεις όταν γνωρίζεις καλά την γεύση του.  Όταν είσαι εθισμένος στην συγκεκριμένη γεύση.  Σκέψου την τελευταία ερωτική επαφή πριν και μετά από έναν μεγάλο πόλεμο ή πριν και μετά από μια μεγάλη εγκατάλειψη.  Σκέψου κάποιον που αποφασίζει να κόψει το τσιγάρο και ανάβει το τελευταίο του τσιγάρο.  Ξέρει ότι είναι το τελευταίο και τέρμα πάει τελείωσε.

-          Αυτό είναι το πριν.. και το μετά;

-          To μετά. Το σεξ που ακολουθεί το τέλος ή εκείνο που ήσουν πεπεισμένος ότι ήταν το τέλος, είναι ότι πιο ηδονικό μπορεί να σου συμβεί.

-          Να τους συμβεί.

-          Να τους συμβεί.

-          Πάρε μια ανάσα.

-          Έλα να την πάρουμε μαζί.

-          Γιατί ;

-          Γιατί είναι η μεγαλύτερη δοκιμασία. Να χάνεις εκείνο που θέλεις, ενώσω το θέλω σου είναι μια φλόγα που καίει μέσα σου, σαν μια θανατική καταδίκη που σου επιβάλλεται, μια καταδικαστική απόφαση χωρίς δικαίωμα άσκησης έφεσης. Το μεγαλύτερο χαστούκι που μπορεί να σου δώσει η ζωή. Και μετά, ενώ κάθεσαι στο κελί σου και απλά μετράς της μέρες σου, έρχεται η χάρη. Μια δεύτερη ευκαιρία.

-          Λίγο σκληρό παράδειγμα χρησιμοποίησες αλλά εντάξει καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις.

-          Αυτό που θέλω να πω είναι ότι κανέναν δεν αγαπάς ολοκληρωτικά αν δεν τον χάσεις πρώτα και κυρίως τον εαυτό σου. Πρέπει να τον χάσεις για να τον βρεις, πρέπει να τον απολέσεις για να δεις πόσο χώρο καταλάμβανε μέσα σου. Πρέπει να τον χάσεις ολοκληρωτικά και τελεσίδικα πριν νιώσεις το μεγαλείο της παρουσίας του.  Και αυτό το χάσιμο του εαυτού σου, γιατί ο άλλος δεν είναι τίποτε περισσότερο από το καθρέφτισμα του εαυτού σου, αυτό το χάσμα, το κενό και η ψυχική απώλεια,  κάνουν την ερωτική συνεύρεση να είναι πάνω και πέρα από ένα σωματικό ξέσπασμα.  Είναι η αγωνία, η αναγνώριση, η παραδοχή, η ταπείνωση, το συγγνώμη, η ανάγκη μου να ενωθώ και πάλι με το οικείο μου, με το σώμα σου αλλά στην ουσία με τον εαυτό μου, γιατί όσο έλειπες εσύ, εμένα δεν άντεχα και με μένα ήμουν θυμωμένος.

-          Έλα να πάμε πίσω στην αρχή. Είπες ότι ο πόνος ήταν έντονος. Το ξέρεις ότι και ο πόνος είναι ένα είδος πρωτόγονης ηδονής. Το ότι είσαι σε θέση να νιώσεις τον πόνο είναι ένα σημάδι ότι είσαι ζωντανός. Νιώθεις ακόμα πόνο;

-          Όχι συνεχώς. Είναι σαν τροχός που γυρίζει, σαν τη ρουλέτα, και είναι ο θυμός, δίπλα ο πόνος, δίπλα η θλίψη, δίπλα η διέγερση, δίπλα η δύναμη, δίπλα η ελπίδα και μια μπίλια που πετάγεται από το ένα συναίσθημα στο άλλο.

-          Επίσης είπες ότι αυτή τη φορά ήταν δύσκολο να βρεις τις απαντήσεις μέσα από την εκλογίκευση . 

-          Ναι !

-          Θυμάσαι ότι είπαμε και παλαιότερα ότι δεν χρειάζεται να εκλογικεύονται τα πάντα ή να υπάρχουν απαντήσεις για τα πάντα.

-          Θυμάμαι, αν και θα προτιμούσα να έχω πολλές εναλλακτικές απαντήσεις για τον λόγο που συνέβη κάτι και να επιλέγω αυτήν που με παρηγορεί περισσότερο.

-          Τυπική απάντηση ενός ... control freak.

-          Κοίτα ποιος μιλάει.

-          Λοιπόν.  Θα σταθώ λίγο σε ένα σημείο που ανάφερες πιο πάνω.  Στο χάσιμο.

-          Ναι !

-          Υπάρχει η πιθανότητα κάποιες φορές, συνειδητά ή έστω ασυνείδητα να επιδιώκουμε ή μάλλον διορθώνω, να εκδιώκουμε κάτι ωραίο, να το σκοτώνουμε ή να το εξοντώνουμε ενώ είναι στα φόρτε του;

-          Ναι

-          Γιατί;

-          Γιατί;

-          Για πολλές αφορμές. Αλλά στην ουσία όλοι οι αφορμές καταλήγουν στο ίδιο αίτιο. Είναι καθαρά θέμα ελέγχου.  Οτιδήποτε με βγάζει εκτός ελέγχου, εκτός συναισθηματικής τροχιάς, το εκμηδενίζω, το αποδυναμώνω, αφαιρώντας του την ισχύ που έχει επάνω μου. Και καταλήγουμε στην αρχή. Στα μικρά παιδάκια εντός μας.  Ένα μικρό παιδάκι που βλέπει δέκα άλλα παιδάκια να παίζουν και ξαναμπαίνει πίσω στο σπίτι γιατί όποτε πάει να μπει στην παρέα τους τον διώχνουν.  Και μαθαίνει να μην παίζει με μεγάλες παρέες, να βρίσκει ενδιαφέρον στα βιβλία του και στους υπολογιστές του και να είναι μοναχικό. Και μετά συναντά ένα κορίτσι και εκείνο μοναχικό.  Εκείνη του λέει εντάξει θα παίξουμε, αλλά θα παίζουμε ότι θέλω εγώ, θα βάζω τους κανόνες εγώ και εσύ απλά θα ακολουθείς.

-          Αυτό το αυταρχικό πλάσμα είμαι εγώ;

-          Εσύ ! Αυταρχική και χειριστική. Θα είσαι μεν, με όρους δε. Θα δώσεις μεν, μεν ανταλλάγματα δε. Θα παίξεις μεν, αλλά παίξεις μεν αλλά μόνον αν κερδίζεις δε.

-          Είσαι σκληρή.

-          Απλά δίκαιη. Και σου τα λέω εγώ, γιατί είσαι τόσο αυτάρεσκη και εύθικτη που μόνον από εμένα δέχεσαι να τα ακούσεις. Ακούς;

-          Ακούω.

-          Καταλαβαίνεις ;

-          Καταλαβαίνω.

-          Κοίταξε τα δικά σου θέματα ελέγχου.  Γιατί ήρθες εδώ ; Γιατί πονάς ;

-          Πονώ γιατί

-          Γιατί εσύ ήθελες ακόμα να γευτείς, ήθελες ακόμα να παίξεις, ήθελες ακόμα να ζήσεις, αλλά κάποιος άλλος αποφάσισε αντί εσένα, για εσένα, και σου είπε εγώ φεύγω, δεν παίζω άλλο, κουράστηκα. Και εσύ θύμωσες και θίχτηκες και πληγώθηκες.

-          Ναι !

-          Γιατί ένιωσες και καλά ότι δεν έκλεισε ο κύκλος και εξαντλήθηκαν όλες οι προσπάθειες.  

-          Ναι .

-          Καλά αλλά ποιος σου είπε ρε διάολε ότι ο κύκλος κλείνει όποτε αποφασίζεις εσύ;

-          Καλά ηρέμησε, μην με πάρεις με τις πέτρες.

-          Ξέρεις την συνέχεια στην ιστορία με το παιδάκι που του έπεσε το παγωτό;  Ο μπαμπάς του αμέσως του φέρνει ένα άλλο παγωτό αλλά εκείνο είναι τόσο οργισμένο που του έπεσε το άλλο παγωτό που μόλις ο μπαμπάς του δώσει το επόμενο πάει και το ρίχνει στον κάλαθο. Από πείσμα και μόνο γιατί ήθελε το άλλο παγωτό. Και τότε πεισματώνει και ο μπαμπάς του και το παιδάκι μένει νηστικό.

-           

-           

-           

-           

ο δρόμος των δακρύων

13 Αυγούστου 2020

Πήγα στο βιβλιοπωλείο τις προάλλες ψάχνοντας ένα βιβλίο, ενός από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, του Χόρχε Μπουκάι, με τίτλο “ο δρόμος των δακρύων”  Το ήθελα να το βρω και να το διαβάσω ξανά. Ένα βιβλίο που αναφέρεται στην απώλεια, το πένθος και τα δάκρυα όπως λέει και ο τίτλος . Δεν βρήκα το βιβλίο, ούτε άλλα βιβλία του Μπουκάι. Στο αγαπημένο μου ράφι όμως με τα βιβλία ψυχολογίας, περίμενε ο Γιάλομ, και ο Γιάλομ μου θυμίζει ένα παλιό αγαπημένο φίλο, μια πατρική φιγούρα, που με περιμένει νοερά σε ένα παγκάκι, όπου θα πάω να τον βρω όταν δεν είμαι καλά, θα ακουμπήσω το κεφάλι μου στον ώμο του και θα κλείσω τα μάτια, αφήνοντας τον να με ανακουφίσει με τα σοφά του λόγια.

Η απώλεια είναι ένα γεγονός που προκαλεί στον άνθρωπο ένα οξύ οδυνηρό συναίσθημα. Η περίοδος πένθους που ακολουθεί είναι ο τρόπος που ο άνθρωπος θα διαχειριστεί την απώλεια και το οδυνηρό συναίσθημα. Υπάρχει η είσοδος, ο δρόμος προς την ίαση και η έξοδος. Κάτι σαν μια ασθένεια που σε ρίχνει για λίγο και χρειάζεσαι χρόνο για ίαση, χρόνο για αποθεραπεία, χρόνο για να ανακτήσεις τις δυνάμεις σου, μέχρι την μέρα που θα πεις είμαι καλά.

·         Κρατώ στα χέρια μου το βιβλίο του Γιάλομ “ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΠΙΝΟΖΑ” και ανατρέχω στο google για να μάθω ποιος είναι αυτός ο Σπινόζα και γιατί ο Γιάλομ του αφιερώνει ένα μυθιστόρημα 506 σελίδων .  Ξέρω γιατί το πήρα και ξέρω σε τι θα εξυπηρετήσει και ξέρω ότι το σωστό βιβλίο έρχεται τη σωστή στιγμή όπως έρχεται ο σωστός δάσκαλος όταν ο μαθητής είναι έτοιμος.  Πριν ακόμα ξεκινήσω το διάβασμα ψάχνω για τα αποφθέγματα του Σπινόζα Επιλέγω αυτό :

 

Do not weep; do not wax indignant. Understand. Γράφει ο Σπινόζα

 

Do not cry, do not go on about how bad it is/unhappy you are. σε πιο απλή μορφή που μεταφράζεται σε

Μην κλαις, μην μεμψιμοιρείς, κατανόησε.

 Τώρα θα μου πεις γίνεται απώλεια και πένθος χωρίς δάκρυα και θα σου απαντήσω όχι δε γίνεται. Θα κλάψεις και υπάρχουν στιγμές και ώρες που θα κλάψεις πολύ και θα κλάψεις γοερά. Χρειάζεται να κλάψεις και επιβάλλεται να κλάψεις και το κλάμα είναι κάτι σπουδαίο και όμορφο και ιερό, μια λυτρωτική διαδικασία που απελευθερώνει όλον τον πόνο που δεν μπορείς να εκφράσεις με λόγια. Όλοι μας αργά ή γρήγορά θα απωλέσουμε, θα θρηνήσουμε, θα κλάψουμε, αυτός είναι ο δρόμος των δακρύων και όλοι μας θα τον βαδίσουμε. Τα δάκρυα έτσι κι αλλιώς θα κυλήσουν. Εσύ όμως θα πρέπει να συνεχίζεις να περπατάς και ενόσω κυλούν τα δάκρυα, γιατί αλλιώς αν μείνεις στάσιμος, τα δάκρυα θα γίνουν γύρω σου ένας βάλτος και εκεί μέσα θα βυθιστούν τα πόδια σου και τελικά  το ίδιο σου το πένθος θα είναι εκείνο που θα σε καταπιεί και δε  θα βγεις από μέσα ποτέ.

Ο σκοπός της ζωής δεν είναι η ευτυχία όπως διατείνονται μερικοί, έτσι και αλλιώς η χαρά είναι πρόσκαιρη και η ευτυχία που απλά σημαίνει "καλή τύχη" ακόμα προσκαιρότερη. 

Ο σκοπός της ζωής είναι να παραμένω στον δρόμο μου και να βαδίζω με αξιοπρέπεια, διατηρώντας μέσα μου ενεργά δύο βασικά στοιχεία. Tο ένα είναι η αγάπη, η οποία εκφράζεται μέσα από την καλοσύνη και τις διαπροσωπικές μου σχέσεις να παραμένει αναλλοίωτη. Οι απώλειες μου να μην με κάνουν σκληρό, ο πόνος μου να μην γίνεται γύρω μου τοίχος αδιαπέραστο που θα κλείνει τους πάντες απ’ έξω, να αποδεσμεύομαι από τις προηγούμενες εμπειρίες έτσι ώστε να αφήνω την καρδιά μου και το πνεύμα μου ανοιχτό για νέες εμπειρίες. και το δεύτερο να βρω εάν έχω το ψυχικό σθένος τη δύναμη και την ενέργεια, να βοηθήσω και άλλους ανθρώπους που θα συναντήσω στο δρόμο μου, με την δική μου παρουσία, το δικό μου παράδειγμα, την δική μου θετική ενέργεια και αγάπη, όπως και όσο μπορώ. 

Όλοι βαδίζουμε τον ίδιο δρόμο. Και η απώλεια είναι το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής μας. Ξεκινήσαμε μια ομάδα σε αυτόν τον δρόμο. Για μένα δεν ήταν ένας δρόμος ασφαλτοστρωμένος.  Ήταν απλά ένα μονοπάτι σε ένα δάσος που δεξιά και αριστερά είχε ψηλά δέντρα  Ήταν μπροστά ο πατέρας , λίγο πιο πίσω ή κάπου εκεί κοντά η μάνα. Το μικρό μας χεράκι κρατούσε η γιαγιά και όταν κουράζονταν τα πόδια σου σε κρατούσε στους ώμους ο πατέρας. Τα χρόνια πέρασαν..

Κάποια μέρα κοίταξες δίπλα σου και έλειπε η γιαγιά σου. Και σου είπαν μια νέα λέξη που ονομάζεται θάνατος και σου εξήγησαν ότι όταν αυτός πάρει τον συνταξιδιώτη σου, είναι η μόνη φορά που αυτή η απώλεια είναι αμετάκλητη και ο αγαπημένος σου δεν θα έρθει πίσω. Εσύ όμως πρέπει να συνεχίσεις το δρόμο σου..

Κάποια άλλη μέρα είχε φύγει ο πατέρας σου.. και σου είπαν μια νέα λέξη που ονομάζεται χωρισμός και σου εξήγησαν ότι η μαμά και ο μπαμπάς σου δεν μπορούν να περπατούν μαζί γιατί δεν έχουν πια κοινό δρόμο και επειδή εσύ δεν μπορείς να μοιραστείς στη μέση θα περπατάς με τη μητέρα σου τις περισσότερες ημέρες και όταν διανύσεις κάποια χιλιόμετρα στο τέλος της βδομάδας ο πατέρας σου θα σε περιμένει σε ένα κιόσκι στην άκρη του δρόμου και θα κάθεσαι εκεί λίγες ώρες μαζί του και θα σου λέει σ’αγαπώ, θα σου διαβάζει παραμύθια, θα περνάς πολύ όμορφα αλλά θα έρθει η ώρα του αποχαιρετισμού και εσύ θα πρέπει να συνεχίσεις το δρόμο σου..

Και κάποια άλλη μέρα είχες πια μεγαλώσει και σου είπαν ότι τώρα πια θα είσαι σε αυτόν τον δρόμο μόνος σου και πρέπει να βρεις κάποιον άλλο να ταξιδέψει μαζί σου.. και μέχρι τότε θα πρέπει μόνος να συνεχίσεις το δρόμο σου..

Κάποια άλλη μέρα είχες δίπλα σου έναν άλλο άνθρωπο. Στην αρχή περνούσες όμορφα και γελούσες και σου κράτησε το χέρι και σκέφτηκες πόσο όμορφο είναι να μην έχεις να κάνεις τον δρόμο αυτό μόνος σου και πόσο ωραίο είναι να έχεις παρέα.  Το χέρι του όμως άρχισε να σφίγγει το χέρι σου όλο και περισσότερο και τα απαλά του δάχτυλα είχαν μετατραπεί σε κοφτερά νύχια που κάρφωναν την παλάμη σου και όταν γύρισες να τον κοιτάξεις είχε μετατραπεί σε τέρας που σε τραβούσε αλυσοδεμένο. Και εσύ με κλάματα στα μάτια του ζήτησες να φύγει και αποφάσισες ότι παρά με αλυσίδες είναι καλύτερα να συνεχίσεις μόνος το δρόμο σου.

Το μόνο που σου είπαν να κάνεις ήταν να συνεχίζεις το δρόμο σου.  Αλλά κάποια μέρα ήταν δύσκολο να κάνεις ένα βήμα και ένα ακόμα. Στάθηκες για λίγο ακίνητος. Κοίταξες το σώμα σου. Δεν ήταν ένα σώμα γερασμένο αλλά στην πλάτη σου είχες δεμένο ένα φορτίο για να σηκώσεις, και θα το σήκωνες από σήμερα μέχρι το τελευταίο βήμα αυτού του δρόμου.  Όταν όμως πήγες να διαμαρτυρηθείς ο Θεός σου έδειξε τις εικόνες των χιλιάδων που βάδισαν τον δρόμο πριν από εσένα.  Τα δάκρυα όλων εκείνων που βάδιζαν κρατώντας παιδιά στα χέρια, κρατώντας βάρη στην πλάτη, πολλές φορές χωρίς αιτία, άλλες με μισή καρδιά. Τα δάκρυα εκείνων όμως  φύτρωσαν  λευκές μαργαρίτες δεξιά και αριστερά στο μονοπάτι για να έχεις εσύ μια λευκή ανάμνηση ότι αξίζει τον κόπο να συνεχίζεις αυτό το δρόμο. 

Και κάποια άλλη μέρα ήσουν απελπισμένος και ένιωθες αδικημένος γιατί ο Θεός σου είχε αφήσει μόνο σου σε αυτόν τον δρόμο και κάποτε δεν αντέχονταν οι μέρες και δεν φαινόταν ελπίδα πουθενά. Και τότε ήρθε ένας νέος συνταξιδιώτης, σου μιλούσε όμορφα και σου έκανε παρέα αλλά μετά κουράστηκε και ήθελε να σταματήσει για λίγο και σου είπε προχώρα εσύ.  Μετά ήρθε ένα κορίτσι και ήταν όμορφο πολύ και εσύ το αγάπησες αλλά εκείνο ήθελε να βαδίζει πιο γρήγορά και εσύ με το βάρος στην πλάτη δεν μπορούσες να την προλάβεις αλλά ούτε και ήθελες να της ζητήσεις να πηγαίνει πιο σιγά.. εκείνη έτρεχε, εκείνη χόρευε, εκείνη έφυγε αφήνοντας εσένα πίσω.  Και τότε ήρθε στο δρόμο σου ένα άλλο αγόρι και ένα άλλο κορίτσι και τα παιδιά που κρατούσες στα χέρια μεγάλωναν και έφευγαν και το φορτίο που είχες δεμένο στην πλάτη δεν σου φαινόταν πια τόσο βαρύ, όχι γιατί δεν ήταν πια τόσο βαρύ αλλά γιατί  τα πόδια σου δυνάμωναν, το σώμα σου δυνάμωσε, η ψυχή σου δυνάμωσε και όταν περπατούσε ένας άλλος άνθρωπος δίπλα σου και του μιλούσες και σου έλεγε όμορφες ιστορίες  ο δρόμος πάντα γινόταν πιο όμορφος.

Γιατί αυτό ήταν το μάθημα του δρόμου των δακρύων

Να ξεκινήσουμε αυτόν τον δρόμο με άλλους,  δεχόμαστε όσους και για όσο θέλουν να συμβαδίσουν μαζί μας , κυρίως να αντέχουμε την ώρα του αποχαιρετισμού, όταν ο άλλος θελήσει να φύγει, γιατί κανείς δεν ξέρει πότε κάποιος θα έρθει και πότε κάποιος θα φύγει,  λέγοντας ένα ευχαριστώ για το χρόνο σου, ευχαριστώ για την αγάπη σου, Στο καλό , σ’αγαπώ πολύ , Στο επανιδείν

με την ελπίδα και την προσμονή για την  ώρα ενός  νέου καλωσορίσματος και μέχρι τότε

να αντέχεις τις μέρες που θα πρέπει

να συνεχίζεις μόνος  αυτόν τον δρόμο 

και αν δεις στον δρόμο κάποιον λίγο πιο κουρασμένο, λίγο πιο απελπισμένο από εσένα, θύμισε τον ότι δεν είναι μόνος, όχι πάντα, και όχι για πολύ, είμαστε πολλοί σε αυτόν τον δρόμο

Μ.

 

 

 

 

 

 

 

 

Αντίο αγαπημένη μας

 Αποχαιρετισμοί

Σήμερα είπαμε αντίο σε μια σπουδαία γυναίκα. Μια γυναίκα που ότι και να πούμε γι αυτήν θα είναι λίγο, θα είναι υποδεέστερο της, θα ακουστεί τετριμμένο. Ήταν στην ζωή μου και ήμουν στη ζωή της για εφτά χρόνια.  Ήμουν ένα νεαρό ξανθό κορίτσι και έγινε η πεθερά μου, αν και ποτέ δεν την είπα πεθερά, πάντα μάμα την φώναζα.  Την γνώρισα και έμαθα για κείνην και μετά ζώντας την από κοντά έμαθα από εκείνην.  Διδάχτηκα όπως και όσοι την ζήσαμε για λίγο ή πολύ πως έννοιες όπως αφοσίωση, καθήκον, αξιοπρέπεια και εντιμότητα γίνονται πράξη.  Το σπίτι πεντακάθαρο, η αυλή και οι γλάστρες, η Μαρούλα να καθαρίζει σπίτια και να προσέχει παιδιά, ακόμα ένα χρόνο και ακόμα ένα χρόνο,  για να προσφέρει στα παιδιά της, εκείνα που θεωρούσε ότι έπρεπε να τους προσφέρει, και πάντα με την έγνοια, να μην αδικήσει κανέναν. Το ψητό της Κυριακής στο μικρό της κουζινάκι, το σπίτι που φρόντιζε σαν κόρη οφθαλμού για όταν θα έρθει η κόρη της, η μικρή της, από την Αμερική.  Ένα μεγάλο πλατύ χαμόγελο, μεγάλα χαμογελαστά μάτια και πάντα μια ψυχή λευκή, καθαρή.  Ποτέ δεν είπε άσχημο λόγο για κανέναν. 

Στον αποχαιρετιστήριο λόγο της εγγονής σου σήμερα μάθαμε ότι έφυγες από κάτι που ονομάζεται σύνδρομο ραγισμένης καρδιάς. Και ξέρουμε πολλούς λόγους που ράγισαν την καρδιά σου στην διάρκεια των ετών. Πάντα προσπαθούσες να είσαι χαμογελαστή, και πάντα ήσουν εκείνη που προσπαθούσες να ηρεμάς τα πνεύματα γύρω σου, να νουθετείς και να συμβουλεύεις και να προσπαθείς να αποτρέπεις τις εντάσεις και τους καυγάδες. Σαν σφουγγάρι απορροφούσες το μαύρο γύρω σου, το έπαιρνες μέσα σου και μας το επέστρεφες και πάλι πίσω λευκό. Και ήταν δύσκολο το έργο σου να κρατάς όλον τον πόνο μέσα σου και εσύ να μην εκφράζεις παράπονο ποτέ. Μπροστά στην καλοσύνη σου εμείς ωχριούμε. Είμαστε ανθρωπάκια με κακία και αδυναμίες και θυμό.

Δε θα γράψω άλλα, ο σεβασμός μου στο πρόσωπο σου δεν μου επιτρέπει. Θα κρατήσω μόνο μέσα μου τη μνήμη σου άσβεστη Αιωνία σου η μνήμη αγαπημένη μου και καλό παράδεισο και κουράγιο στα παιδιά σου και στα εγγόνια σου και κουράγιο στην μεγάλη μου κόρη, την εγγονή σου που σήμερα έθαψε την αγαπημένη της γιαγιά

Στο καλό

Louise Hay

https://youtu.be/bvN6kK5O5jA

we every move we make we either move towards love or away from love

ο Κύκλος βραδιά ραδιοφωνικού θεάτρου στο TREE OF LIFE

https://images.app.goo.gl/EKvq75sHmJoXHtMr8

Μαρίνα μας, σ' ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας το όνειρο σου και μας εμπιστεύτηκες να δημιουργήσουμε μαζί αυτή τη μοναδική εμπειρία για το κοινό!

Απολαύσαμε με τη ψυχή μας το έργο σου και αντιληφθήκαμε όλοι ότι οι εικόνες είναι περιττές, κι οτι αυτές που πλάθει το μυαλό μας είναι οι καλύτερες!

Τι υπέροχο είναι να απολαμβάνει κανείς τη ραδιο-σιωπή με τέτοιους ταλαντούχους ανθρώπους!

Συγχαρητήρια και πάλι από όλους μας στο Tree Of Life Centre.

η θλίψη της θάλασσας

24 07 2020

η ζωή δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια σειρά από απρόσμενα γεγονότα

Και οι άνθρωποι συνταξιδιώτες. Στην πορεία σου είχες μια ανάγκη . Ήθελες όλα τα ρήματα που κατέληγαν σε ω να στρογγύλευαν στις άκρες και να θυμίζουν σ΄αγαπώ. Όταν σου έλεγαν πονώ, πεινώ, θέλω, νομίζω, μπορώ.. εσύ ήθελες καταβάθος να σου λένε σ΄αγαπώ.

αλλά κάποτε οι λέξεις είναι ξύλινα κρόταλα, ποτέ δεν είναι αρκετές, ποτέ δεν είναι αληθινές... είναι μικρά πλαστικά ποτηράκια που σπάνε από το βάρος του καταρράχτη που πέφτει μέσα τους.. 

και εμείς με τα σπασμένα πλαστικά ποτηράκια στα χέρια μας κάνουμε μεταβολή και φεύγουμε δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε πια, δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν αισθήματα που δεν καταλαβαίνουμε, είμαστε ανήμποροι να περιγράψουμε καιρικές συνθήκες που μεταβάλλονται πιο γρήγορα απ όσο μπορούμε να τις συλλάβει ο ανθρώπινος νους.  Ανήμποροι και παραδομένοι σωπαίνουμε. η ζωή μας προσπερνά. Μεγαλώσαμε όμως και οι προηγούμενες ασθένειες μας άφησαν ένα αισθητηριακό μούδιασμα. Λες και έχουμε ακρωτηριασμένα δάχτυλα και αγγίζουμε αλλά δεν νιώθουμε ούτε ζέστη ούτε κρύο Πόνο ναι αλλά μέχρι εκεί, θλίψη ναι αλλά μέχρι εκεί, απώλεια ναι αλλά όχι απελπισία

Ίσως να είναι η ωριμότητα της μέσης μας ηλικίας.

Ο κύκλος της ζωής, ο πόνος που περνάμε ξυστά δίπλα του και δεν του δίνουμε και πολλή σημασία, έτσι όπως περνάμε δίπλα από ένα αξιοθέατο που έχουμε δει πολλές φορές και δεν μας ενθουσιάζει πια.  Συνηθίσαμε Μαρία. Και δεν μένουμε να κοιτάμε το καράβι που έφυγε από την ακτή χωρίς εμάς.  Το κοιτάμε για λίγο αλλά όχι με δάκρυα στα μάτια και όχι μέχρι να χαθεί από τον ορίζοντα.  Το κοιτάμε για λίγο και μετά γέρνουμε την πλάτη και ξαπλώνουμε στις πέτρες, γιατί ο χρόνος μας τραβάει προς τα πίσω και έχουμε πια γεράσει τόσο που το σώμα πονάει και όταν το σώμα πονάει δεν έχεις περιθώριο να πονέσεις για κάτι άλλο. 

*Ίσως γι αυτό να γερνάμε ίσως γι αυτό να ξηλώνεται σιγά σιγά αυτή η μηχανή που μας κουβαλά.  Γιατί ξέρεις το πάρτυ τελειώνει. Και εκείνοι που πειράζονται είναι εκείνοι που φεύγουν όσο το πάρτυ είναι στα χάι του, όσο ο κόσμος χορεύει και παίζει η μουσικά. Όταν όμως το πάρτυ έχει τελειώσει, όταν έχει πάψει η μουσική και σταματήσει ο χορός,  ξέρει ο καθένας ότι ήρθε η ώρα να πάει σπίτι του. Ούτε παραπονιέται ούτε κλαίει.

Κάπου εκεί βρισκόμαστε .. λίγο πιο πριν αλλά λίγο πιο συνειδητοποιημένοι. *

Το καράβι χάνεται στον ορίζονται και εμείς, κάτι από κούραση, κάτι που κουράστηκε το κεφάλι μας να κοιτάζει σε μία ευθεία, αρνηθήκαμε να του χαρίσουμε το τελευταίο μας βλέμμα και το  καταπίνει ο ορίζοντας χωρίς να το κλαίνε κανένα ζευγάρι μάτια.

Σαν τα παιδιά που κάνουν την μεγάλη τους φιγούρα και λένε μαμά δες με αλλά η μαμά ποτέ δεν κοιτάζει την κατάλληλη στιγμή.

Γέρνω πίσω και ξαπλώνω με την πλάτη στον ουρανό, γύρω στις οκτώ το βράδυ ο ήλιος δύει πίσω από τα βουνά και η θάλασσα έχει κάτι παράξενα χρώματα. 

Θυμήθηκα την ιστορία σε ένα από τα βιβλία του Μπουκάι με τον μοναχό. Θα σου την πω γιατί ήταν πολύ ωραία ιστορία.  Ο μοναχός λοιπόν ζούσε σε μια περιοχή της Κίνας έρημος και μόνος στο καλύβι του. Μια μέρα ήρθαν αυλικοί και του χτύπησαν την πόρτα και του είπαν ότι η κόρη του βασιλιά γέννησε ένα παιδί. Είπε ότι ο πατέρας του παιδιού ήταν ο μοναχός. Και αφού εκείνη είπε ότι ο πατέρας του παιδιού ήταν ο μοναχός, αποφασίστηκε να φέρουν το βρέφος στον πατέρα του, τον μοναχό για να το μεγαλώσει.  Ο υπηρέτης άπλωσε τα χέρια του και παρέδωσε το βρέφος στον μοναχό. Ο μοναχός δεν ήταν ο πατέρας του παιδιού, ούτε είχε δει ποτέ στη ζωή του την κόρη του βασιλιά. Όμως η απάντηση του ήταν. Αφού έτσι λέτε ότι είναι, έτσι είναι. Παράλαβε το βρέφος. Τα χρόνια πέρασαν και το παιδί μεγάλωνε μαζί με τον μοναχό. Τα χρόνια πέρασαν και μια μέρα ξαναχτύπησε ο πόρτα. Ήταν ο υπηρέτης του βασιλιά. Ο μοναχός άνοιξε την πόρτα. Ο υπηρέτης είπε ότι η κόρη του βασιλιά, είχε πει ψέματα, και ότι πατέρας του παιδιού ήταν κάποιος άλλος και όχι ο μοναχός. Ο μοναχός έπρεπε να δώσει πίσω το παιδί και να το παραδώσουν στον πραγματικό του πατέρα. Ο μοναχός απλά είπε : Αφού έτσι νομίζετε, έτσι είναι ! και παρέδωσε το παιδί.

Και η ζωή μας κάπως έτσι είναι. Μας χρεώνεται ένας δρόμος, ένας άνθρωπος, μια κατάσταση και σαν το παιδί που μας το παραδίνουν αναλαμβάνουμε το έργο μας. Χωρίς οδηγίες, χωρίς όρους, χωρίς διαπραγμάτευση, χωρίς το δικαίωμα να αρνηθούμε και να ζητήσουμε κάτι άλλο. Η μόνη μας ευθύνη είναι να αποδεχτούμε αυτό που μας ανατίθεται και να το φέρουμε εις πέρας όσο καλύτερα μπορούμε. Η μόνη μας ευθύνη, είναι τη ζωή μας όπως μας εδόθη, με τα ραγισμένα μας θεμέλια και τα τσακισμένα μας πρότυπα να την ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε και το σώμα μας να γίνει το οικοδόμημα που θα αντέξει να ζήσουν κάτω από τη στέγη του άλλοι άνθρωποι και άλλες ψυχές, με την ασφάλεια ότι δεν θα διαλυθούμε επάνω τους.  Σταθερά χέρια που θα κρατάνε γερά, όσο και αν το έδαφος από κάτω μας τρέμει.

Υπήρχε μια βαθιά θλίψη μέσα στην θάλασσα τις τελευταίες μέρες. Είναι μια θλίψη ανεξήγητη, υπόκωφη, σιωπηλή. Είναι τα σελάχια που πάνε και κρύβονται στην λευκή άμμο και ξυπνούν την κοιμισμένη άμμο που είχε αιώνες να αγγίξει κάποιος επάνω της.  Η άμμος νιώθει θλίψη,  νιώθει το δέος και τη συγκίνηση του πώς είναι να σε αγγίζει κάτι ζωντανό και την ίδια στιγμή τον πόνο των αιώνων που πέρασαν χωρίς άγγιγμα, και τον πόνο των αιώνων του μέλλοντα.  Υπάρχει μια θλίψη εξακολουθητική. Όχι όμως δυστυχία ούτε απελπισία. Είναι η θλίψη της μάνας που μόλις γέννησε και εκεί που βρισκόταν το παιδί της μέσα στα σπλάχνα της τώρα βρίσκεται ένα κενό. Είναι η μετα ερώτια θλίψη της γυναίκας, όταν ο άντρας αποτραβιέται από μέσα της και ξαναμένει το σώμα της κενό. Εκεί που βρισκόταν εκείνος, ξαπλωμένος ολόκληρος επάνω της , εκείνη την ιερή στιγμή της ένωσης. Είναι επώδυνη η στιγμή του αποχωρισμού, επώδυνη η στιγμή που ξαναμένουν τα κύτταρα σου γυμνά. Η θλίψη των εραστών, όταν θέλουν να κοιμηθούν αγκαλιασμένοι, αλλά ξέρουν ότι , κάποια στιγμή θα έρθει ο ύπνος, αναπόφευκτα να τους χωρίσει, όταν κάποια στιγμή γυρίσει ο καθένας στην δική του πλευρά.  Εκτός, αν, ξυπνήσει εκείνος πρώτος και φροντίσει τη στιγμή που θα ξυπνήσει εκείνη, ήδη τα σώματα τους να είναι αγκαλιασμένα και πάλι ενωμένα.  «Καλημέρα» Είναι η θλίψη της επιστροφής από ένα ωραίο ταξίδι, είναι η θλίψη της επαναφοράς στην πραγματικότητα, από τελειώνει μια άλλη πραγματικότητα , που έμοιαζε με όνειρο. 

Η θλίψη γεννιέται τη στιγμή που γεννιέται μέσα σου ένας άλλος άνθρωπος, τη στιγμή που η μνήμη σου αρχίζει να κατασκευάζει ολόκληρα κομμάτια του μέσα σου, τη στιγμή που τα μάτια σου σταματούν να κοιτούν το άγνωστο συνοφρυωμένα και με απορία και υπάρχει η γνώση εκεί που υπήρχε η απορία, υπάρχει το οικείο εκεί που υπήρχε το άγνωστο, υπάρχει η εκπλήρωση εκεί που υπήρχε η ελπίδα.  Λίγο πριν γεννηθεί η αγάπη υπάρχει μια μεγάλη δόση οδύνης,  πριν από κάθε μεγάλη γέννα, μια μεγάλη μάχη πριν την τελική παράδοση.

Ο μοναχός παρέλαβε ένα παιδί που δεν ήταν ποτέ δικό του. Παρόλα αυτά το υιοθέτησε.

Δεν ξέρω πόσο το αγάπησε και πόσο συνδέθηκε μαζί του όσα χρόνια το μεγάλωσε. Όταν ήρθε η ώρα να το αφήσει να φύγει δεν έκανε καμιά προσπάθεια για να το κρατήσει περισσότερο. Πόσο πόνεσε δεν ξέρω. Το παιδί έπρεπε να πάει στον πραγματικό του πατέρα. Υποθέτω… ότι σαν τον μοναχό, αδιαπραγμάτευτα αγαπούμε εκείνο που μας δωρίζεται και για όσο χρονικό διάστημα μας παραχωρείται, εστω και αν δεν ήταν δικό μας εξαρχής, έστω και αν κάποτε μας το πάρουν πίσω.

 

 

 

 

 

 

 

 

το Σήμερα και το τετράποδο της σχέσης

Όσο περνάει ο καιρός και τα χρόνια διαπιστώνω ότι αρκετοί άνθρωποι παραμένουν μόνοι όχι γιατί δεν υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι εκεί έξω αλλά γιατί δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ και ακόμα και αν θέλουν το ίδιο πράγμα δηλαδή να έχουν μια "σχέση" φιλική ή συντροφική δυσκολεύονται να το παράξουν γιατί όταν δημιουργούν τα πρώτα εμπόδια απλά τρέπονται σε φυγή και τα τελευταία χρόνια αυτό έχει γίνει μάστιγα γιατί υπάρχει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού ότι σύντομα θα βρεις κάποιον άλλο και δύσκολα δεσμεύεσαι να επενδύσεις χρόνο σε μια υφιστάμενη σχέση και να μην τα παρατήσεις. Αλλά η ανθρώπινη σχέση όπως και κάθε άλλη επένδυση θέλει χρόνο για να αποδώσει. Το πιο κάτω άρθρο το έγραψα το 2020 και δεν το έχω δημοσιεύσει ξανά στο φεισμπουκ. Μιλά για αυτό ακριβώς το θέμα της επικοινωνίας και το πώς δύο άνθρωποι ξεκινάνε από το μηδέν για να πάνε στο μαζί. 

20 07 2020

Ο Μπουκάι λέει ότι για να πετύχει μια ουσιαστική και στενή σχέση χρειάζονται τρία πράγματα, το παρομοιάζει με ένα τριπόδι Αγάπη – Έλξη -  Εμπιστοσύνη

Αυτό όμως είναι το δεύτερο βήμα το να πετύχει.. πριν πετύχει κάτι όμως πρέπει περάσεις μια άλλη διαδικασία, ή προετοιμασία, μια άλλη οδός, που μεσολαβεί από τη στιγμή που δύο άνθρωποι , που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν άγνωστοι, συναντιούνται για πρώτη φορά (και όταν λέω συναντιούνται δεν εννοώ μιλούν με μηνύματα ή με τηλεφωνήματα, συναντιούνται πρόσωπο με πρόσωπο και έχουν μια πραγματική κατ ιδίαν συνάντηση), μέχρι τη στιγμή που αποφασίζουν ότι θέλουν να εμπλακούν σε κάτι που ονομάζεται «σχέση»  Πριν αποφασίσεις αν θα "επενδύσεις" μετράς ή θα έπρεπε να μετρήσεις τις παραμέτρους και τα δεδομένα. Και μετά να προχωρήσεις στη απόφαση μπαίνω σε μια «σχέση»

Και αυτό δεν είναι τριπόδι είναι ένα τετράποδο

Ένα τετράποδο που συνιστάται από τα τέσσερα πιο κάτω πόδια

Πνευματική επικοινωνία, συναισθηματική επικοινωνία, σωματική επικοινωνία και το τελευταίο και σημαντικότερο κοινή πρόθεση και από τους δύο για να μπουν στη σχέση αλλά και πρακτική δυνατότητα στο να υπάρξει σχέση. 

«Επικοινωνία ανταλλαγή απόψεων, συναισθημάτων, ιδεών, σκέψεων μεταξύ δύο ή περισσότερων προσώπων»

για να επικοινωνήσεις με τον άλλο λοιπόν πρέπει πρώτα να κάνεις μια σημαντική δουλειά με τον εαυτό σου, να αποβάλεις όσες αποσκευές κουβαλάς, να θεραπεύσεις τα τραύματα σου και να μην έχεις απωθημένα που θα τα ξεσπάσεις με την πρώτη ευκαιρία στον άλλο. Επίσης να είσαι ξεκάθαρος στο τι θέλεις από τον άλλο, η οποία σχέση στους καιρούς μας μπορεί να κυμανθεί από μια μόνο σωματική επαφή μέχρι σε  μια σχέση που θα οδηγήσει σε παιδιά και γάμο. Ας είμαστε ειλικρινείς λοιπόν στα θέλω μας και να μην αφήνουμε ερωτήματα να αιωρούνται και να δίνουμε λανθασμένες εντυπώσεις για τα θέλω μας. Γιατί πολύ συχνά ο ένας θέλει σοβαρή σχέση και ο άλλος δε θέλει αλλά το συζητούν με χρονοκαθυστέρηση και μετά το σεξ και καταλήγουμε με άτομα πληγωμένα, άτομα που πολύ απλά δεν είχαν την ευθαρσία να βάλουν τα όρια τους από την αρχή. 

Οπότε ας θεωρήσουμε ότι μιλούμε για δύο άτομα που θέλουν μια σοβαρή σχέση. 

So… το πρώτο ποδαράκι είναι το πρώτο στο τσεκ λιστ 

Πνευματική επικοινωνία ή iq compatibility 

η με απλά λόγια μιλάμε την ίδια γλώσσα, έχουμε πάνω κάτω κοινό έδαφος και θέματα για να συζητήσουμε, γελάμε με τα ίδια αστεία , δεν θεωρεί ο ένας τον άλλο κατώτερο ούτε του μιλά υποτιμητικά, συγκαταβατικά. Επικοινωνώντας με αυτόν τον άνθρωπο τον θεωρείς ίσο και δεν έχεις ανάγκη ούτε να μιλήσεις με πιο απλά λόγια γιατί νιώθεις ότι δε θα καταλάβει αυτά που θα πεις, αλλά ούτε και ότι πρέπει φεύγοντας από το ραντεβού να πάς να ανοίξεις εγκυκλοπαίδεια γιατί δεν κατάλαβες λέξη από αυτά που σου είπε. Υπάρχει η  άνεση να είσαι ο εαυτός σου και να εκφράζεσαι ελεύθερα, αβίαστα και χωρίς προσποίηση.

Το δεύτερο ποδαράκι είναι αυτό που ονομάζεται συναισθηματική επικοινωνία.  

Και ακολουθεί το πρώτο γιατί μπορεί κάλλιστα  να έχεις μια πολύ καλή πνευματική επικοινωνία με κάποιον, να μιλάτε κάλλιστα την ίδια γλώσσα και να συζητάτε για ώρες περί ανέμων και υδάτων αλλά συναισθηματικά να μην υπάρχει σύγκλιση και να υπάρχει ένα μεγάλο τείχος που να μην αφήνει την επικοινωνία να προχωρήσει. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι κινητές εγκυκλοπαίδειες και χαίρεσαι να μιλάς μαζί τους αλλά όταν η έρθει η ώρα να μιλήσουν για τα συναισθήματα τους πέφτει ο διακόπτης και μπλοκάρουν.  
Συναισθηματική επικοινωνία είναι να είσαι σε θέση να αισθανθείς τα συναισθήματα του άλλου και να είσαι σε θέση να ανταποκριθείς σε αυτά είτε τα εκφράσει με λόγια είτε όχι. Το να είσαι σε θέση να αφουγκραστείς τη λύπη, την δυσαρέσκεια, τον πόνο, την απογοήτευση του, τη χαρά, τον ενθουσιασμό και την ανυπομονησία του. Και κάθε ενδιάμεση απόχρωση. 

Για να επικοινωνείς καλά συναισθηματικά πρέπει εσύ ο ίδιος να έχεις ωριμάσει συναισθηματικά, εσύ ο ίδιος να είσαι σε θέση να γνωρίζεις καλά τα δικά σου συναισθήματα, να τα μεταφράζεις, να τα ξεχωρίζεις και να γνωρίζεις την πηγή τους. Η συναισθηματική επικοινωνία χρειάζεται μερικές φορές να μιλήσουμε, να εκτεθούμε, να πούμε ίσως πράγματα που μας πονούν, ίσως πράγματα που θα πονέσουν, αλλά αν δεν καταφέρουμε να έχουμε μια καλή συναισθηματική επικοινωνία, δεν θα υπάρξει ποτέ ουσιαστική και ευεργετική σχέση. Γιατί ο σκοπός μιας σχέσης στο τέλος της ημέρας δεν είναι απλά να έχουμε ένα άνθρωπο με τον οποίο θα κάνουμε καλό σεξ και θα περνάμε όμορφες στιγμές, ο βαθύτερος σκοπός της σχέσης είναι να μας ανακουφίσει από τον υπαρξιακό μας μηδενισμό και να μας θωρακίσει στις δυσκολίες της ζωής. Άλλο το φλερτ και η ψιλοκουβέντα και άλλο έχω έναν άνθρωπο, σύντροφο και σύμμαχο σε ότι ξημερώνει. Αν δεν επιτευχθεί η συναισθηματική επικοινωνία, οι δύο άνθρωποι μπορει να κάνουν καλό σεξ και να περνούν όμορφα αλλά αν δεν νιώσουν ότι με τον σύντροφο τους μπορούν να μιλήσουν για τα πάντα, να ανοιχτούν, βαθιά μέσα τους θα νιώθουν κενό και μοναξιά. δεν θα υπάρχει ουσιαστική σύνδεση.

Το τρίτο ποδαράκι είναι η σωματική επικοινωνία, το σεξ,  ή αλλιώς έρωτας, η αλλιώς συνουσία. 

Εκεί θα φτάσεις άμα έχεις τα πιο πάνω και εκεί είναι που ή θα δέσει το γλυκό ή θα ξηλωθούν όλα. Εκτός αν δεν είσαι ον σεξουαλικά ενεργό και δεν το έχεις σε προτεραιότητα οπότε προχωράς. Με μια διαφορά όμως. Αν με έναν άνθρωπο τα βρεις στο ερωτικό και το ερωτικό για σένα είναι το πιο σημαντικό, τότε αυτό υποβοηθά στο να γίνει ευκολότερη και η λεκτική και η συναισθηματική επικοινωνία. 

Σημειώνω κάπου εδώ το εξής. Για να υπάρχει καλή ερωτική επικοινωνία καμιά φορά χρειάζεται και η συμμετοχή της λεκτικής επικοινωνίας. Χρειάζεται να μιλήσεις, να εξηγήσεις, να πεις τι σου αρέσει και τι θέλεις. Αν είσαι γυναίκα προς Θεού ( αν και δεν πολυκολλά ο Θεός στο θέμα) ενιγουει, μην προσποιηθείς οργασμό. Αυτό το συγκεκριμένο δεν ξέρω τι σημαίνει, αν και έχω διαβάσει και ακούσει ό,τι κάποιες «προσποιούνται» οργασμό. Πώς στο καλό μπορείς να προσποιηθείς ότι έχεις οργασμό. Δεν έχω ιδέα. Οπωσδήποτε, εγώ είμαι της άποψης ότι δεν υπάρχει λόγος προσποιείσαι ούτε για αυτό ούτε για τίποτε. 

Αν δεν είχες οργασμό και ερωτηθείς πολύ απλά πες την αλήθεια και συζήτα το. Γιατί με το να προσποιείσαι επιβραβεύεις και συντηρείς μια λάθος οδό που ακολουθεί ένας άντρας, που μάντης δεν είναι, απλά κάνει ότι μπορεί και ότι ξέρει. Το ψέμα το λες και στην προσποίηση καταλήγεις επειδή είναι ένας επιπλέον κόπος που δεν αξίζεις να κάνει ένας άντρας για σένα; Επειδή δεν έμαθες να έχεις οργασμό; Επειδή ντρέπεσαι να πεις τι θέλεις; Επειδή το να μην έχεις οργασμό και να το πεις είναι κάτι κακό; Επειδή εκείνος είναι άθλιος στο κρεβάτι αλλά επειδή φοβάσαι να μείνεις μόνη σου δεν λες τίποτε για να μεν χάσεις το κελεπούρι; Ότι και αν είναι έχε υπόψη ότι κάθε γυναίκα αξίζει την ερωτική ικανοποίηση, και επίσης αξίζει να είναι με κάποιον που ενδιαφέρεται και φροντίζει για την ερωτική της ικανοποίηση και αν είσαι με κάποιον που ενδιαφέρεται, φρόντισε και εσύ το δικό σου μέρος ευθύνης.  it takes two.  Οι άνθρωποι επικοινωνούσαν σωματικά με το σεξ για χιλιάδες χρόνια πριν εφεύρουν τις λέξεις. Η σωματική είναι η πιο ειλικρινής, άμεση και η μόνη επικοινωνία στην οποία δεν μπορείς να προσποιηθείς,  να ξεγελάσεις, (τουλάχιστον όχι κάποιον που καταλαβαίνει) να παραπλανήσεις και να δείξεις οτιδήποτε άλλο από εκείνο που αισθάνεσαι. 

Για μένα τα λόγια είναι μηδαμινά μπροστά στην ενέργεια που ανταλλάζεται την στιγμή της ένωσης δύο ανθρώπων και κανένα λεκτικό «σε θέλω» δεν πλησιάζει τη δύναμη του πόθου και της επιθυμίας. Καλή ερωτική επικοινωνία δεν σημαίνει περνώ εκπαίδευση και κάθομαι εξετάσεις για τις ερωτογενείς ζώνες. Καλή ερωτική επικοινωνία σημαίνει μια σχέση που κτίζεται, και αναπτύσσεται μεταξύ δύο ανθρώπων, ένα βήμα τη φορά, ένα άγγιγμα τη φορά, σαν μυστική εξερεύνηση και ιχνηλάτηση. Η ερωτική επικοινωνία γίνεται καλύτερη όσο όσο περνά ο χρόνος, όσο το ζευγάρι συνδέεται συναισθηματικά, όσο περισσότερο νιώθουν άνεση και σιγουριά, όσο αφήνονται χωρίς ντροπή, αναστολές και ανασφάλειες. Η ερωτική επικοινωνία είναι εκείνη που θα κρατήσει δύο ανθρώπους μαζί όταν τα άλλα όλα ξεθωριάσουν, όταν εισβάλει η δύναμη της ρουτίνας και της καθημερινότητας, όταν πουν όλα όσα ξέρουν, όταν στερέψουν τα νέα. ο Έρωτας και η ηδονή είναι εκείνα που θα έλξουν τους δύο ανθρώπους για να βρεθούν και πάλι μαζί. Η ερωτική επικοινωνία είναι η πρώτη και σημαντικότερη ένδειξη ότι δύο άνθρωποι είναι καλά μαζί ή όχι.  

Και φτάνουμε στο τέταρτο ποδαράκι που ονομάζεται πρόθεση. 

Γιατί μπορεί να έχουμε όλα τα πιο πάνω αλλά ο άνθρωπος να μην ξέρει τι θέλει και ενώ μπορεί να μιλάς για ώρες, να τα βρίσκεις πολύ καλά και στο ερωτικό και παντού, ο μεν ή η δε να μην ξέρει τι θέλει και ενώ εσύ πιστεύεις ότι κάτι πάει να γίνει,  την επόμενη ημερα νιώθεις ξεκρέμμαστος και πνίγεσαι στις ανασφάλειες γιατί δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Υπάρχει η μαγεία αλλά δεν υπάρχει σταθερότητα συνέπεια και συνοχή.  Υπάρχει παρουσία που συνοδεύεται από μεγάλες απουσίες, και την προσδοκία την σκοτώνουν τα ερωτηματικά. Άνθρωποι οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες που οι ίδιοι δημιούργησαν, απαρνιούνται να ανταποδώσουν συναισθήματα που οι ίδιοι προκάλεσαν στον άλλο. Ο όποιος άλλο κάποια στιγμή θα αποχωρήσει. Η μαγεία από μόνη της δεν θα σώσει. Ο άνθρωπος δεν είναι χρυσόψαρο θέλει να ξέρει τις προθέσεις , όποιες και αν είναι αυτές, για να διαμορφώσει αναλόγως τις δικές του. 
Η μαγιά λοιπόν είναι να ξέρω τι θέλω, να είμαι ξεκάθαρος στο τι θέλω και να είναι ξεκάθαρο και στον άλλο. Να είμαστε σίγουροι πέραν πάσης αμφιβολίας ότι θέλουμε και οι δύο το ίδιο. Και εφόσον γίνει ξεκάθαρο και αυτός ο άνθρωπος σου κάνει και σε φτιάχνει και τον επιλέγεις τότε ναι μιλάμε για κάτι πολύ όμορφο που ονομάζεται «σχέση» Για να «σχετιστείς» με έναν άλλο άνθρωπο χρειάζεται πάνω από όλα μια καλή σχέση με τον εαυτό σου, χρειάζεται να παλέψεις με τις δικές σου ανασφάλειες, να αφήσεις στην άκρη τους φόβους και να ξεκινάς από το μηδέν. Χρειάζεται να δώσεις τέλος μια μάχη με τα παιχνίδια του μυαλού, με όλους τους φόβους που γεννιούνται την ώρα που γεννιέται η χαρά και η προσμονή. Να αφήσεις τα εφιαλτικά σενάρια, όλα τα μήπως, αν, και μπας και να μάθεις στον εαυτό σου, να του επιβάλεις να μάθει να ζει το τώρα, με αυτόν τον άνθρωπο, στις παρούσες συνθήκες.  Γιατί το λέω αυτό . Μεγαλώσαμε με αρχαίους Ελληνικούς μύθους που έλεγαν ότι κάθε φορά που ένας θνητός ήταν ευτυχισμένος διέπραττε Ύβρη απέναντι στους Θεούς και τότε εκείνοι τον τιμωρούσαν. Και μέσα μας κάθε φορά που ζούμε μια μεγάλη χαρά, υπάρχει μια σκιά, ότι κάτι θα γίνει και θα μας αφαιρεθεί το δώρο αυτό, ότι τη σημερινή χαρά θα ακολουθήσει μια αυριανή καταστροφή, ότι στην τελική δεν το αξίζουμε και όλα όσα μας φύτεψαν στο μυαλό και στη συνείδηση μας. Και αυτό συμβαίνει και όταν γνωρίσουμε έναν άνθρωπο και νιώθουμε όμορφα. Αρχίζει το μυαλό μας να μας δηλητηριάζει.  Είναι μια διαδικασία, μια άμυνα ίσως το οργανισμού, μια ζυγαριά που προσπαθεί να εξισορροπήσει ματαιώνοντας μια σημερινή χαρά που μας δίνεται, να τερματίζουμε πρόωρα μια νέα χαρά που κυοφορείται, θεωρώντας ότι θα μας απαλλάξει από μια μελλοντική απώλεια που θα επακολουθήσει, γιατί είμαστε ανάξιοι και δεν θα αντεπεξέλθουμε. Κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσεις αν θα πάρεις το ρίσκο.. να ζήσεις το σήμερα όποιο και αν είναι το αύριο.

 Η ευτυχία δεν είναι ύβρη. Η ευτυχία είναι να σταματάς το μυαλό σου ακριβώς στο σήμερα. Αύριο, στην ουσία δεν υπάρχει αύριο, και έστω και αν ξημερώσει το αύριο με όλα εκείνα που θα φέρει ίσως να μην υπάρχω εγώ… οπότε για ποιο πράγμα ανησυχώ;  Ένα ξέρω και ένα έχω να σου πω. Σήμερα νιώθω .. ότι αξίζω να ζήσω το σήμερα !!