ΓΙΑΝΝΗΣ & ΜΑΡΙΑ * ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 8 * ΤΑΙΝΙΕΣ ΧΧΧ

Γιάννης και Μαρία * ακατάλληλο για ανηλίκους

Είναι περασμένα μεσάνυχτα, η Μαρία ξυπνά και ο Γιάννης δεν είναι στο κρεβάτι. Κατεβαίνει και τον βρίσκει στο σαλόνι να παρακολουθεί τηλεόραση

-Γιάννη, τι βλέπεις τζιαμέ;

-Μα Μα Μαρία εγώ..

-Τι είναι τούτα Γιάννη;

-Tίποτε Μαρία έτο εν ταινία

-Τι ταινία Γιάννη; Εν γι αυτό που έθελες να βάλεις καλωδιακή τζιαι μίσιη μου ήταν για τες μάππες. 

Τζιαι λαλώ εγώ, εγίνηκεν της μάππας ο άντρας μου που την μια μέρα στην άλλη; Εν τούτες οι μάππες Γιάννη;

-Όι ρε Μαρία, καλωδιακή έθελα γιατί αρέσκουν μου τα ντοκυμαντέρ, το νάσιοναλ, το άνιμαλ πλάνετ.

-Ναι μάνα μου, ελλιώθηκες τα ζώα τζιαι την άγρια φύση. Τζιαι τούτον εν επεισόδιο που το άνιμαλ πλάνετ Γιάννη; με τίτλο πώς ξεσκίζεις τη λιονταρίνα;

-Άτε ρε Μαρία, έτο εθώρουν κάτι άλλο τζιαι εποτζοιμήθηκα ..

-Ναι τζιαι άλλαξεν μόνο του το κανάλι τζιαι εμπήκαν τούτοι οι θκυο που γ..

-Μαρία

-Γιάννη. Σύρε τζιει να κάτσω να δω, μα φαίνεται πολλά ενδιαφέρον το άνιμαλ πλάνετ χαρκούμαι.

-Οι εν να το σβύσω, εν κάμνει για σένα. Τζιαι που εν το παλιοριμόουτ άμα το γυρεύκεις; Φέρε δα το ρεμόουτ να το σβήσω.

-Όι εν θα το σβήσεις. Άφηστο, φαίνεται ενδιαφέρον. Μα άδε μου την άδε μου ούλλον άχχα τζαιαι ούχχου.

- Ναι άχχα ούχχου άλλο λλίο να μας πεις ότι είναι τζιαι γριππωμένη.

- Γιάννη, μα που είναι;

- E που είναι; Εν θωρείς, σε παραλία.

-Ποια παραλία ;

- Στην παραλία του Γιαννάκη στο Λατσί ρε Μαρία, που θέλεις να ξέρω σιόρ;

-Ε καλά ρε Γιάννη ρωτώ γιατί φαίνεται ωραία η άμμος.

- Οι μάνα μου θα μας πελλάνεις εσύ, φέρε δα να το κλείσω.

-Όι εν θα το σβήσεις, περίμενε. Πε μου, τζιαι ήνταλως τζιαι αφήννουν τους να φκάλλουν τα μάθκια τους πάνω στην παραλία, εν απαγορεύεται;

- Ρε Μαρία, εν τζιαι επήαν στες φοινικούδες μάνα μου μπροστά που το Σαν Χωλ, ε το πάν τζαι βρίσκουν μιαν ερημική παραλία τζιαι γυρίζουν την ταινία. Εν τζαι μόνοι τους που πάσιν, εν ολόκληρη παραγωγή, έσιει κάμεραμαν, σκηνοθέτη.

- Σιγά ρε Γιάννη την παραγωγή, τώρα να τους δώκουμε τζιαι χρυσό φοίνικα.

- Ε άτε φέρε το ρεμόουτ να το σβήσω λαλώ σου.

- Όι εν θα το σβήσεις, περίμενε.  Πε μου, τζιαι δεν αντρέπουνται να τους θωρεί τούτοι ούλλοι που λαλείς, ο κάμεραμαν, ο σκηνοθέτης, ο ένας τζαι ο άλλος;

- Ντρέπουνται αλλά προσπαθούν να το ξεπεράσουν.

- Αλήθκεια ;

-E όι ρε Μαρία αφού εν η δουλειά τους, τι να αντρέπουνται, συνηθίζουν.

-Εν η δουλειά τους ώστε ά; τζαι τι προσόντα πρέπει να σιεις για να κάμνεις τούτη τη δουλειά;

 - Βασικά πρέπει να ξέρεις δαχτυλογραφία, ξυλογλυπτική τζιαι νεοελληνική ιστορία.

- Νεοελληνική ιστορία γιατί;

- Για να είσαι καλός στο σιύψιμο. Το λοιπόν, φέρε το ρεμόουτ να την σβήσουμε τζιαι κανεί λαλώ σου.

- Ε πε μου τα προσόντα λαλώ σου. Για να παίζει ας πούμε σε έτσι ταινία πρέπει να είσαι έτσι ;

- Ήνταλως Μαρία;

- E ήνταλως εν τούτος;

-Ήνταλως Μαρία;

-Εν κινγκ σάιζ μάνα μου τούτος.

-Εν η δουλειά του Μαρία.

-Ε, τζιαι άμα προπονείται μιαλινίσκει Γιάννη;

-Εννοώ θκιαλέουν τους, διούν τους δυναμωτικά.

-Φύε να πιάω την φαρμακοποιό τηλέφωνο να δω ήταν δυναμωτικά εν τούτα.

- Κάτσε κόρη μου τζιαμέ που να πιάσεις τηλέφωνο τη φαρμακοποιό.

- Ε άτε ρε Γιάννη εσένα εν όπως το σκουλουκούι μπροστά του τζείνου.

- Άτε ρε Μαρία έκαμες μας χώμα. Κανεί, πάμε να ππέσουμε τζιαι ήβρα τον πελά μου.

- Όι εν πάω

- Τι εννοείς εν πάεις;

- Πήαιννε εσύ τζιαι θα μείνω να δω τζ άλλο άνιμαλ πλάνετ, εν πολλά ενδιαφέρον

- Σήκου κόρη μου να πάμε να ππέσουμε που μου εκαλόκατσες

- Εν πάω.

- Τώρα τζιαι σάζω σε, αύριο τηλεφωνώ στην εταιρία τζιαι ακυρώνω τα ούλλα τα κανάλια

- Μα γιατί, να χάνουμε το άνιμαλ πλάνετ, και μετά πώς θα επιμορφωνόμαστε Γιάννη μαι ντάρλιγκ;

- Τώρα κόρη τώρα.

-Γιάννη, πριν να πάεις πάνω να ππέσεις πήαιννε που την κουζίνα τζιαι φέρε μου ένα πακετούδι γαριδάκια του λαικού. Εν ξέρω γιατί, αθθυμήθηκα τα άξιππα.

- Ααααα;

- Μάλλον τωρά που το σκέφτουμαι φέρε μου θκυο, έναν εν να μμε με κανέσει. Τζιαι τούτη ήνταλως εν έτσι σιόρ, μά δε βυζιά, εν όπως την πουγιώττα την τρυπημένη της θκειας μου της Ελλούς. Πεεε δε τατουάζ, εν τόπος τζιαμέ να κάμεις τατουάζ σιόρ, καλά τζ εν πονούν, να τους τρυπούν οι βελόνες πάνω στα κωλομέρκια, όι, όι μάνα μου, εγώ τατουάζ δε θα κάμω ποττέ, μα δε, μα δε κατάσταση, τζιαι το ψηλοτάκουνο τι το θέλει πάνω στην παραλία σιόρ, όι μάνα μου, ενδυματολογικές επιλογές γιοκ, άσχετες μάνα μου, άσχετες, ότι να ναι, όπου να ναι, α, θενκ γιου αγάπη,καληνύχτα , καληνύχτα, ππεεεεε θα της τα φκάλεις ρε με της τα τραβάς , δεν θα της αφήσεις τρίχα, εν τζιαι εξτένσιονς εκτός που το πουλλί σου θα σου μείνει η ξαθθή η τούφα μέσα στο σιέρι, μα ήντα ξαθθό, εν τζει που το πλατινέ, εγώ τόσα χρόνια στην Θάλεια έτσι βαφή δεν εξανα είδα, άραγες σου να ήντα οξιζιενέ να βάλλει; όι μάνα μου να με πιερώνουν έτσι ξανθό εν τω κάμνω, τζιαι δεν ταιριάζουν τζιαι καθόλου σαν ζευγάρι ρε παιδί μου, μα πώς τους εθκιαλέξαν τζιαι εκάμαν έτσι κάστιγκ; Σαν να τζιαι θωρείς άππαρο με τσουρούα κακωνίωτη, τς τς …..

may it be

Πόσο λεπτή είναι η γραμμή μεταξύ του ζω και υπάρχω
πόσο εύθραυστη η ισορροπία μεταξύ του χαμογελά η ψυχή μου και του απλά τα χείλη μου σχηματίζουν μια καμπύλη που κλείνει προς τα άνω
πόση διαφορά έχει το μηδέν από το λίγο, το λίγο από το πολύ, το πολύ από το μηδέν
η κορφή από τη χαράδρα
η πτήση από τη πτώση
θυμήθηκα για λίγο σαν υποψία σαν όνειρο μιας προηγούμενης ζωής
το χαμόγελο, το όνειρο, τη χαρά την προσδοκία
θυμήθηκα ήταν όλα πάντα εκεί, είναι πάντα εύκολα προσβάσιμη η ανάμνηση της ευτυχίας
και έυκολα ο άνθρωπος αφήνεται όταν οι συνθήκες είναι ασφαλείς
ρωτάει το παιδί γιατί κλαίεις και εγώ της είπα ότι οι άνθρωποι σαν κορσέδες κρατούν τα σώματα μας και τα αισθήματα μας να μη διαλυθούν
σαν λευκά πανιά κλείνουν τις ανοιχτές πληγές μας να μην αιμορραγούν
οι καλημέρες τους οι καληνύχτες τους το ενδιαφέρον τους το νοιάξιμο τα χαμογελαστά μάτια τα χαμογελαστά χείλη οι χαμογελαστές ελπίδες η φλόγα που ξαναζωντανεύει στις ψυχές τους
με ρώτησε το παιδί γιατί κλαίω και εγώ της είπα ότι κλαίω για τη αδικία της πουτάνας της ζωής μας
ανάσα δάκρυ σιωπή να μιλώ λίγο πριν κλάψω
ανάσα δάκρυ σιωπή να κλάψω λίγο πριν μιλήσω
ανάσα να κατέβω στον ωκεανό μου  στην μαύρη σπηλιά των φόβων μου και εκεί θα σε βρω
λύπη ανάσα δάκρυ σιωπή
λύπη ανάσα ενοχή

Γιάννης & Μαρία * επεισόδιο 7 * στο φεστιβάλ πατάτας 2

-IN 2 KILOMETRES TURN LEFT

-άτε Μαρία μου εκοντέψαμε

- Μα που εκοντέψαμε Γιάννη μου εν μες τα ακάμωτα που μας έφερες, ούτε γήπεδο θωρώ ούτε αυκόρου

-δε τι λαλεί η ταμπέλα τζιαμέ;

-η ταμπέλα τζιαμέ λαλεί ΦΡΕΝΑΡΟΣ Γιάννη

- Φρέναρος;

-Ναι Φρέναρος , εσαντανώθηκεν η προκομμένη σου τζιαι πέμπει μας αλλού

- IΝ 1 KILOMETRE TURN LEFT

- μα ήντα λεφτ τζιαι λεφτ χαντακωμένη

-Περίμενε Μαρία να δούμε αφού ένα χιλιόμετρο έμεινε να δούμε που εν να πάμε

- μάλιστα άτε να δούμε

- you have reached your destination

-we have reached our destination Γιάννη ακούεις, τρίτη μάντρα αριστερά

- ρε παιδί μου μα τι εγίνηκε;

-τσέκαρε τι έβαλες στο gps

-κάτσε να δω, ού γαμώτο

-τι

-έβαλα του κοινοτικό γήπεδο Αυγόρου  ζιαι τζείνο εθκιάλεξε μόνο του κοινοτικό γήπεδο Φρενάρου

-Γιαννη

-ναι

-κερδίζεις ένα σιάμισιη , στράφου πίσω

-στρέφουμαι

- μερικές  φορές εν σε πιστεύκω ειλικρινά

- GO NORTH EAST, NORTH EAST

- αντάκωσε πάλε η σαντανωμένη

- GO NORTH EAST, NORTH EAST

- μα που north east να πάμε κόρη μου, εν τζιαι ξέρεις κρατούμε πυξίδα;

- κάλμαρε Μαρία ε το εφτάσαμε στο χωρκό

- σταμάτα δαμέ που εν ο καφενές να πιάσουμε οδηγίες με τον παραδοσιακό τρόπο τζιαι σβήσε την τζείνη να χαρείς ότι αγαπάς

-  έσβησα την

- Εξκιουσμι, μπορείτε να μας πείτε από πού πάμε προς το φεστιβάλ; Οου θενκ γιου. Γιάννη ολόισια είπε ο κύριος, προχώρα

…………………………..

-          Α μάνα μου μα δε ώσπου εν ππαρκαρισμένα τα αυτοκίνητα

-          Ε, Γιάννη είπαμεν μάνα μου αφού ο Κυπραίος είναι για τα παναήρκα

-          Ατε κατέβα να πάμε τζιαι καρτερά ο Πανίκκος

-          Ναι, παναγία μου να μεν έχουμε τον ύπατον αρμαστή να περιμένει, αχ Θεέ μου που με έφερες μέσα στες χωματσιές τζιαι σήμερα έκαμα πεντικούρ

-          Ε το ήρταμε Μαρία με μουρμουράς

-          Μα πόσα ήταν τα εισητήρια;

-          Πέντε ευρώ το ένα

-          Μια για να μπούμε μέσα στο γήπεδο με το χωριατο-συρροή;

-          Με το εισητήριο πιάννεις τζιαι φαί μια πατάτα οφτή ή ένα πιατάκι με διάφορα είδη πατάτας

-          Το άλλο που εφύτευκε τομάτες αλλά πατά τες ξέρεις το ;

-          A ε το τζιαι τον κουμπάρο

-          Α μάνα μου, μα πώς εντύθυκεν έτσι η όξινη σαν να τζαι εν να πάει στο Ρέμο στο Φιξ;

-          E Μαρία είπα σου σίλιες φορές μεν σχολιάζεις σιόρ

-          Μα Γιάννη εν τόπος δαμέ να βάλεις το δωδεκάποντο να καρφώνεται μέσα στα γρασίθκια, ίσσιαλλα να πιαστεί το τακκούνι να  μπρουμουττιστεί τζιαι να γίνει ένα με το χορτάρι

-          Ω γεια σου κουμπάρε, γεια σου κουμέρα

-          Γεια σας γεια σας αγαπημένοι μας , μα τι μας κάνετε, πώς είστε; Μα τι ωραίο το συνολάκι σου Σούλλα μου, φτουυυυυυυυυυυυ σου.

-          Πάμε να πάρουμε τις κυρίες μας να κάτσουν κουμπάρε τζιαι να πάμε να πιάσουμεν φαί;

-          Γιάννη, εγώ νομίζω να πάει ο κουμπάρος με τη Σούλλα να βρουν τραπέζι τζιαι να πάμε οι θκυο μας να φέρουμεν το φαί , το οφτό μου θέλω να το διαλέξω να είναι ψαχνό

………………….

-          Μαρία μα μόλις ήρταμεν αφήκαμεν τους τζιαι εφύαμεν πάλε ;

-          Αφού σου το ετόνισα να μη με αφήκεις μόνη μου μαζί της

-          Το λοιπόν πάμε να πιάσουμε το φαί

-          Τούτο τι είναι ;

-          Εδώσαν μου το μόλις εμπήκαμεν, είναι κουλλουρούδι τζιαι πατατοσαλάτα, έλα δοκίμασε

-          Απαναγία μου είναι πατουρωμένη στους σκόρτους

-          Ε καλά εν θα σε φιλήσω

-           

-          Ε πώς σου φάνηκε το φεστιβάλ;

-          Tραγικό όπως την ζωή μου

-          Γιατί Μαρία εν τραγική η ζωή σου;

-          Αχ

-          Πε μου Μαρία εν τραγική η ζωή σου;

-          Απλά θα επερνούσαμε πιο καλά αν δεν ήταν η όξινη να μας λαλεί ούλλη νύχτα για την κωλονοσκόπηση του άντρα της , το τελευταίο πράμα που ήθελα να κάμνω εικόνα Γιάννη την ώρα που απολάμβανα το οφτό μου ήταν τον Πανίκκο τρουμπωμένο

-          Χαχαχαχαχα

-          Εσκέφτηκες το;

-          Ναιιιιιιιι

-          Γιατρέ νάκκο σιγά τζιαι αύριο εν να χω να οδηγήσω τζιαι το Chevrolet τζιαι σούζει

-          Χαχαχαχαχαχα

-          Εσύ επέρασες καλά Γιάννη;

-          E κοίτα ο ένας ο αρφός Τρουλλιά έλειπε ο ένας , τον Μαργαρίτη δεν τον επρολάβαμεν, θα τον παρουσιάσουν μετά τα μεσάνυχτα, το οφτό μου ήταν ολόμιλλο, εμείναν μας τα τσιπς που μας εδώκαν μουχτι, πάμε έσσω τζιαι κανεί.

-          Εν να τα βρουμε να πάμε σπίτι μας αγάπη εν τζιαι να μα μάσιεται η κόττα ρεπάνα north east, north east,

-          Οι αγάπη, όπου τζιαι να μαστεν , στο πίσω πάντα βρίσκουμεν τα

-          Ούσσου ρε αγάπη τζιαι να σαι ακούσει ο μητροπολίτης τζιαι να χουμεν άλλα

-          Μαρία

-          Ναι Γιάννη

-          Μέσα του Αυγούστου εν τω φεστιβάλ των Λευκάρων

-          Γιάννη !!

-          Ναι Μαρία μου !!

-          Εν τζιαι θέλεις απάντηση για τούτον έν ναιν ;

……………………

ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΣΑΒΕΡΙΑΔΟΥ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟ Γ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΟΥ ΡΙΚ 2016

Ο.ΚΥΚΛΟΣ.της.Μαρίνας.Σαβεριάδου

Ευχαριστώ μαμά

γράμμα από ένα παιδί στις μανάδες μας

αγαπημένη μου μαμά

ήθελα να σου πω ευχαριστώ που με γέννησες. Ξέρω ότι ήταν δύσκολη απόφαση να με κρατήσεις. Είχες ήδη ένα διαζύγιο και τα αδέρφια μου από τον πρώτο γάμο. Ξέρω ότι ήρθα κάπως αναπάντεχα, θα μπορούσες να με πεις και απρόσκλητη και ότι ήταν αρκετά δύσκολη η ζωή σου και χωρίς εμένα. Ξέρω ότι ήταν δύσκολη η απόφαση σου όταν μπαμπάς μου σου είπε ότι αν με κρατήσεις θα φύγει. Και εσύ τότε είχες να διαλέξεις μεταξύ σε εκείνον που ήξερες και αγαπούσες και σε ένα μικρό σποράκι που δεν είχε ακομα μεγαλώσει μέσα σου και θα μπορούσες πολύ εύκολα να ξεφορτωθείς. Και εσύ επέλεξες εμένα μαμά. Και γεννήθηκα και δεν με έκανες ποτέ να νιώσω ότι μετάνιωσες έστω για ένα λεπτό για την απόφαση σου.

αγαπημένη μου μαμά

ήθελα να σου πω ευχαριστώ που με μεγάλωσες. Ξέρω ότι ήταν δύσκολη η απόφαση μιας και δεν ήμουν ένα από παιδί ήμουν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Και ναι ήταν πολλές οι ανάγκες μου και όσο περνάνε τα χρόνια γίνονται περισσότερες. Σ ευχαριστώ που αφιέρωσες τη ζωή σου σε μένα, λυπάμαι που ίσως εξαιτίας μου να μην είχες το χρόνο να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου. Εσύ όμως δεν με εγκατέλειψες ποτέ, δεν με έκλεισες ποτέ σε ίδρυμα, δεν είπες ποτέ κουράστηκες.

αγαπημένη μου μάμμα

ήθελα να σου πω ευχαριστώ που με μεγάλωσες. Ξέρω ότι ήταν δύσκολη η απόφαση να πάρεις ένα διαζύγιο το 1980 ήταν μεγάλο ταμπου για μια γυναίκα να είναι χωρισμένη. Ομως με έμαθες μάμμα ότι η βία δεν είναι αγάπη. Με απάλλαξες από τις αναμνήσεις από τις φωνές, τις κλωτσιές, τα κλάματα. Με έμαθες μάμμα ότι αξίζουμε κάτι καλύτερο

αγαπημένη μου μάνα

ευχαριστώ που με μεγάλωσες. Ευχαριστώ που για μένα νίκησες όλα σου τα τέρα, πάλεψες με όλους σου τους εφιάλτες και καθάρισες το δρόμο από όλα τα εμπόδια. Ευχαριστώ που έκοψες το τσιγάρο, ευχαριστώ που έκοψες τα ηρεμιστικά, ευχαριστώ που αποτοξινώθηκες. Ευχαριστώ που δεν μπαίνεις σε σχέσεις που υποτιμούν την αξία σου. Ευχαριστώ που ζεις με τρόπο που με διδάσκεις την αξιοπρέπεια.

αγαπημένη μου μαμμα

ευχαριστώ που φροντίζεις τον εαυτό σου. Ευχαριστώ που προσπαθείς να είσαι καλά για να είσαι περισσότερα χρόνια κοντά μας

αγαπημένη μου μάμμα

ευχαριστώ που έμαθες στα εξηνταενιά σου να κάμνεις γεμιστά

Καλημέρα Δύση

Αυτή το άρθρο είναι η καταγραφή της κατρακύλας του ανθρώπινου είδους στις αρχές του 21ου αιώνα μέσα από τα μάτια μιας μονογονιού μεσαίας τάξης κάτοικου ενός μικρού νησιού που ονομάζεται Κύπρος

ή αλλιώς η νήσος των "Αγίων" 

Εχτές έλαβα τυχαία την ενημέρωση της διαδιχτυακής δραστηριότητας δύο γνωστών μου.
Ο ένας χωρισμένος με τρία παιδιά, ένα εκ των οποίων κορίτσι, ο άλλος παντρεμένος με παιδιά, ένα εκ των οποίων κορίτσι και φοιτήτρια. Και οι δύο σε σελίδα "μοντέλου" να εκθειάζουν τα γυμνά της "κάλλη" δημοσίως και σε κοινή θέα. Το μοντέλο με εσώρουχα και σε στάσεις σεξουαλικές αλά Playboy. Σε σελίδα δημόσια στο facebook. Ο ένας εκ των δύο, ο παντρεμένος, πρόσφατα ανάρτησε ποστ όπου έγραφε ότι τον αηδιάζουν οι μουσουλμάνοι που παντρεύονται κοριτσάκια. Ποιος; Ο Ελληνάρας ο ελαμίτης με την γαλανόλευκη να κυμματίζει στο εξώφυλλο του προφίλ του. Ο υποκριτάρας ο ορθόδοξος Χριστιανός ενώ διακηρύττει ότι αηδιάζει με τα ήθη και έθιμα μιας μουσουλμαντικής κουλτούρας την οποία αποκαλεί οπισθοδρομική, φανταμενταλιστική και σωβινιστική, την ίδια ώρα βαράει μαλακία κάτω από μια φωτογραφία μιας κοπέλας λίγο μεγαλύτερης ή λίγο μικρότερης από την κόρη του.

Με προβληματίζει το εξής
αντιλαμβάνεται ο ίδιος τι κάνει ή είναι τόσο πορωμένος από τον φασισμό ρατσισμό του για τους μαύρους, μουσουλμάνους, μετανάστες, κίτρινους, κόκκινους που δεν αντιλαμβάνεται την εσωτερική σήψη του ;

Ας δούμε λίγο και την κουλτούρα του δυτικού κόσμου..Η κουλτούρα της πορνογραφίας

Η πορνογραφία πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει εκείνο που άλλαξε όμως είναι η θέση που εξυπηρετεί στην κοινωνία.

Εκείνος ο οποίος θα κατέφευγε στην πορνογραφία το έκανε κρυφά, υπό κάλυψην και με μια δόση ντροπής. Η πορνογραφία ήταν υπό μορφήν περιοδικών ή βιντεοκασέττες ή κάποια σινεμά η πορνες. Έπρεπε να πληρώσει κάποιος και ντρεπόταν όταν αγόραζε το περιοδικό ή την βιοντεοκασέττα.

Μετά το διαδίχτυο η πορνογραφία είναι ένα ελεύθερο μέσο στο οποίο ο κάθε ένας έχει άμεση και δωρεάν πρόσβαση. Δεύτερον η κάθε γυναίκα ή άντρας, οποιασδήποτε οικονομικής κατάστασης ηλικίας και κοινωνικής θέσης η οικογενειακής κατάστασης να εκπορνεύεσει τον εαυτό του , αυτή τη φορά χωρίς καμιά αμοιβή, για χάρη των λικε των κόκκινων καρδούλων και των σχολίων που θα εκθειάζουν ένα σώμα χωρίς όνομα, καμιά φορά και χωρίς πρόσωπο ή κεφάλι..

προβληματίστηκα πάρα πολλές φορές γιατί μια νεαρή κοπελίτσα ή η μάνα της έχει ανάγκη να εκθέτει το γυμνό της σώμα σε κοινή θέα και να "τραβά την προσοχή"

αν το μεταφράζαμε σε πράξη ζεις τη ζωή σου, πάεις σχολείο αν είσαι νεαρή, η δουλειά αν είσαι μάμα, σχολάνεις, πάεις στέκεις σε μια βιτρίνα γυμνή με το πρόσωπο σου να φαινεται αν δεν έχεις θέμα ή με μια χάρτινη σακούλα πάνω από το κεφάλι αν δεν θέλεις να δείχνεις την ταυτότητα σου και περιμένεις να περάσει ο τυχαίος από μπροστά να σου πει γουάου τι ωραίο σώμα, και να σου ζωγραφίζει μια καρδούλα κάτω από το κουτί σου, να σταθεί ένα πεντάλεπτο να τραβήσει και μια και ταυτόχρονα να περπατά κάτω από άλλα κουτιά και άλλες βιτρίνες μέχρι να καταλήξει. 

Το θέμα με το facebook και το instragram και τες 100-200 γυμνές - γυμνούς που κάνεις θα κάνει ο οποιοσδήποτε  follow και like είναι ότι κάποια στιγμή ένα από τα σώματα που σου άρεσαν και κάνεις like μπορεί να ανήκει στην γυναίκα σου ή ακόμα χειρότερα την κόρη σου.

Εσύ δεν θα ξέρεις ότι είναι κόρη σου εκείνη όμως θα ξέρει ότι είσαι ο πατέρας της.. Και όχι δεν είναι θέμα κρίσης και κατάκρισης. Είναι απλή φυσική συνέπεια, η κοινωνία την οποία σήμερα εσύ διαμορφώνεις με την στάση και συμπεριφορά σου είναι η κοινωνία στην οποία θα κληθεί να ζήσει σαν ενήλικας το παιδί σου. Απλά μαθηματική συνειπειοκρατική πράξη.

Προβληματίστηκα πολλές φορές ποια είναι τούτη η εσωτερική μοναξιά και ποια είναι τούτη η συναισθηματική διαστρέβλωση που έχουν ανατικαταστήσει την φυσική εξέλιξη μιας ανθρώπινης σχέσης που εμπεριέχει την επαφή, το μοίρασμα το άγγιγμα το νοιάζιμο και τα έχει σπρώξει στο περιθώριο.

Προβληματίζομαι και αναρωτιέμαι ποια είναι αυτή η επιβεβαιβέωση που νιώθει εκείνος που κάνει τον άνθρωπο που κάνει το like και η γυμνη και αιθέρια ύπαρξη ανταποκρίνεται και ανταποδίδει, πόσο όμορφα  νιώθω και πόση επιβεβαίωση νιώθει, όταν υπό κανονικές συνθήκες και σε real time περιβάλλον η αιθέρια ύπαρξη δεν θα εγύριζε καν να τον κοιτάξει.

Προβληματίζομαι αν η πορνογραφία έχει σε τόσο βαθμό εισχωρήσει στην ζωή του σύγχρονου ανθρώπου που πλέον δεν θα συνάπτεται καμία σχέση εκτός οθόνης. Αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι που καταφεύγουν στην πορνογραφία είναι αυτοί που δεν θεωρούν ότι μπορούν να έχουν μια σχέση εκτός οθόνης ή αν τελικά τους φεύγει η όποια όρεξη να συναντηθούν πρόσωπο με πρόσωπο και σώμα με σώμα με άλλον άνθρωπο μετά από την χρόνια χρήση πορνογραφίας.

πάντα άκουγα τις γυναίκες να λένε "όλοι είναι οι ίδιοι" και πάντα ήμουν εκείνη που αντιδρούσα και τους έλεγα μην λέτε έτσι μην τα μηδενίζετε όλα. Μετά συμβαίνει κάτι και η ζωή μου λεει, α, τελικά είναι και αυτός έτσι, και από το 10% πήγα στο 5% και από το 5% πήγα στο 1% και σιγά σιγά μηδενίζει μέσα μου αυτό που ονομάζεται εμπιστοσύνη στο ανθρώπινο είδος. Σκέφτου να υπήρχε η δυνατότητα να βλέπαμε μέσα στις ψυχες και στα μυαλά των ανθρώπων γύρω μας....

Δεν ήθελα να φτάσω σημείο να βλέπω τους ανθρώπους γυρω μου και να αναρωτιέμαι αν είναι ακόμα ένας "ανώμαλος" αλλά ίσως τελικά η ανωμαλία είναι εκείνη που απλώθηκε σαν ομίχλη γύρω μας και μέσα μας και βουλιάζουμε σιγά σιγά μέσα της. 

Προβληματίζομαι αν είμαστε γονείς με την έννοια της λέξης, ή αν είναι τόσο μεγάλα τα εσωτερικά μας κενά και ανασφάλειες που αντί να περνούμε ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μας απλά φροντίζουμε για τις βασικές τους ανάγκες και μετά τα ξεφορτωνόμαστε δίνοντας τους από την ηλικία των 2 χρονών ένα τάπλετ που θα παίζει κινούμενα σχέδια ή το κινητό μας για να ποσκολιούνται, και την ίδια στιγμή ποσκολιούμαστε εμείς ον λαιν με τον έναν και τον άλλο και δεν έχουμε καμιά ουσιαστική σχέση με τον σύντροφο μας, με τον εαυτό μας και με το παιδί μας. Απλά συνυπάρχουμε σε κοινό χώρο και ο κάθε ένας είναι στον κόσμο του. Προβληματίζομαι αν τα κορίτσια που θα κάνουν μια σελίδα στο ινσταγκραμ και θα ποστάρουν τα γυμνά κορμιά τους αμέσως μόλις αρχίσουν να γράφουν καμπύλες και να μοιάζουν γυναικεία, είναι τα παιδά των γονιών που δεν ασχολήθηκαν ποτέ μαζί τους γιατί ασχολούνται με το πώς θα γεμίσουν τα κενά τους.

Προβληματίζομαι και θλίβομαι και προσπαθώ να κρατήθώ από εκείνο το 1% πίστης  που μου έμεινε και να μην πω ότι παμε όλοι κατά διαόλου

ΜΣ (τα ημερολόγια) 21/02/2020

Γερασμένοι πλάτανοι

Δεν ξέρω ποιους απόψε να θρηνησω
Τους γερασμένους πλατανους
που τον κούφιο τους κορμό
της δύσης το πρώτο φύσημα στα δύο θα τσακίσει
Ή τα νεαρο βλαστάρι που
Σ έρημο χώμα χωρίς νερο ξεραινεται
Κι έτσι αφυδατωμενο και αχρωμο
δεν μελλει να καρπισει

Πλατανε μου κι αν γυρεις
Θα χεις να λες πως πρόλαβες να ζήσεις
Μα το ακαρπο τι να χει από το τιποτα να θυμάται
Ούτε ηλιο να στρέψει το βλέμμα
Ούτε αγέρι να χαϊδέψει τα φύλλα
Ούτε μια μέλισσα την γύρη να τρυγησει
Ούτε μια στάλα βροχής τις ρίζες να ποτίσει
Εσύ πρόλαβες κι όλο απλώνεις τις ρίζες σου βαθύτερα γιατί θες το τέλος να αργήσει
Ενώ το βλαστάρι στην έρημο
Απο το παράδοξο της μοίρας παιχνίδι
Ούτε που πρόλαβε και ούτε που προσμένει
Μόνο καρτερικά υπομενει
Το βάρος της γνώσης της ανεκπληρωτης του φύσης
Το τέλος ενός κύκλου που δεν αξιώθηκε να κανει
Την κατάρα να πεθαίνει ζωντανό
Και ίσως απόψε πιότερο να θρηνησω
Όχι για σένα που ζεις και γερνας και θέλεις λίγο ακόμα να ζησεις
Μα για εκείνο το νεκροζωντανο που τ καρτερα τον θάνατο να ρθει σαν λυτρωτης

ΜΣ

Είμαι

Είμαι ο ξυλουργός που στήνει τη σκηνή

είμαι η μοδίστρα που ράβει τη στολή

είμαι η μπαλαρίνα που δίνει τη ψυχή της σε κάθε παράσταση

είμαι ο θάνατος είμαι και η ανάσταση


Είμαι ο θεατής που θα με χειροκροτήσει

Είμαι η φωνή που όταν διστάζω θα με πείσει

Είμαι το "μπράβο" μου είμαι και το χαστούκι

είμαι του νεκρού στρατιώτη το σώμα στο σημαιοστολισμένο σεντούκι


Είμαι το αίμα που γίνεται αυλάκι

Είμαι η θάλασσα του ωκεανού του αλάτι

Είμαι το χέρι που τρυφερά θα σε αγγίζει

Είμαι το λουλούδι που μέσα στα ερείπια ανθίζει

δεν γυρνάω πίσω

Φοβάμαι σου τ΄ομολογώ
είναι χειμώνας, κάνει κρύο
και ο φόβος πιο παγωμένος απ τη νύχτα
κρυμμένος βαθιά στη δεξιά τσέπη του παλτού μου
με συνοδεύει κάθε που ανοίγω την πόρτα για να βγω
όμως να ξέρεις
τον δρόμο θα τον περπατήσω
δε βιάζομαι
δεν γυρνάω πίσω
το βουνό θα τ΄ανεβώ
και εκείνο το σκοτεινό δάσος με τους λύκους
μόνη θα το διασχίσω
στο ξαναλέω
δε γυρνάω πίσω
που θα πάει
θα φύγει ο Χειμώνας
θα πετάξω τον φόβο, το παλτό
και ένα Μάρτη ένα Απρίλη
σαν πρωτάνθιστη αμυγδαλιά
ζωή άνθισε σαν Άνοιξη
αγάπη μου χτύπα την πόρτα
να σας καλωσορίσω

ΜΣ

Ερινύες και Πόθοι

Ερινύες και πόθοι
έχοντας πρόσωπα και σώματα γυμνά
κραδαίνουν όπλα στο σκότος εναλλάξ
Μαχόμενοι Μορφέαν

Μακάριοι οι απαθείς
Τοιούτους περιορισμένης μνήμης παραπτώματα
Ότι αιώνιας πάλης
απαλλάττουσιν

Το χάσμα το τραύμα και οι μεγάλες προσδοκίες

Ένα χάσμα δημιουργείται όταν δυο άνθρωποι που κάποτε κοιταζόντουσαν στα μάτια αρχίζουν πλέον να κοιτούν σε αντίθετες κατευθύνσεις ..

Όταν αρχίζεις να βαδίζεις, έστω νοερά, προς την αντίθετη κατεύθυνση, μέτρα προσεχτικά τα βήματα σου

Γιατί η σχέση είναι μια μαθηματική πράξη στην οποία όσα βήματα χρειάζονται για να φτάσεις σε σημείο ασφαλούς απόστασης, τόσα βήματα θα χρειαστούν για να επιστρέψεις

Γι αυτό πριν κάνεις το πρώτο βήμα, αναρωτήσου. Γιατί θέλεις να φύγεις;

Αν δεν είσαι σίγουρος για το λόγο της φυγής, κράτα ένα μίτο για να βρεις το δρόμο όταν θες να γυρίσεις πίσω.

Παρομοίως, αν μετά την απομάκρυνση, νιώσεις εκείνο το αίσθημα απελπισίας να σε πλημμυρίζει και θες αγωνιωδώς να γυρίσεις πίσω, αναρωτήσου και πάλι. Γιατί θέλεις να γυρίσεις πίσω;

Είναι γιατί σου λείπει αυτός που άφησες πίσω, ή γιατί φοβάσαι να μείνεις με τον εαυτό σου;

Ότι κι αν ισχύει από τη στιγμή που κάποιος ανακοινώνει ότι φεύγει «οριστικά» ακόμα κι αν επιστρέψει πίσω γιατί "μετάνιωσε" η κατάσταση δεν θα επανέλθει στην προϋπάρχουσα κατάσταση.

Εκείνος που επιστρέφει δεν είναι ο ίδιος, είναι ο «μετανοημένος», εκείνος που λίγο πριν πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει τον άλλον. Και εκείνος στον οποίο επιστρέφει επίσης δεν θα είναι ο ίδιος. Θα είναι ο μέχρι πρόσφατα απορριμένος, ο εγκαταλελειμμένος. Εκείνος που δε θα σταματήσει να αναρωτιέται γιατί αφού τον εγκατέλειψες τότε ζητάς πάλι να μπεις στη ζωή του.

Έστω και αν ακόμα συνεχίσουν από εκεί που έμειναν, έστω και αν προσπαθήσουν για μια καινούρια επανασύνδεση, αυτό που θα γίνεται στην ουσία είναι η αναπαραγωγή σκηνών μιας παλιάς ταινίας που έχουν μάθει καλά να παίζουν, μόνο που οι ηθοποιοί δεν θα είναι οι ίδιοι. Θα είναι εκείνοι, που έπαιξαν για λίγο σε άλλη ταινία, δεν τους έκατσε ο ρόλος και γυρίζουν πίσω να παίξουν στην ταινία της οποίας τους ρόλους ξέρουν καλά.

Γι αυτό πριν φεύγεις να σαι κάτι παραπάνω από σίγουρος.
Κι αν δεν είσαι σίγουρος να μην φεύγεις.

Να μένεις! Να μη μένεις όμως στη σιωπή, να μιλάς, να το παλεύεις, να προσπαθείς να το σώσεις.
Μην απομακρύνεσαι, μην αφήνεις την απόσταση να μεγαλώνει μέχρι που να γίνεται χάσμα.
Γιατί το χάσμα δεν ξεπερνιέται.

Κι αν δε σώζεται τότε ναι, να φεύγεις , αλλά να φεύγεις με την βεβαιότητα ότι έκανες ότι μπορούσες και μέχρι εκεί, δεν είχες κάτι άλλο να κάνεις.

Ουδέποτε πίστεψα στις εκ των υστέρων μετάνοιες μετά από τελεσίδικες αποφάσεις. Ουδέποτε κατάλαβα τους ανθρώπους που σε κοιτάζουν στα μάτια και λένε σ' αγαπώ ενώ το σώμα και η ψυχή τους είναι ήδη μίλια μακριά. Αλήθεια με πόση μαθηματική ακρίβεια επιτυγχάνεται αυτή η διάσπαση;

Όταν έρθει η ώρα να πάρεις το δρόμο σου, να τον πάρεις, να χεις όμως το κουράγιο να τον τραβήξεις μέχρι τέλους.
Κι αν θα φύγεις, φύγε ολόκληρος, φύγε με αξιοπρέπεια και με το κεφάλι ψηλά και κόψε τον ομφάλιο λώρο που συντηρεί η ενοχή σου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο επώδυνο από εκείνους που δεν έχουν την δύναμη να πουν την αλήθεια και πρέπει να σου την σερβίρουν με μικρές θανάσιμες δόσεις αδιαφορίας. Δεν έχει κάποιον πιο σκληρό από αυτόν που θέλει να φύγει και σε αναγκάζει με μεθοδικό τρόπο να τον διώξεις εσύ.
Δεν υπάρχει πιο χαμένος χρόνος από αυτόν που σπαταλάς με έναν άνθρωπο που το σώμα του είναι δίπλα σου ενώ ο υπόλοιπος λείπει.
Και δεν έχει τίποτα πιο θλιβερό μετά από όλα τα πιο πάνω, από έναν άνθρωπο που τσακίζει την περηφάνεια του και γυρίζει μετανοημένος, απλά και μόνο γιατί δεν του βγήκε η μαγκιά, πήγε πήρε μια γεύση ελευθερίας, δεν του άρεσε και γύρισε πίσω.
Όπως δεν υπάρχει τίποτα πιο εξευτελιστικό από το να δέχεσαι πίσω κάποιον που επιστρέφει πίσω, όχι γιατί αναθεώρησε τα αισθήματα του για σένα, αλλά γιατί δεν του έκατσε το "έξω".

Όχι δεν πιστεύω ούτε στη μετάνοια, ούτε στη συγχώρεση, ούτε στις επανασυνδέσεις.

Ούτε ότι όταν τελειώνει με ψέμα, ανεντιμότητα και προδοσία μπορεί να ξαναρχίσει χωρίς να γίνεται πλέον ένας εξευτελιστικος προσυμφωνημένος συμβιβασμός.

Είναι όμως κοινή τακτική, οι άνθρωποι να συμβιβάζονται. Συμβιβάζονται και συνεχίζουν, απατημένοι και προδομένοι και δέχονται μια ψεύτικη συγνώμη την ώρα που ξέρουν ότι είναι ψεύτικη, γιατί ο φόβος και η ενοχή είναι μεγαλύτεροι από το αίσθημα της δικαιοσύνης.

Ο φόβος και η ενοχή αλλά κυρίως ο φόβος.
Καλύτερα με εκείνον / εκείνην που έχω συνηθίσει δίπλα μου, παρά μόνος μου. Γιατί αυτό το "μόνος" μου χρειάζεται μεγάλα αρχίδια στο τέλος της ημέρας γιατί εγκαταλείπεις όχι μόνον εκείνον / εκείνην αλλά και όλη τη ζώνη του βολέματος σου και ξαναρχίζεις από το μηδέν.

Και αυτό το μηδέν αυτή τη φορά είναι πολύ σκληρό , γιατί τώρα δεν είσαι είκοσι για να γελαστείς και να ξεγελαστείς και να ενθουσιαστείς και να μπεις ξανά στο ίδιο τριπάκι που ήσουν Πατρίδα, οικογένεια και Πίστη με ένα νέο άτομο . Όλα έχουν αναλωθεί και καταναλωθεί και η εποχή μας δεν μας αφήνει περιθώρια ρομαντισμού, όλα έχουν γίνει ένα υπερσύγχρονο μαζικό μπουρδέλο, γύρω μας, μέσα μας, στις σελίδες των διαδιχτυακών μας συναναστροφών, όλοι για όλους και όλοι για Κανέναν. Τα λόγια δε σημαίνουν τίποτα και στα μεγάλα ψεύδη της εποχής μοιάζεις με Δων Κιχώτης.

Η γραφή είναι μια απλή καταγραφή γεγονότων.

Χωρίς καμιά διάθεση κριτικής για τις επιλογές κανενός Δεν υπάρχουν μεγάλες προσδοκίες από κανέναν
Ξέρω πια, πολύ καλά, ό,τι ο κάθε ένας επιλέγει εκείνο που μπορεί να αντέξει. Εκείνο που τον πονάει λιγότερο. 

Εμένα με πονάει το ψέμα, έζησα εντός του όμως για δεκαετίες. Μέχρι που το απέβαλα. Όταν αποβάλεις το "ψέμα" μένεις για λίγο γυμνός και ευάλωτος.  Είσαι κάτι που δεν ξέρεις ακόμα ποια είσαι και αρχίζεις και ξανακτίζεις κύτταρο κύτταρο το νέο δέρμα που θα σε περιβάλει και παίρνει χρόνο να δεις ποιος τελικά είσαι. Όταν αποβάλεις όμως το ψέμα δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω στο ψέμα. Όταν "δεις" δεν μπορείς να ξανατυφλωθείς. Ο καρπός της γνώσης δεν ξαναεπιστρέφει πίσω στο δέντρο.

Όταν αποβάλω το ψέμα λοιπόν σε  πονάει το "λίγο" το "διφορούμενο" το "σχεδόν" το "ίσως" και το "θα δούμε"
Θέλεις ένα ξακάθαρο άσπρο ή ένα ξεκάθαρο μαύρο να ξέρεις πώς προχωράς.
Θέλεις να ξέρω αν είσαι εδώ και αν είσαι εδώ γιατί είσαι εδώ. Δεν θέλω να ξέρω για πόσο , το πόσο δεν το ξέρει κανείς. Αύριο μπορεί να σου στερέψω εγώ, μεθαύριο μπορεί να μου στερέψεις εσύ.
Όμως σήμερα, τώρα, θέλω να ξέρω τι νιώθεις για μένα. Θέλω να καταλάβεις εσύ τι νιώθεις για μένα. Θέλω να ξέρω εγώ τι νιώθω για σένα. Για να ξέρω όμως τι νιώθω για σένα πρέπει να σπάσουν όλα τι μικρά και μεγάλα εμπόδια που δεν μας αφήνουν να δούμε καθαρά ο ένας τον άλλο.
Θέλω από τις χιλιάδες που με περιβάλλουν να εντοπίσω εκείνους τους πέντε δέκα ανθρώπους με τους οποίους μπορώ να έχω την ουσιαστική ψυχική και πνευματική σύνδεση που θέλω, και με εκείνους τους λίγους να ενώσω κάθε απόληξη μου μαζί τους, σαν τα μπλε πλάσματα στο "άβαταρ" και να νιώσουμε εκείνο που νιώθουν οι άνθρωποι όταν ηρεμούν και κατασταλάζουν μέσα τους στην παρουσία των "ομοίων". Μια ψυχική  συν-ουσία χωρίς κατάκριση, χωρίς αρνητικότητα, χωρίς απειλή, χωρίς απαίτηση. Μόνον μια αποδοχή ό,τι σε αγαπούν γιατί υπάρχεις και είσαι ο εαυτός σου. Και θα σε αγαπούν και την ώρα που θα σφάλεις και θα σε συγχωρέσουν πιο γρήγορα από ότι θα συγχωρέσεις εσύ τον εαυτό σου.
Θέλω την αλήθεια, στο άγγιγμα σου, στο χάδι, στο φιλί,  στον έρωτα σου , θέλω την αλήθεια σου ακόμα και στην ώρα του αποχαιρετισμού.

Μαρίνα Σαβεριάδου (τα ημερολόγια)

πουλιά

Ψες ονειρεύτηκα πως ήμασταν πουλιά
δυο μικρά σπουργίτια
και είχαμε μια μικρή φωλίτσα με λάσπη και ξερόχορτα
Ήταν Χειμώνας και έκανε παγωνιά
μα όταν σκοτείνιαζε κάτω απ' τη φτερούγα σου κρυβόμουν
και δε με άγγιζε το κρύο
Και έτσι, όπως εγερνα το κεφάλι μου λίγο δεξιά,
μπορούσα να ακούω τους χτυπους της καρδιάς σου
και γαληνεμένα κοιμόμουν
γιατί ήμουν μονάχα ένα πουλί
μα αυτό ήταν το μόνο που ήξερα να είμαι
Και έτσι μικρό πουλί σαν ήμουν ούτε που ήξερα
αν μου έμελλε να ζήσω ως το ξημέρωμα
ή μέχρι την επόμενη Άνοιξη
Είχα τη φωλιά μας
είχα τη φτερούγα σου
και στον ύπνο παραδόθηκα

και πουλί σαν κοιμήθηκα..

ονειρεύτηκα πως άνθρωπος ήμουν
είχα ένα σπίτι από τσιμέντο και κεραμίδια
ήταν Χειμώνας και έκανε παγωνιά
και όταν σκοτείνιαζε δεν είχα αγκαλιά για να κρυφτώ
και με σκότωνε το κρύο
Και έτσι, όπως έγερνα το κεφάλι μου λίγο αριστερά,
άκουγα τους χτύπους του ρολογιού στο κομοδίνο
να μετράνε τον χρόνο που φεύγει
και φοβόμουν τα μάτια να κλείσω
γιατί ήμουν μονάχα ένας άνθρωπος
μα αυτό ήταν το μόνο που ήξερα να είμαι
και έτσι μεγάλος άνθρωπος σαν ήμουν ήξερα
ότι είναι οι μέρες μου μετρημένες

και σαν άνθρωπος ξέρω όσα δεν ξέρει ένα πουλί
και σαν άνθρωπος κλαίω που δεν έχω τη φωλιά μου
και σαν άνθρωπος θρηνώ που δεν έχω τη φτερούγα σου
και το κεφάλι γέρνω στο μαξιλάρι
κλείνω τα μάτια και εύχομαι
να μην ξαναξυπνήσω άνθρωπος
παρά μόνο πουλί..

Μαρίνα Σαβεριάδου

μια αγκαλιά

Πέντε το απόγευμα

Εκείνη μόλις μπήκε σπίτι και ανεβαίνει με κόπο τα σκαλιά, προχωρά στο μισοσκότεινο δωμάτιο, την ακολουθούν τα σκυλιά. Κοντεύει να νυχτώσει. Το ένα σκυλί έχει ανέβει στο κρεβάτι και κουνάει την ουρά του. Βγάζει τα σάνδαλα

Είναι αρχές Νοέμβρη αλλά σ΄αυτό το σάπιο νησί δεν έχει ουρανό φθινοπωρινό. Έχει ξεσπάσματα βροχής και μετά ξεσπάσματα ζέστης, κουνούπια που γεννοβολάνε στα έλη, και μια σκόνη που προκαλεί φαγούρα έξω και μέσα. Βγάζει τα ρούχα και φοράει ένα παλιό ξεφτισμένο κόκκινο τεραντωτό φανελάκι. Τα παλιά ξεφτισμένα που πάντα είναι τα πιο απαλά. Ξαπλώνει και σκεπάζεται. Το πάπλωμα είναι δεκαπέντε χρονών και το ύφασμα του τσιμπάει το δέρμα της. Πριν λίγες μέρες βρήκε μια παπλωματοθήκη και το έντυσε. Τώρα δεν τσιμπάει ! Η αίσθηση του είναι απαλή όπως το φανελάκι. Γυρνάει στο δεξί της πλευρό. Το θηλυκό σκυλί βολεύεται στην καμπύλη του σώματος της και αφήνει ένα αναστεναγμό ανακούφισης που ήρθε σπίτι η μάνα της και ξαπλώνει δίπλα της και ησυχάζει. Τη χαιδεύει. Το αρσενικό σκυλί ζηλεύει και φέρνει τα μούτρα του στα μούτρα της για να την γλύψει. Εκείνη δεν αντέχει να της γλύφει το σκυλί τα μούτρα. η αναπνοή του μυρίζει άσχημα. Το σπρώχνει πίσω, το σπρώχνει να κάτσει κάτω, να ησυχάσει. Το αρσενικό σκυλί επιμένει, είναι το τελευταίο αρσενικό που έμεινε στο σπίτι, ξεροκέφαλο πολύ και καταβάθος δεν τον πολυπάει, της θυμίζει εκείνον που τον έφερε, πριν φύγει εκείνος και αφήσει πίσω το σκυλί. Εκείνο τίποτα απ όλα αυτά δεν ξέρει, θέλει αγάπη, θέλει φιλιά και εκείνη το μόνο που θέλει είναι να την αφήσει ήσυχη. 

Του γυρνάει την πλάτη και σκεπάζει την πλάτη της με το πάπλωμα. Εγκαταλείπει κάποια στιγμή και εκείνος και ξαπλώνει επιτέλους ήρεμος. Εκείνος αναστενάζει. Εκείνη δακρύζει. Το κρεβάτι είναι άδειο αλλά εκείνα θέλουν να την ακουμπάνε και εφαρμόζουν στις καμπύλες του σώματος της δεξιά και αριστερά και γίνονται όλοι ένα κουβάρι. Εκείνη δακρύζει. 

Πάνε μήνες να την αγκαλιάσει ένας άντρας. Το σώμα πονάει. Και δεν ξέρει αν πονάει από την κούραση ή από την έλλειψη της αγκαλιάς. Μετά τα σαράντα είναι δύσκολο να καθορίσεις αν πονάει το σώμα λόγω μοναξιάς ή αν πονάει η μοναξιά λόγω του σώματος ή αν γίνονται όλα κουβάρι όπως εσένα με τα σκυλιά. Εκείνη δακρύζει.

Το κινητό στο κομοδίνο αριστερά του κρεβατιού δονείται. Και αυτό το μπιμπ πάντα φέρνει στον εγκέφαλο μια αναλαμπή. Πριν κοιτάξεις την οθόνη ξέρεις από ποιον θέλεις να είναι το μήνυμα. Σκουπίζει με το χέρι τα δακρυσμένα μάτια και το κοιτάζει. 

-τι κάνεις; 

Ένα μικρό αγγελάκι πετάγεται μέσα από την παπλωματοθήκη και έρχεται και της ψιθυρίζει στο αυτί.

«Δες, κάποιος σε νοιάζεται, και θέλει να ξέρει τι κάνεις και ξέρεις» προσθέτει « ίσως παρόλο ότι είναι αργά, παρόλο ότι είναι κουρασμένος και εκείνος, ίσως και εκείνον να έχει καιρό κάποια να τον αγκαλιάσει»

Και η σκέψη στο μυαλό της γράφει νοερά μια ειλικρινή απάντηση σε κλάσματα δευτερολέπτων Τι να κάνω βρε φίλε, κοίτα πονάω, κλαίω, γιατί σχόλασα, είμαι μόνη μου, είμαι κουρασμένη, νυχτώνει νωρίς, έχει σκόνη  και δεν έχω κάποιον να με αγκαλιάσει. 

Αλλά το μόνο που απαντάει είναι 

-Καλά ! Εσύ;

Σκέφτηκες εκείνα τα δευτερόλεπα που μεσολαβούν μέχρι να πάρεις την απάντηση από τον άλλο άνθρωπο πόσες άλλες απαντήσεις μέσα από την ψυχή του σου έχει δώσει, αλλά δεν θα τις διαβάσεις ποτέ; 

Σε έναν κόσμο ιδανικό θα είχε τη δύναμη να σου ζητήσει να αφήσεις κάτω το κινητό, και να έρθεις να την αγκαλιάσεις και να κάτσετε εκεί για μισή ή μια ώρα, αμίλητοι, ακούνητοι, και αυτό να μην συνεπαγόταν καμιά ηθική ή συναισθηματική υποχρέωση. Θα είχε τη δύναμη να στο πει.  Σε έναν κόσμο ιδανικό θα είχες τη δύναμη να άφηνες κάτω το κινητό, να ερχόσουν να της κρατήσεις το χέρι και να μπεις στην αγκαλιά της χωρίς να νιώθεις ότι κινδυνεύεις να φαίνεσαι λιγότερο άντρας.  Μα είναι τόσο σφικτά ραμένοι επάνω μας αυτοί οι ρόλοι. 

Οι άνθρωποι έμαθαν να μην αγγίζονται, διδάχτηκαν να μην αγγίζονται. Οι άνθρωποι ή κρατούν μια τυπική απόσταση ή κάνουν σεξ με ή χωρίς δέσμευση. Νιώθουν όμως παράξενα με το άγγιγμα, το χάδι, την αγκαλιά. Ή στέλνουν ένα μήνυμα με δύο λέξεις φανερωμένες και χίλιες αφανέρωτες από πίσω. 

Δεν είναι αφελείς. Ξέρουν!  Αλλά το παρακάμπτουν επιμελώς! 

Ξεχνούν ότι γεννήθηκαν και ένιωσαν το χάδι, το άγγιγμα και την αγκαλιά πολύ πριν αναπτυχθεί το σεξουαλικό τους ένστικτο. Ξεχνούν ότι όταν γεράσει ο άνθρωπος, όταν πια έχει χάσει μέρος της όρασης του, της ακοής του, της όσφρησης του, η αφή παραμένει η μόνη αίσθηση που δεν επηρεάζεται μέχρι το τέλος της ζωής του. Χαίδεψες το χέρι μιας γιαγιάς ή ενός παππού που είναι σκυφτοί και χαμένοι στον κόσμο τους; Είδες πώς νιώθουν αμέσως το άγγιγμα σου και σηκώνουν το κεφάλι και σε κοιτάζουν;

Αυτό ! μια αγκαλιά, χωρίς προυποθέσεις, χωρίς γιατί και πώς, χωρίς παρελθόν και μέλλον. Αγάπη μου δεν θέλω πια να με ρωτάς τι κάνω και τι γίνεται. Να με νοιάζεσαι από δέκα λεπτά απόσταση και να μην έρχεσαι να με αγαπάς πολύ με μέτρα προστασίας, εξ αποστάσεως και εκ του ασφαλούς. Έβαλε το κινητό στο αθόρυβο, δεν έχει ουσία και νόημα άλλο αυτή η εξ αποστάσεως συζήτηση και δεν ησυχάζουν ούτε τα σκυλιά. 

Κλείνει τα μάτια και σε λίγο αποκοιμιέται. Στον ύπνο της είναι καλοκαίρι, φοράει το μαυρο πράσινο φόρεμα με τις τιράντες και κάθεται στο σαλόνι, βλέπει μια ταινία στην τηλεόραση. Χτυπάει η πόρτα και εκείνη δεν ξέρει ποιος είναι. Σηκώνεται και την ανοίγει. Είναι ένας άντρας, φοράει στολή και κλείνει την πόρτα. Ήρθα να σε δω, να σε δώ πέντα λεπτά και να σε πάρω μια αγκαλιά. Δεν είναι πολύ παράξενο να έρχεται κάποιος στην πόρτα σου απλά και μόνο για να σε δει πέντε λεπτά και να σε πάρει μια αγκαλιά; Χαμογελά στον ύπνο της. Το απογευματινό ξυπνητήρι χτυπά. 

Έξι το απόγευμα, σηκώνεται, έχει σκοτεινιάσει . Είναι ηλίθιο να σκοτεινιάζει τόσο νωρίς ! Δεν ξέρουν τι τους γίνεται ούτε τα σκυλιά !

οι άνθρωποι που σιχαίνονται τις Κυριακές

Ξυπνάς την νύχτα και κάνεις εμετό μου λες, είναι από την πολλή κούραση, από τις πολλές σκοτούρες μου λες. Θα μπορούσε κάποιος να σου πει ότι είναι από τα πολλά ψέματα που ταίζεις τον εαυτό σου τόσα χρόνια σε σημείο που άρχισε ο οργανισμός σου να φλομώνει και δεν μπορεί να καταπιεί άλλα. Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να σου το το πει αλλά προφανώς δε θα είμαι εγώ γιατί αν στο πω εγώ, θα γυρίσεις να κοιτάξεις με εκείνο το βλέμμα σου.. που δεν έχω κουράγιο πια να λυπάμαι.
Η Μ. μου παραπονιέται ότι έχει συνέχεια άγχος για το ένα και το άλλο και έφτασε στο σημείο να μην μπορεί πια να το διαχειρίζεται... μου είπε.. και εγώ της απάντησα "σήκωσε το χαλί και δες τι έχεις θάψει από κάτω.Τι σου φωνάζει ο εαυτός σου και αρνείσαι να ακούσεις;" Ο εαυτός πάντα ξέρει και αρχίζει στην αρχή το ψιθυρίζει αλλά εμείς δεν ακούμε, κατόπιν το φωνάζει και πάλι δεν ακούμε και στο τέλος χτυπάει κάτι τύμπανα που ονομάζονται κατάθλιψη ή νεύρα ή άγχος και εμείς ψάχνουμε τα δήθεν αίτια των ασθενειών μας, γιατί απλά δεν ακούμε...
Ναι, είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι θα κάνουν τα πάντα για να μην δεχτούν την απλή αλήθεια ότι είναι δυστυχισμένοι. Θα αφοσιωθούν στη δουλειά και θα φορτωθούν αβάσταχτα ωράρια για να μείνουν όσο λιγότερο στο σπίτι. Θα γεμίσουν το πρόγραμμα τους με δραστηριότητες και θα γυρίζουν μέρα νύχτα ασταμάτητα γιατί αρρωστούν στην απλή ιδέα ότι θα μείνουν μια μέρα στο σπίτι. Θα πείσουν τον εαυτό τους ότι μένουν σε αυτή τη θέση θυσιαζόμενοι για κάποιους άλλους, κάποιον ανώτερο σκοπό.
Θα αρρωστήσουν τον εαυτό τους, θα τον εξαντλήσουν θα τον εξοντώσουν αλλά δε θα παραδεχτούν ποτέ την αλήθεια.
Τους βλέπω γύρω μου, είναι οι άνθρωποι που σιχαίνονται τις Κυριακές !
Όχι εκείνοι που μελαγχολούν τις Κυριακές. Εκείνοι που τις συχαίνονται.
Έχει διαφορά. Ναι, έχει διαφορά να κάθεσαι σε ένα τραπέζι και να μην έχει κάποιον απέναντι σου από το να κάθεσαι σε ένα τραπέζι, επειδή είναι Κυριακή και είσαι αναγκασμένος να ανεχτείς το ψέμα σου να σε κοιτάζει κατάμουτρα.
Τους βλέπω γύρω μου, τους αναγνωρίζω όπως αναγνωρίζεις τα σημάδια μιας αρρώστιας που έχεις περάσει. Κανένας όμως δεν μπορεί τους γιατρέψει όπως κανένας δεν μπορεί να ξυπνήσει κάποιον που προσποιείται ότι κοιμάται..

Χτες Μαρία, έτσι όπως ετοιμαζόμουν να φύγω από το σπίτι με πλημμύρισε ένα συναίσθημα που είχα χρόνια να νιώσω. Ένα συναίσθημα ελευθερίας, γαλήνης, ηρεμίας, ένα ξαλάφρωμα όπως όταν φεύγει ένα μεγάλο βάρος από πάνω σου. Και τότε σκέφτηκα τους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα σε κινούμενη άμμο και βυθίζονται σιγά σιγά και σε ξέρουν ότι σε λίγο θα πεθάνουν.
Τη στιγμή εκείνη οι άνθρωποι προσεύχονται για να βγούν από την κινούμενη άμμο ή από το βούρκο αν θες και παρακαλούν τον Θεό να τους τραβήξει έξω. Ξέρεις, εκείνη τη στιγμή λίγο τους ενδιαφέρει προς τα που θα πάνε όταν βγούν έξω, το μόνο που έχει σημασία είναι να βγουν..... αυτό, αυτό το συναίσθημα, μόλις βγαίνεις έξω και κλαίεις από ευγνωμοσύνη..
Δε σε νοιάζει ρε Μαρία αν θα πας πια δεξιά ή αριστερά και αν θα σε πάρει η ζωή από αυτόν τον δρόμο ή τον άλλο..
Ξέρεις, δεν έχει πια σημασία...απλά πήρες τη ζωή σου πίσω και αυτό έχει σημασία.

ΜΣ (τα ημερολόγια)

5/11/2017