ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΧΩΡΟ ΜΟΥ

εδώ θα βρείτε χιούμορ , φαντασία, αγάπη για τη γνώση, και πάνω απ' όλα ALMA LIBRE





Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

ΑΓΚΑΘΙΝΟ ΣΤΕΦΑΝΙ Β΄


Μόλις μπήκα στον ένατο μήνα κλείσαμε το ραντεβού για την καισαρική. Ο γιατρός δεν ήθελε να ρισκάρει να περιμένει να με πιάσουν οι πόνοι και τα δίδυμα έμβρυα ήταν αρκετά ώριμα για να γεννηθούν. Η βαλίτσα με τα παιδικά ρουχαλάκια ήταν έτοιμη, όλα λευκά πλυμένα και αποστειρωμένα.
Δευτέρα πρωί στις 6.30 ξεκινήσαμε για την ιδιωτική κλινική, ο μαιευτήρας, φίλος του άντρα μου δεν είχε φτάσει ακόμη. Μια νοσοκόμα με οδήγησε στο δωμάτιο μου αφήνοντας τον άντρα μου απ’ έξω. Μου έδωσε μια πράσινη ρόμπα να φορέσω, με ξύρισε και μου έκανε κλίσμα  και εγώ ένοιωθα γελοία και ντροπιασμένη να επιτρέπω σε μια ξένη να αγγίζει το κορμί μου, εκεί που δεν το άγγιζε κανένας αλλά για εκείνην ήταν μια απλή διαδικασία και την έκανε χωρίς αναστολή. Γέλασε μάλιστα με την ντροπή μου και μου είπε συνομωτικά για κάποιες άλλες που  γλεντούσαν το τελευταίο βράδυ πριν πάνε να γεννήσουν και έρχονταν στην κλινική με τη μυρωδιά του αρσενικού στο σώμα τους. Εγώ δεν κατάλαβα για ποιο πράγμα μιλούσε, μια φορά έκανα αυτό που έλεγε και δεν μου φάνηκε καθόλου γλέντι, μάλλον αγγαρεία. Τι του έβρισκαν οι άλλες και το έκαναν μανιωδώς σκεφτόμουν εκεί μισογδυμένη μέχρι που μπήκε ο γιατρός χαμογελώντας ρωτώντας με αν είμαι έτοιμη, σφίγγοντας μου το χέρι για να μου μετρήσει την  πίεση.  Ο γιατρός έφυγε και σε λίγο μια νοσοκόμα ήρθε για να με οδηγήσει στο χειρουργείο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήμουν ψύχραιμη, αλλά μόλις μπήκα στο χειρουργείο και έκλεισαν πίσω μου οι πόρτες, ένοιωθα λες και διάβηκα τις πύλες του Άδη. Με ξάπλωσαν θεόγυμνη πάνω σε ένα μεταλλικό τραπέζι σε σχήμα σταυρού. Έκλεισα τα μάτια, η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Άρχισαν να με τρυπούν, να μου συνδέουν ορούς, ο γιατρός με μπογιάτιζε με ένα απαίσιο κίτρινο αντυσυπτικό. Άρχισα να κλαίω. Τα δάκρυα μου κυλούσαν και έμπαιναν στα αυτιά μου. το κορμί μου ίδρωσε τόσο πολύ που τα μικρά ηλεκτρικά συρματάκια ξεκολλούσαν από το στήθος μου. ξάφνου ακούω μια φωνή να μου μιλά «θα κοιμηθείς τώρα Άρτεμις, δέκα, εννιά, οκτώ…..»
Όταν ξύπνησα δεν πονούσα καθόλου, το μόνο που ένοιωθα ήταν ένα κενό στα σπλάχνα εκεί που πριν λίγες ώρες βρίσκονταν τα μωρά μου και ένα ενοχλητικό λάστιχο να πιέζει ανάμεσα στα σκέλια μου. Μια νοσοκόμα ήρθε χαμογελαστή στο δωμάτιο. Ρώτησα πότε μπορώ να δω τα μωρά μου.  Αργότερα μου είπε θα σου τα φέρουμε. Ή αύριο το πρωί. Τώρα είναι πολύ μικρά και αδύνατα και τα έχουν σε θερμοκοιτίδα. Έχουμε όμως άλλη λύση  μου είπε και άνοιξε απέναντι από το κρεβάτι μου μια τηλεόραση που ήταν συνδεδέμένη με μια κάμερα στο δωμάτιο των νεογνών. Και έτσι τα είδα για πρώτη φορά, μέσα από μια μαυρόασπρη οθόνη, γυμνά να κολυμπάνε στα πανιά τους,  με τυλιγμένες γαζούλες γύρω από τα ματάκια τους, να κλαίνε και τα δυο με τα ποδαράκια τους τραβηγμένα προς το στήθος τους να μοιάζουν με μικρά ροδαλά σκουληκάκια.
Ήταν εκεί και εγώ μακριά και με καμιά δύναμη δεν θα άντεχα μέχρι αύριο το πρωί . Γύρισα στο δεξί μου πλευρό, κατέβασα σιγά σιγά τα πόδια απ το κρεβάτι, και διπλωμένη σαν ακορντεόν στη μέση από την τομή, περπάτησα  στο διπλανό δωμάτιο και  πήγα κοντά τους. Η νοσοκόμα δεν τόλμησε να με σταματήσει. Με ακολούθησε τραβώντας σαν πιστό ακόλουθο τον ορό μου πάνω σε ένα τρίτροχο σταντ. Μπήκαμε στο δωμάτιο που μύριζε πούδρες και γάλατα. Μου άνοιξε τη θερμοκοιτίδα. Έκατσα σε μια πολυθρόνα λαχανιασμένη από τη διαδρομή των δέκα μέτρων. Τους έφερε έναν έναν και τους τοποθέτησε στην αγκαλιά μου, τον ένα δεξιά και τον άλλο αριστερά και εγώ φίλησα τα τυλιγμένα κεφαλάκια τους με τα δάκρυα μου να κυλούν.  Τα αγοράκια μου αναγνώρισαν τη μυρωδιά της μάνας τους, την γνώριμη μυρωδιά του αδερφού τους, σταμάτησαν το κλάμα και χαμογέλασαν εφησυχασμένα.
«να ξεκινήσεις να τα θηλάζεις το συντομότερο» μου είπε η νοσοκόμα μα πριν προλάβει να τελειώσει την κουβέντα της μπήκε ο άντρας μου στο δωμάτιο με εκείνο το οργισμένο βλέμμα που σχεδόν είχα ξεχάσει κάνοντας το κεφάλι μου να ανατριχιάσει και τα χέρια μου να παραλύσουν. Πήρε αμέσως τα παιδιά και τα έβαλε πίσω στη θερμοκοιτίδα και απείλησε τη νοσοκόμα ότι θα την καταγγείλει γιατί δεν τον ειδοποίησε και πήραμε τα παιδιά χωρίς στην άδεια του. μετά με σήκωσε και με τράβηξε βίαια πίσω στο δωμάτιο, έκλεισε την πόρτα και μου είπε ότι αν κάνω κάτι που να θέσει σε κίνδυνο την υγεία των παιδιών του θα με σκότωνε χωρίς δεύτερη σκέψη και έφυγε αφήνοντας με σύξυλη να αιμορραγώ μέσα και έξω. το τέρας επέστρεψε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου