ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΧΩΡΟ ΜΟΥ

εδώ θα βρείτε χιούμορ , φαντασία, αγάπη για τη γνώση, και πάνω απ' όλα ALMA LIBRE





Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

ΑΓΚΑΘΙΝΟ ΣΤΕΦΑΝΙ


Την πρώτη φορά που είχαμε καλεσμένους στο σπίτι, ήταν και η πρώτη φορά που με χτύπησε. Το βράδυ εκείνο είχε καλέσει κάποιους συναδέλφους του με τις συζύγους τους. Κατά τη διάρκεια του δείπνου ένας από αυτούς, με αφέλεια είπε στον άντρα μου πόσο όμορφη με βρίσκει και συνέχισε αστειευόμενος λέγοντας  ότι ήμουν το πιο ωραίο στολίδι όχι μόνο του σπιτιού αλλά και πιο όμορφη από όλες τις άλλες παρευρισκόμενες. Όλοι γέλασαν και συμφώνησαν, ακόμα και οι άλλες γυναίκες έλεγαν πόσο όμορφη με έβρισκαν. Όλοι εκτός από ένα.
Όταν και ο τελευταίος καλεσμένος μπήκε στο αυτοκίνητο του για να φύγει  είδα έναν άντρα μπροστά μου που πρώτη φορά έβλεπα. Ο άντρας μου είχε βγει εκτός ελέγχου, εξαγριώθηκε τόσο πολύ που γυάλισαν τα μάτια του από οργή. Άρχισε να φωνάζει, να με κατηγορεί άδικα για πράγματα που δεν έφταιγα, «φλέρταρα ασύστολα με τους συναδέλφους του, ντύθηκα πολύ προκλητικά, σαν φτηνιάρα πόρνη» και άλλες βρισιές που δεν τολμώ να πω.
Προσπάθησα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, αλλά δεν πρόλαβα να πω πολλά.
Μου πέταξε ένα από τα κρυστάλλινα ποτήρια που έσπασε στο μέτωπο μου (δείχνει ένα σημάδι από κόψιμο στο μέτωπο της)
Όμως δείτε; Το σημάδι σχεδόν δεν φαίνεται. Ο Μιχαλακόπουλος, σαν καλός  γιατρός που είναι μου έκανε το ίδιο βράδυ τις ραφές . Δεν πρέπει να χω παράπονο, πάντα με φρόντιζε ο ίδιος… κάθε φορά που έσπαγε πράγματα πάνω μου.  Με περισσή φροντία κρατούσε το βελόνι και έραβε τα σκισήματα,  κρατούσε  απαλά το βαμβάκι με το ιώδιο και σκούπιζε τα αίματα και πάντα μα πάντα έβαζε πάγο στους μώλωπες μου.  
Έτσι λοιπόν με το μέτωπο φρεσκοραμμένο και ανυπόφορο πονοκέφαλο, βάλθηκα να καθαρίσω την τραπεζαρία, να πλύνω τα πιάτα, να σφουγγαρίσω  την κουζίνα και να καθαρίσω τα αίματα από το πάτωμα. Το αίμα άμα ξεραθεί δεν καθαρίζει εύκολα, πρέπει αμέσως να σφουγγαριστεί με κοχλαστό νερό.  
Ο γιατρός βλέπετε είχε μανία με την καθαριότητα.  Ότι και να συνέβαινε το σπίτι έπρεπε να αστράφτει και να μυρίζει πάντα απολυμαντικό. Δεν ήθελε τίποτα βρώμικο, δύσοσμo να τον πλησιάζει. Με διέταζε να πλένομαι λίγο πριν σχολάσει γιατί μισούσε την παραμικρή οσμή ιδρώτα.
Α, και ξέχασα και το σημαντικότερο. Ο γιατρός μισούσε το σεξ. Ήταν έλεγε, μια μιαρή πράξη που το μόνο που προσέφερε ήταν ανταλλαγή μικροβίων. Τη μόνη φορά που με πλησίασε ήταν όταν ήθελε να αποκτήσει παιδί. Ένα διάδοχο Μιχαλακόπουλο όπως το περιέγραφε. Μου ζήτησε να καταγράφω τις μέρες της εμμήνου ρύσης μου και υπολόγισε τις μέρες που θα είχα ωορηξία.
Με θερμομετρούσε για μια βδομάδα όταν κατέληξε ότι ήταν η σωστή μέρα. Έκανα μπάνιο, τρεις φορές, και ξάπλωσα. Όταν τελείωσε μου ζήτησε να βάλω τα πόδια ψηλά στο κεφαλάρι του κρεβατιού και να μείνω ακίνητη για μισή ώρα, για να εισχωρήσει το σπέρμα και να γίνει η γονιμοποίηση.
Και ελθέτω η γονιμοποίηση και εγώ ένοιωθα σαν Παναγιά που έμεινε έγκυος με τον κρίνο, αφού κατά τα άλλα παρέμενα αμύητη και άσχετη με το θέμα έρωτας.
Έγκυος, έγκυος όμως. Και μέσα στην παράνοια που ζούσα κατάφερνα και ένοιωθα τόσο ευτυχισμένη.
Τηλεφώνησα στους γονείς μου και στον αδερφό μου, όταν έλειπε ο «δράκος» του κάστρου, εννοείται. Η μάνα μου έκλαιγε από χαρά, το ίδιο και ο πατέρας μου. «θέλουμε να σε δούμε κόρη μου» μου έλεγαν, γιατί δεν έρχεσαι πια απ το σπίτι. Θέλεις να ρθουμε εμείς; αλλά όλο τους έλεγα όχι και ανακάλυπτα κάθε φορά και νέες ηλίθιες δικαιολογίες που τις επαναλάμβανα σαν καλό παπαγαλάκι έτσι ακριβώς όπως μου τις μάθαινε ο γιατρός.
«αποκλείεται να δεχτούμε τώρα επισκέψεις, κυκλοφορεί ο νέος ιός Η1Ν1 και είναι επίφοβο για την εγκυμοσύνη σου»
«δεν γίνεται τώρα, στην κατάσταση σου πρέπει να αποφεύγεις τις έντονες συγκινήσεις»
(ειρωνικά) Ναι, να δω τη μάνα και τον πατέρα μου μετά από μήνες ήταν για το γιατρό «έντονες συγκινήσεις» που έπρεπε να αποφεύγονται. Για τον αδερφό μου ούτε λόγος , τον μισουσε θανάσιμα και δεν το έκρυβε έτσι και εγώ ούτε καν μπήκα στον κόπο να αναφερθώ στο θέμα.
Γύρω στον έκτο μήνα και μπουκτισμένη από τη μοναξιά μου του ζήτησα να μου αγοράσει ένα καναρινάκι. Μετά από μια βδομάδα δικής μου μουρμούρας επιτέλους το έφερε, με την προυπόθεση να το έχω έξω, γιατί μισούσε να βλέπει τα φτερά και τα σποράκια στο πάτωμα. Επιπλέον μισούσε το χωρίς ωράριο τιτίβισμα των πουλιών. Εγώ όμως τώρα είχα τρεις λόγους για να’ ευτυχισμένη. Τα παιδάκια που περίμενα να ρθουν στον κόσμο και το καναρινάκι μου.
Από την μέρα που έμεινα έγκυος, ο γιατρός δε με ξαναχτύπησε και όταν πια μάθαμε ότι κυοφορούσα δίδυμα μου φάνηκε ανεπαίσθητα ότι με πρόσεχε λίγο παραπάνω. Μετρούσε κάθε μέρα την πίεση μου και μια φορά το μήνα έπαιρνε δείγμα από αίμα στο χημείο για να γίνονται όλες οι απαραίτητες αναλύσεις. Επίσης φρόντιζε να ακολουθώ κατά γράμμα το διαιτολόγιο που ο ίδιος μου συνέταξε και περιείχε φρέσκα φρούτα και γάλα.  Ήθελε να είναι σίγουρος ότι τα έμβρυα θα ήταν αρτιμελή και υγιή.
Και δόξα σοι ο Θεός, όλα πήγαιναν καλά. Μέχρι που κάποιες στιγμές ξεχνιόμουν και νόμιζα ότι όλα τα γυαλικά, μπουνιές και κλωτσιές που δέχτηκα στο πρόσφατο παρελθόν ήταν ένα άσχημο επαναλαμβανόμενο όνειρο.
Η ρουτίνα δεν άλλαζε ποτέ. Στις εννέα κατέφθανε συνήθως ο γιατρός. Οκτώ και τριάντα μου τηλεφωνούσε για μια μονολεκτική δήλωση.  «Ξεκινώ»
Εννοείται ότι έπρεπε να κάνω αμέσως ντους, είπαμε, ο γιατρός μισούσε τη μυρωδιά του ιδρώτα και εγώ τώρα πια ίδρωνα σαν γουρούνα. Κι έτσι, πλενόμουν, τριβόμουν με μανία παντού, να’ μαι έτοιμη και αποστειρωμένη.
Όταν έβγαινα απ’ την μπανιέρα με τα νερά ακόμα να στάζουν και   κοιταζόμουν στον καθρέφτη, αντίκριζα ένα αποκρουστικό θέαμα. Μια τεράστια οργωμένη από ραγάδες κοιλιά και τέσσερα άκρα σακατεμένα, πόδια χέρια κομμένα και ραμμένα. Μια μπαλωμένη κούκλα με τυμπανισμό.  

1 σχόλιο: